Uçan Martı

Tavada Balık ve Salataya Yolculuk; AMASRA

2010-08-26T21:27:00.005+03:00

Söz verdiğim gibi yeni yazılarıma Alice Harikalar Diyarı'ndan ikinci bölümle devam ediyorum. Farklı zamanlarda eşim ve erkek kardeşimle birlikte yaptığımız seyahatleri anlatmak istiyorum sizlere, bu bölümde. Yazılarımı yayımlama konusunda ilk başta bazı tereddütlerim vardı, ramazan ayında olmamız nedeniyle... Çünkü bizim yolculuklarımız ağırlıklı olarak "Gurme seyahatler" kategorisinde. Gittiğimiz bir yerin tadını mutlaka banarak, çiğneyerek, yutarak ve sindirerek çıkaran epikürist bir aileyiz ne de olsa :) Oruç tutan ve karnı zil çalan tüm dostlardan şimdiden özür dilerim. Gurme seyahatlerimizden ben çok keyif aldım, dilerim sizler de okurken hem damaklarınızda hem de ruhunuzda aynı keyfi hissedersiniz...

İlk yolculuğumuz tavada balık ve eşsiz salatasıyla gönüllerde taht kurmuş Amasra'ya...

Ne zaman Ankara'dan kaçıp gitmek istesek ve deniz kenarında küçük bir sahil kasabasının özlemini duysak, kendimizi Amasra yolunda buluruz. Batı Karadeniz'in bu şirin sahil kasabası kentsel kaynaklı buhranlara kısa bir es vermek, tazelenmek için birebirdir. Ankara'ya 4 saat gibi kısa bir mesafede olması da cabası! Yine bir haftasonu kaçamağı yapıp, akşamüstü kendimizi Amasra'nın şefkatli kollarına bıraktık maile. Bir değişiklik olsun diye bu kez Lütfiye Hanım Pansiyon'da konakladık. İyiki de öyle yapmışız.

Burası Amasra'nın ilk ev pansiyonlarından birisi... Girişi kale kapısının hemen yanında. Lütfiye Hanım Pansiyon öyle çok konforlu, pür-ü pak bir yer sayılmaz. Fakat sevimli ve sıcak bir atmosferi var. Bir de pespembe...

Pansiyonumuzun kapısında ilk olarak rehavet içinde yatan bir kedi karşıladı bizi. Kediciğin çok misafirperver olduğunu söyleyemeyeceğim, bilakis fena halde keyfine düşkündü. "Aman efendim yeni dostlar gelmiş, şöyle bir izin vereyim de kapıdan içeriye buyur etsinler" gibi telaşlardan uzak. Canı orada oturmak istiyorsa tamam, hayatta yerinden kıpırdamıyor. Son derece cool... Biz de haliyle birer ikişer üstünden atlayarak içeriye buyur ettik kendimizi. Eğlenceliydi :)

Kediler Amasra'nın asıl sahipleri. Her sokakta, pencerelerin önlerinde, merdivenlerde, çatıda, bacada hep o pisiler... Amasra halkı o kadar kedilerle içiçe yaşıyor ki, kedilerde korkma, ürkme, kaçma gibi tek bir savunmaya yönelik eylem yok. İlk kez orada gözlemlediğim bir naiflik bu. Lewis Carrol'un Alice Harikalar Diyarında adlı masal kitabındaki komik suratlı kedisi Cheshire'a benzetirim hep onları...

Pansiyonun odaları daracık bir koridora açılıyor. Ortak bir de mutfak var. Koridorun sonundan tam terasa çıkmak üzereyken, eski bir portmantonun aynasına asılmış aile fotoğrafları dikkatimi çekti. Vesikalık fotoğraftaki Amasra'da ilk ev pansiyonculuğunu başlatan Lütfiye Hanım, diğerleri de çocuklarıymış. Lütfiye Hanım Teyze, ne yazık ki yakın bir zamanda vefat etmiş. Nur içinde yatsın...

Terasa çıktığımda gördüğüm manzarayla sevinçten deli oldum. Süt liman bir denizin üstündeyiz. Denize bakan sıra sıra sardunyalar, kıyıya çekilmiş kayıklar, uçuşan martılar, tek başına salına salına yüzen bembeyaz bir kuğu... Tıpkı imrenilerek bakılan bir kartpostal gibi... Daha da güzeli terastaki tek odanın boş ve orada kalabileceğimizi öğrenmek oldu. Hemen yerleştik. Pembe düşler kurarak uykuya daldım.

Sabah deniz kokusuna karışan kızarmış ekmek kokusuyla uyandık. Ağızlar kulaklarda, yanaklar pembe:) Sessizlik, misler gibi bir hava, pırıl pırıl ama yakmayan bir güneş... Masada demini almış sıcacık bir bardak çay, beyaz peynir, domates, zeytin, haşlanmış yumurta, tereyağ, reçel...

Doyurucu bir kahvaltı ve yeterince çay içtikten sonra yürüyüş yapma vakti geldi. Amasra'nın daracık yokuşlu sokaklarında Roma, Ceneviz ve Bizanslılardan geriye kalan izleri takip ettik. Boztepe'den Tavşan Adası'nı seyrettik. Epey bir yokuş tırmanışının ardından ''Ağlayan Ağacı'' selamladık. Tatilcileri deniz kenarından bu tepe noktaya çıkarabilmek için ''ağlayan ağaç'' hikayesinin uydurulduğunu öğrendik. Uydurulmuş diyorum çünkü, sisli havalarda ağaçlar sıcaklık farkından ötürü yapraklarından su damlatıyor. Bu durum zeki yurdum insanı tarafından, ''asfaltın ağlaması nedir ki abi, ağaçların anası bile ağlıyor'' repliğiyle bir turizm desdinasyonuna dönüştürülüyor ne yazık ki.

Amasra'nın bu tür turizm stratejilerine hiç ihtiyacı yok bence. Olduğu haliyle çok şirin. Mesela objektifimin şahitlik ettiği şu kareye bir bakar mısınız? Çorap, bot, çizme, çaydanlık ne kadar işe yaramayan eski eşya varsa çiçeklendirmişler. Bu doğal görüntü ağlayan ağaç hikayesinden daha enteresan değil mi?

Amasra'nın güzelliklerini keşfetmek için mutlaka baharda gitmeli derim! İlkbahar ve sonbaharda... Sonbaharda kızılın, kahvenin ve sarının binbir tonundan oluşan tablo gibi manzarayı görmek; ilkbaharda da rengarenk kır çiçekleri arasında gezinmek hatta dayanamayıp bir demetcik de toplamak için...

Gözümüz gönlümüz şenlendi, sıra midelerimizde... Amasra denince benim aklıma ilk olarak, -açıkcası ne denizi, ne tertemiz havası, ne de tarihi dokusu geliyor-... Tek düşündüğüm bir an evvel o çıtır çıtır kızarmış balıkları ve yanında onlarca çeşit otla hazırlanmış nefis Amasra salatasını mideye indirmek oluyor! Üstüne de ballı-fındıklı manda yoğurdu; ohh işte gerçek aşk!..

Bu muhteşem üçlüyle mideleri mes'ut bahtiyar eylemek için çok fazla seçenek var Amasra'da. Fakat benim önerim meydandaki "Çeşm-i Cihan"...

Veya kale kapısına gelmeden hemen solda, deniz kenarındaki "Canlı Balık Mustafa Amca'nın Yeri"... İkisi arasında bir tercih yapmam gerekirse, kesinlikle "Canlı Balık Mustafa Amaca'nın Yeri" derim. Lezzet, sunum, servis ve mekan olarak 10 numaradır!

O nedenle yine ilk durağımız Mustafa Amca'nın yeri oldu. Deniz kenarındaki bir masaya geçtik hemen. Mor zambaklı pencerenin önünde, denize bakıp gülümseyerek tembellik yaptım balıklarımızı beklerken...

...Ve sonunda büyük buluşma gerçekleşti!

Tavada çıtır çıtır nar gibi kızartılmış barbunyalar... İçinde deniz kokusunu hissettirecek kadar taze...

Yanında çeşit çeşit Amasra otlarından hazırlanmış, iştah açıcı, yemelere doyamadığım rengarenk Amasra salatası... Bir salataya aşık olmak mümkün mü? Mümkün! Fatih Sultan Mehmet Amasra'yı gördüğünde bu salata yapılıyor olsaydı, "Lala, çeşm-i cihan (dünyanın gözbebeği) bu mu ola?" yerine, "Lala lala, dünyanın en lezzetli salatası bu mu ola" diye sorardı eminim :)

Final olarak da fındıklı, ballı manda yoğurdu...

Zevk-i sefa içinde geçirilmiş neşeli bir güne veda etmenin Amasra'da en iyi yolu, denizin üstünden batan güneşe arkadaşlık etmek. En güzel kuşbakışı manzaranın olduğu Boztepe'de veya küçük limandaki çay bahçelerinden birinde...

Günbatımının ardından gelen lacivert geceyi selamlamak için yapılacak en iyi şey ise, "rakı şişesinde balık" olmak! Yanında beyaz peynir, bir tabak deniz börülcesi, kalamar ve tabiiki ve de illaki balık! Rakı- balık... Kestirmeden kalbe giden yol...

Rakı şişesinde balık olduk mu? Olduk! Fakat sabah da erkenden uyandık. Sabahın tatlı serinliğinde "Galla (kadınlar) Pazarı"nı gezme fırsatını kaçırmayı istemezdim doğrusu. Bahçesinden ve hayvanlarından elde ettiği sütten yoğurda, biberden domatese, çilekten vişneye kadar tazecik ürünlerini satan, toprağa sevgiyle dokunan teyzelerden alışveriş yapmayı seviyorum. Çocukları gibi baktıkları ağaçlarından topladıkları meyveleri, içlerindeki hevesleri ve dinlemek isteyene anlatacakları öyküleriyle her zaman çok renkliler...

Pazardan aldığımız, eşime göre ot-çöp bana göre dünyanın en kıymetli yiyeceklerini arabanın bagajına yerleştirdikten sonra dönüş için hazırız. Aslında, hayır henüz hazır değiliz! Bir kez daha balık, salata, ballı-fındıklı manda yoğurdu yemeden nasıl geri dönülür? Dönülmez, dönülmemeli... Çeşm-i Cihan'da kalkan filetoları afiyetle yerken, ona salata ve yoğurtla ilham verdik. Amasra'ya yakışır bir elvedayla...

En başından yazdığım gibi midesine düşkün bir aileyiz. Fakat bu doğaya, tarihe, mimari dokuya, ören yerlerine ilgi göstermiyoruz anlamına da gelmiyor. Amasra'dan her dönüşümüzde mutlaka yol üstündeki Roma döneminden kalma, Anadolu'da başka bir örneği bulunmayan "Kuşkayası Yol Anıtı"nı ziyaret ederiz.

Yekpare kayaya oyulmuş başsız bir kartal, ayakları ve başı kopmuş bir insan figürünü yılda birkaç kez görmekten ziyade, oraya tırmanmayı seviyorum galiba. Oldukça dik ve eğri büğrü tahta merdivenlerden çıkmak güzel. Hızlanan nefes alışverişimi duymak güzel. Ayağım kayarsa aşağıya yuvarlanırım endişesiyle tüm dikkatini o ana vermek güzel. Ve ne kadar tırmandığını merak edip dönüp arkana baktığında, gördüğün manzara çoookkk güzel.

Yollarda olmak da güzel. Her an yeni bir manzara ile karşılaşmak, baharın müjdecisi sarı çiğdemlerin arasında koşmak da...

Mesela şu fotoğrafını çektiğim çiğdem demetine bir bakın... Eğilip öpülesi kadar güzel değil de ne? Koparmadım, öptüm onları Ankara'ya dönerken...

Alice, bir ağacın dibinde uyanır ve masal biter... Taa ki... "Geç kaldım" diyen beyaz bir tavşanın arkasından girdiği deliğe bakarken, bir anda büyüyen delikten içeriye düşene kadar... Yeni maceralara tanıklık etmek isteyenler Alice'in peşine takılsın. Delikten aşağı yuvarlanacağız, masal böyle :)

Masal tadında güzellikler yaşamanız dileğiyle...

Nerede kalmıştık ?

2010-08-06T14:22:00.017+03:00

1,2,3,4,5,6,7,8,9,10...........97,98,99,100!

Önüm arkam

Sağım solum sobe

Saklanmayan ebe...

Farkındayım, farkındayım... Aylardır saklambaç oynuyorum. Öyle bir kaçtım ki bulabilene aşk olsun. Belki ebeler ucanmarti.blogspot.com dan aramaktan yorulmuştur beni. Belki de tamamen ümidi kesmişlerdir. Öyleyse umudunu hiç yitirmeyen tüm ebelere selam olsun.

Hava karardı, artık eve dönmenin zamanı geldi.

İşte burdayım; SOBEEEE...

Nerelerdeydim? Nerelerde değildim ki... Alice Harikalar Diyarı'nda tadında hayaller ülkesindeydim. Öyle olunca haliyle insan saklandığı yerden çıkmak istemiyor. Bir macera biterken yenisi başlıyor çünkü... Sonra da o labirentin içinde kaybolup, benim gibi uzunca bir süre yolunu bulamıyor. Nihayet döndüm hem de bi' dolu haberlerle...

Aylar sonra ilk kez klavye başına geçince, insan heyecanlanırmış meğer... Kalbim küt küt atarak, ellerim titreyerek yazıyorum. Yazdıkça mutlu oluyorum. Ne çok ihtiyacım varmış kelimelere...Yazmadığım zamanlarda neler yaptım? Hepsini anlatmam mümkün değil, ama bende "iz" bırakanları paylaşmak isterim. Uçan Martı, Alice Harikalar Diyarı'ndan ilk bölümü bildirir...

Mesela şahane bir insanla tanıştım. İsmi Bahadır Salih. Özbekistanlı... O da babası Habibullah Salih gibi ülkesinde tanınmış bir hattat. Ankara Atatürk Kültür Merkezi'nde açılan "Ülkeler El Sanatları Hediyelik Eşya Fuarı"nda tanıştık Bahadır Bey ile... Çeşitli hat ve tezhip çalışmaları aldık kendisinden. Sonra o kadar iyi dost olduk ki, evimizde misafir ettik bir akşam. Bahadır Bey, yumurta akıyla özel olarak hazırlanan, hazırlanmasının ardından yaklaşık bir yıl sonra kullanılabilen aharlı kağıtlara hat sanatıyla isimlerimizi yazdı. Fotoğrafta görülen ikinci yazı benim ismim :)den

:)den, Farsça bir isim. "Gül bahçesinden gelen" anlamında... Öyleyimdir :) İsimlerin insanın kişiliğine ve hayatına yön verdiğine inananlardanım.İsimlerden konuşurken, Bahadır Bey'den öğrendiğim ve bana çok sevimli gelen bir bilgiyi de paylaşayım.
"Baykuş"un (her zaman çok acayip bir kuş adı diye düşünmüşümdür) Özbekçe karşılığı "Bayoğlu" imiş. Harflerin büyülü dünyasına girince Bahadır Bey'den "Elif, Lam, Mim" harflerini de rica ettim. Özbekistan'da tezhiple süslendikten sonra bizim evin bir duvarına taşınacaklar. Heyecanla yollarını gözlüyorum...

Sonra şen kahkahaların yükseldiği sürekli dolup taşan sofralar kurdum, dostlar için... Sağlığa kadehler kaldırılırken duydum ilk kez "İnsan dostunu kamburu ile sevmeli" sözünü...

Evimizi organik tarıma açtım. Evet, "tarım" sözcüğü biraz iddialı oldu, "saksı tarımı" diyeyim :) Gönül isterdi ki "balkon tarımı" olsun, ama balkon minnacık, bir de kabin gibi kapalı... Ben de saksı tarımını geliştirdim haliyle... Ne kadar pencerem varsa (bak işte ondan bolca var) önünü domates, biber, roka, fesleğen saksılarıyla bezedim. Domates fideleri taaa Gürcistan'dan geldi. İlk mahsulü aldık bile... Şimdilerde afiyetle tüketmekteyiz.

Öte yandan bir uçan martı klasiği olan "ev yapımı vişne likörü" için kolları sıvadım. (Tarife buradan ulaşabilirsiniz.) Bu yıl hedef 5 kg. vişne likörü hazırlamak ve doya doya içmek/içirmek...

Meyve sebze alışverişi için organik pazara gitmeyi alışkanlık haline getirdik. Organik pazar, ev yapımı ekmekler, her gün mayalanan kefirler, doğal yöntemlerle yapılan saksı tarımı derken... O kadar organik yaşamaya başladık ki, evimizde karıncalar koloni kurdu. Pencerelerimizin önünde arılar fink atmaya başladı!!!

Organik pazara gittiğimizde hemen yanıbaşında kurulan antika pazarına uğradık sık sık. Gerçi son 8 yılını antika pazarında geçirmiş bir aile için bu bir rutin, fakat bilin istedim ya da ne bileyim yazmayı o kadar özledim ki herşeyi anlatayım istiyorum.

Şahane plaklar aldım buradan. "Issız Adam" filmiyle plaklara merak salmışlığım yok. Yıllardır eşimle birlikte yerli yabancı çok sayıda plak topluyoruz. Bir dönem ben eski kapı anahtarları ve makas, eşim de fener kolleksiyonu yapıyordu. Vazgeçtik sonra, yeni meraklar geliştirdik. Plaklara olan ilgimiz ise şiddetle devam ediyor :)

Sirtaki öğrenmeye karar verdim. Aradım taradım Ankara'da bir tane sirtaki dersleri veren kurs bulamadım. Demek kimse "komşunun" dansıyla ilgilenmiyor. Halbuki ortalık tango, vals, latin dansları hocasından geçilmiyor. O sırada Yunan asıllı aile dostumuz Fikri Tsaous Bey, yardımıma koştu. "Sirtaki için en az 3 kişi gereklidir. Zeybek, tek başına yapılan ve kanımca bayanlara daha çok yakışan bir danstır. Onu öğren" deyince, zeybek oyunu girdi hayatıma. İzlediğim videolarla evde zeybek öğrenmeye çalışıyorum gizlice. Şimdi pek gizli saklı bir tarafı kalmasa da, en azından zeybek oynama performansım hala gizemini koruyor :)) Tabak kırıp, peçete uçuşturacağım günler de yakındır. Yani öyle umut ediyorum...

Farkı bir müzik türüyle arkadaşlık ediyorum son 1 yıldır. Fado!

Fado, Portekiz halk müziği. Yeni ülkeler fethetmeye çıkan denizcilerin, maceraperest kâşiflerin, balıkçıların geride bıraktıkları sevdiklerinin okyanusa karşı kopardıkları çığlığın adı biraz da Fado... "Kader" anlamına geliyor. Dinleyenler biliyordur mutlaka, bilmeyenler de keşfetsin lütfen... Benim gibi sürekli dinleyenler, burnunun ucunda hep bir deniz kokusu duyacaklar eminim.

Fado'nun efsane ismi Amalia Rodrigues'in cd'leri ve plağı var ben de. Amalia, tamam dinlenesi ama bir de Mariza var ki... İşte o aşık olunası, efsunlu bir ses.

Mariza'yı akşam yemeği için gittiğimiz bir restoranda dinledim ve izledim ilk kez... “Mariza Concerto em Lisboa” DVD'sinden... İnsanı esir alan, doyumsuz bir müzik ziyafeti veren özel bir konser kaydı. Kısacık sarı saçları, esmer teni, siyah elbisesiyle kendi güzel sesi güzel, hayran olunası bir fadista o... İşittiğim en duygulu ses diyebilirim rahatlıkla.

Veee doğum günümü kutladım 27 Mayıs'ta... 34 yaşıma girdim!

"Çok büyüdün, yolun yarısına ne kaldı şunun şurasında" diyor, eş dost. Yolun yarısına yaklaşırken, acaba kendime ne kadar yaklaşabildim?

Neydi en büyük düşüm?

Büyümek!!!

Bir çocuğun düşüydü büyümek, hep büyümek... Büyüdü, büyüdü bak 34 yılı geride bıraktı... Büyüdü, büyüdü kocaman bir kadın oldu. Yuva kurdu, eş oldu, anne oldu ve daha bi'sürü şey oldu. Meraktayım... Sahi tüm bunlar olurken, o küçük çocuğa ne oldu? Dilerim

ben hızla "büyürken", o hep "küçük" kaldı!

Şimdilik bu kadar! Uçan Martı, Alice Harikalar Diyarı'ndan ilk bölümü 'iftiharla' bildirdi :) Daha sırada Amasra, Tire, Bursa, Antalya, Fethiye ve İstanbul seyahatleri var sizlerle paylaşmak istediğim. Bazıları 2-3 günlük kısa seyahatler de olsa, Evliya Çelebi'den sonra en çok gezen 2. Türk olmaya adayım galiba :)

Gülden İle Hoca'lara Duyurulur...

2010-02-18T17:04:00.022+02:00

Günlerdir elimden düşmeyen bir kitap var. Eski bir dost, eski bir sevgili. Aslında sevmem "sevgili" kelimesini. Gelip geçici bir hevesmiş gibi gelir bana sevgili... Değiştirilebilen, yerine bir başkası konabilen bişeymiş gibi....

Halbuki ben onun yerine başka bir kitap koyamadım:) Onun için sevgili olamadık belki de onunla hiç. O, "sevgilim" değil, "sevdiğim"dir. Yılların eskitemediği, dönüp dönüp okuduğum, her seferinde altı çizilecek yeni cümleler bulduğum, başka bir dilde yazılmış, başka türlü bir kitaptır "Gülden ile Hoca"...

İlk kez 1994'de yani benim üniversiteye başladığım yıl yayınlanmıştı. O dönem kitabı satın alma nedenim tamamen egosal ölçekteydi. "Vay canına! biri ismime bir kitap yazmış, hem de bir sevda yorumu kitabı" diye, raflarda dizi dizi duran yüzlerce arkadaşının arasından törenle çekip almıştım onu:) O gün bugündür hep kalbime arkadaşlık etti. En sevdiğim kitaplarım arasında yeraldı.

Bir yürek dökümü derlemesidir Gülden ile Hoca. Yazarı Ahmet İnam, kendini "Ahmet Hoca, hayatın Anadolu Lisesi son sınıfından terktir. Şimdilerde, Sevda Berberi'nde kalfa olarak çalışmaktadır. Hangi söz tıraşının ne gibi gerçekleri yansıttığı üstüne gözlemleri vardır" şeklinde ifade eden bir felsefe profesörüdür.
Kitap, geçtiğimiz yıllarda ismi "Bir Sevda Yorumu Kitabı Gülden ile Hoca" olarak değiştirilmiş ve ikinci bir önsöz eklenmiş olarak Okuyan Us Yayınları'ndan yeniden çıktı. En çok okunanlar listesinde göremezsiniz. Çünkü okuması kolay, anlaması zordur! Yazar da hakvermiş olmalı ki bana, yeni eklediği sunu bölümünde, "Her kitap, her okurun değil. Belli titreşimleri algılayıp, önemseyenlere yazılmış bir kitap. Her yüreğin sesi değil" şeklinde bir açıklama getirmiş okura.

"...Bu kitap, zor günlerimde yazıldı. Kazıyıp yazıladığım dünyadaki bir sevdayı beyan eder. Dilimi anlayanlar okuyup eyleşsin." der Ahmet Hoca, sevda yorumu kitabının arka yüzünde. Yıllardır Gülden ile Hoca'yı okuyup eyleşiyorum. Başka Güldenler başka Hocalar da var elbet. İstedim ki onlarda "okuyup, eyleşşin." Kitaptan beğendiğim bölümleri, çektiğim çiçek fotoğraflarıyla kalplerinize gönderiyorum. Tüm Gülden'lere ve Hoca'lara Uçan Martı'dan sevgilerle...

"Sevdalaşalım mı?" dedi Hoca, şaşırdı, şaştı Gülden. "Bilirim, güvenirim, öğrenirim, beni seversen" dedi. "Yalnızca, bilemem, nasıl seveyim seni Hoca? Sevilmeyi bilirim de sevmede toyum". "Sevmede noksan isen, nasıl bilirsin sevilmeyi? Mızmızım, edilgenim, Gülden'im. Sanma ki ben bir öğretmenim: Öğretirken, öğrettiğinden öğrenemeyen Hoca, Güldensizdir iyice. Bana nasıl sevileceğini öğretirken, beni sev."

"Sorgucunu düzeltip sordu, Sorgucu Hoca: "Tam Hoca gibi severken, Güldenleştim, şimdi Gülden gibi sevmeye başladım; neden sürmedi bildiğim gibi sevmek?" "Madem hocasın anlaman gerek: Hoca gibi sevince, sevda dönüşür, çünkü, fırlar öne, artık karışılmaz sevdaya, sevda önde gider, dönüşür, çeşitlenir. Değişmeye dayanacak yüreğin yoksa, sevme Hoca: Sevda seni senden alır, öteler, ötekine katar, çoğalırsın; durdurur aklını. Çünkü tekler, çünkü tutar. Kim gibi seversen sev, sen Hocasın. Nice Hoca bunu anlayamadığı için, sevdayı kurutmuş ya da Hocalığı unutmuştur."

"Güldenimsi bir kız, Hocayı sevebileceğini düşündü. Ve korktu. Korku yolda koyandır.

Korku kişiyi kendinden alıkoyandır. Binlerce kızın Hoca taslaklarıyla yaşamlarını üleşmesi bu yüzdendir. Hoca, korkanlara gülümsemesiyle tanınmıştır."

"Ayrılmalar ne kadar çeşitlidir! 1001 çeşit! Gaflet ayrılıkları vardır ki en çarpıcıları bunlardır. Yıllarca ya da aylarca sevda oyunu oynanır. Oyunda, bir taraf, rahatsızlıklarını içine atıp, sürekli dolar. Bir sabah uyanır, apansız koparıverir ipleri. "Ne oldu?" der, öbürü, kıç üstü düşmüş sevda küheylanından, "her şey ne güzel gidiyordu!"

"İşine kendini iyice ver ki, sevda falan düşünmeyesin." Sevda özürlü insanlar böyle der."

"Nasıl sevişir Gülden'le Hoca? Nasıl isterlerse, öyle. Çünkü bulmuşlardır birbirlerinden bedenlerini. Doyururlar ve doyarlar. Sevişmenin canla canlandığını, ten heyecanının ancak canda can bulduğunu anlamışlardır. Canlar sevişiyorsa, tenler de. Muhabbet ve içtenlik varsa, tenler uyuşur, tadarlar birbirlerini. Cinsel sorunları olanların cansal sorunları da vardır."

"Çekişmeler, kavgalar. Var olmak, kendini kanıtlamak, kimi zaman bir düşünceye, bir inanca hizmet amacıyla... Bu çekişmelerin çoğunda, karşımızdakini anlamamak için ne denli çok direnç gösteririz. Demek ki sevdadan payımızı alamamışız, demek ki çiğ yanlarımız pek çok. Seven anlar. Yazık ki, her anlayan sevemez. Sevmek hemen uzlaşımlara girivermek değildir. Sevebilenlerden midesi rahatsız olan pek azdır. Umursamaz, boşveren de değildir, seven. Seven,tartışabilen, yenilgisini bile sessizlikle kabul edendir. Sevenin dünyası tükenmez. Çevremizdekiler, gün gelir, yaşayabileceğimiz bütün dünyaları bir bir ortadan kaldırabilirler. Sevenin her zaman bir yaşayacak dünyası olmuştur. Sevdiği onu yapayalnız bırakıp gittiğinde bile."

"Sevda dersinin ev ödevi çoktur. Ağırdır. İnsanı çileden çıkaran problemler vardır, her dersin sonunda. Çözümlerin doğru olup olmadıkları sevdazedeler öldükten sonra anlaşılır. Şurası kesindir: Yapılmayan her ödev, sevdayı zedeler, öldürür, bitirir."

"Canlarını birbirine dolayıp, ten alıp ten veren, canlaşan kimlerdir? Gülden'le Hoca sevdası yazın doruğa erer. Kirazlar meyva vermiş, bahçedeki ıslak çimenin kokusu ruhu sarmıştır. Gelecek uzun sonbahar ve kış geceleri, ilkbahar sabahları: Gülden'le Hoca'ya yaz yaraşıyor. Sayfiye sevdası değil onlarınki. Kıyılardaki budala kentli, serhoş koklaşması değil. Tenhada, kuzluk bir yerlerde, düşüncenin dinginliğinden ateş almış tadışma. Gülden ile Hoca'nın göbek adı muhabbettir."

Muhabbetiniz bol, sevdiğiniz ve sevdanız daim ola...

Hayat En Güzel Hediye...

2010-02-15T21:20:00.024+02:00

Popüler kültürün tüketimi teşvik oyunu diyenler, içi kıpır kıpır olanlar, amaaannn yıllardır evliyiz bizden geçti sevgili olmak diye ah çekenler, gerilenler, hediye almayı sevmeyenler, sevgilinin yolunu güllerle donatanlar, plan yapmayanlar, Allahım şu gün bir bitse de huzura kavuşak diye dua edenler, yalnız kalpler, çiftler, romantizmle arası fena halde bozuk olanlar, bizim aşkımıza senede bir gün yeter mi allasenciler, Leyla'dan geçme faslında olanlar, dört bir yanımızı saran kalpler, güller, mumlar, kırmızılar, aşk nameleri... Derken, bir "14 Şubat Sevgiller Günü"nü de geride bıraktık. Başımız göge erdi mi? Bilmem! Güzel olan dikkatimizi sevgiye, sevgiliye ve aşka yoğunlaştırmamız bana kalırsa.

Sevgililer Günü'nde hediye gerekli midir? Şartlar uygunsa neden olmasın. Hediye almanın ve vermenin mutluluğunu yaşamak çok insani bir haz. Hediye almak sevginin bir göstergesi midir? Elbette hayır! Gerçek sevginin çek edilmeye ihtiyacı yoktur ki, armağanlar sadece yaşamı renklendiren bir obje. Böyle düşünmemin nedeni belki de eşimdir. Özel günlerin hiçbirini atlamaz, mutlaka "özel" bir hediye bulur. Sıradan bir günde bile incelikle düşünülmüş, yaratıcı hediyeler alırım kendisinden:) Akşamları eve elinde bir buket çiçekle dönenlerdendir. Çıktığımız her tatilde mutlaka bir çiçek koparıp verir. Çiçeksiz döndüğüm tek bir seyahatimiz olmadı diyebilirim rahatlıkla.

Geçenlerde Mersin'e gitmişti tek başına. Malum oralarda hava Ankara'ya göre daha ılık. Menekşeler açmış. Yanında değilim ki koparıp versin. Teknolojiyi kullanarak ilan-ı aşk etti kocam:) Puslu ve soğuk bir Ankara gününde, battaniyemin içine gömülmüşken, bir baktım ki cep telefonuma harika bir mor menekşe fotoğrafı gelmiş. Ne sevimli bir hediye değil mi? Yaratıcı ve doğa dostu üstelik :)

Sevgililer günü gelmiş, acaba hatırlayacak mı? Hediye alacak mı? Bir sürpriz hazırlar mı? gibi gerginliklerimiz hiç olmaz bizim. Hediye almayı da vermeyi de çok severiz her ikimizde. Bu sevgililer gününde de her zamanki gibi yaratıcı, üzerinde düşünülmüş, emek verilmiş hediyeler aldım. Tek farkla! Bu kez sadece hediyelerimi değil, paketlerini de çok sevdim. Atmaya kıyamadım, sakladım onları çünkü kırmızı fiyonklu paketlerin üzerinde şöyle bir siticker yapıştırılmış; "Hayat en güzel hediye"

Yanında bir demet mor sümbülle takdim edilen hediye paketlerimin birinden el yapımı, çeşm-i bülbül (renkli kristal çubukların belirli bir düzen içinde kristal kütlesine eklenerek döndürülmesi ve özel bir ustalıkla burulması ile ortaya çıkarılır) serisinden bir çift kristal serçe çıktı. Kutunun bir kenarında da; "Camın ustası/ Hayat (detayda) güzeldir" yazıyordu. Şişe Cam topluluğundaki Paşabahçe'nin fikri bu... Nasıl güzel, nasıl anlamlı mesajlar veriyor yaşam sanatının inceliklerine dair... "Hayat en güzel hediye, Hayat (detayda) güzeldir" Hediyenin değerine değer katan bu şahane mesajların fikir sahiblerine gönülden teşekkürler... Tabii en çok da eşime :)

Serçelerime bir çift güvercin resmi eşlik etti akabinde...

Sonra eğlenceli bir paket daha... Ondan da alfabeden oluşan kurabiye kalıbı seti çıktı.

Yeni kalıplarımla henüz kurabiye pişiremedim ama hemen imzamı attım: MARTI :)

Martı, eşine ne hediye etti?

Hediye paketlerinin kırmızı fiyonklarını üstüne yapıştırıp, kocaman bir öpücük kondurdu. "Hayat en güzel hediye", ben de öyle:)

Ders Bitti, Tenefüsteyim :)

2010-02-02T20:24:00.012+02:00

Sakin ve yalnız bir haftasonu...
Ankara bembeyaz kar örtüsünün altında uykuda. Üstünde pırıl pırıl bir güneş, kış güneşi. Tertemiz bir sayfa açılmış gibi kentin kirliliğine... Etraf sessiz, dingin, kendi halinde... Gürültü yapan benim beynim! Kafamın içindeki cümleleri arka arkaya dizsem, dünyanın çevresinde tam bir tur atar. Aklımda ne kadar düşünce varsa, hepsi kar olup yağmış sanki içimdeki ayak basılmayan yerlere...

Mutlu olmakta zorlanıyorum.
Beklemekten yoruldum.
Hani bazen diyorum ki, alıp başımı gideyim. Yollara düşeyim. Yolculuk iyi gelir bünyeme. Sözcükler azalır belki beynimde. Boğazımdaki düğümler çözülüverir. İçime kürek kürek sular serpilir. Kalbim beni sıkıştırmaktan vazgeçer. Bırakırım kendimi hayatın kollarına...
Ne mümkün!

Okunacaklar listesine eklediğim köşe yazılarından medet umarken, tepetaklak oluverdim. Radikal Gazetesi'ndeki köşesini ilgiyle takip ettiğim Ayça Şen, beynimin içindeki kargaşanın içine "Bir takım hayaller" başlıklı yazısıyla kılıcını çekiverdi. "Fakat nereye gidersen git, kendini de birlikte götüreceksin; hiçbir yere gitmeden önce, olduğun yerde önce sağlıklı durmayı, düşünmeyi becerebilirsen, zaten olduğun her yerde mutlu olursun, ne yapacağına hayat kendi kendine şekil verir, sen de sadece mutlu olursun. Hayat ne getirirse. Bu budur..."

Yapma Ayşeeee, bunu bana yapmaaaaa demeye kalmadı, kanlar içinde yerde yatıyorum işte!!! Hadi bakalım kaç kaçabilirsen! Önce olduğum yerde sağlıklı durmayı, düşünmeyi becermeliyim doğru ya... Ben de çektim kılıcımı... Yaşam cesurları severmiş. Ne bileyim öyle buyuruyor, bütün kişisel gelişim kitapları. Onların yalancısıyım:)

Hayat benden ne istiyor? Ben ondan ne istiyorum?

Kanlı ve acıtan bir hesaplaşma oldu. Çok dövdük birbirimizi, hırpaladık. Sonunda alacaklar alındı. Verilecekler verildi. Hesap defteri kapatıldı. Bir daha da açmamalı o defteri. Hesapsız kitapsız yaşamalı. En çok da öylece durup, keyifle bakabilmeli hayata... "Yokluğu" değil, yokluğun içinde elmas gibi parlayıp duran, o küçücük "varlığı" görebilmeli... Ne söylemişti RUMİ susan gönlüme, "Hayat sana arka arkaya dikenlerini gösteriyorsa sakın üzülme, aksine sevin... Çünkü çok yakında gülü de gönderecektir." Dikenlerle mücadele ettikten sonra gülü de almayı bilmek gerek. Acılar içinde kaybolmadan, acıyla beslenmeye alışmadan!

Okuduğum bir kitapta şöyle diyordu: "Anlayabildiğin hiçbir şey sana acı veremez. Bilge acı çekmez. Acının öğretmen olduğunu bildiği için. Acı içinde sana yazılmış bir mektubun saklı olduğu bir şişedir. Farkındalığı yüksek insan, acının şişesini açar ve içindeki mektubu okur. Acı Tanrı'dan gelen bir ceza değildir. Her acıda, anlama ve anlamlandırma sınırlarını zorlarsın. Şifresini çözdürene dek sana varlığını hissettiren acı, onun nedenini anladığın anda kesilir. Acı, öğretmendir ve senin mektubu okumanla birlikte onun dersi bitmiştir."

Zil çaldı, ders bitti. Tenefüsteyim. Şimdi hayat oyunundan yeniden keyif alma zamanı... Ankara karlar altında kendine bembeyaz bir sayfa açarken; koltuğuna yayılmış, üstüne pembe battaniyesini örtmüş, kırmızı kalpli termoforunu yüreğine bastırmış BEN, kendini temize çekti. Yeni sayfalar açtı yaşam defterinde... Kenar süsleri yaptı yanına bir de, en çiçeklisinden :) Demlenen gönlünden süzülenleri, inekli kupasından içti afiyetle... Damağını kuru erik ve üzümle lezzetlendirdi. Mutluluğunda onun da payı olsun diye, kocaman fındıklı çikolatalar attı ağzına...

Korkularınızı iyileştirin, olumsuz düşünce ve inançlarınızı düzeltin. Geçmişi ve sizi üzdüğünü düşündüğünüz herkesi affedin gitsin. Kendinizi sevin, değer verin. Kalbinizde sevgiye yer açın. Size hizmet etmeyen olumsuz düşünceleri salıverin. Kendinizi özgürleştirin. Ve de arkanıza bakmayın!

Hayat bizden ne mi istiyor?
Mutlu ve dengede ol, yaşamına sahip çık, sağlıklı yaşa, yaşamdan keyif al. Hepsi bu!
Sizin ondan ne istediğinizi bilemem, tek bildiğim vermeden asla alamayacağınız!!!
Sevgi vermeden sevgiyi alamazsınız...
İyilik yapmadan iyilik bulamazsınız...

"1" Mum Daha Yandı Kuytularımda...

2009-05-28T14:44:00.007+03:00

"İçimin karanlık köşelerine mumlar yakmayı öğreniyorum..." diye yazmıştım bir önceki postumda. Yeni yaşımın ilk gününde, "1" mum daha yandı kuytularımda...

Yaşgünü pastalarımın mumlarını hiç üflemeyeceğim bundan böyle!

Hep yansın onlar...

Varsın küssün tüm dilekler.
Her yıl pastama eklenen mumların sayısı artıkça, daha çok aydınlansın içim...
Sevgili eşim, yol arkadaşım...
TEŞEKKÜRLER...
Yaktığın her bir mum için,
Ama en çok da okurken üzerine mutluluk gözyaşları akıttığım bu mektup için...

"Mutluluklar yeni yaşında sevgili Maviş'im: Kırgınlıklarını kocaman kalbine değil de kese kağıtlarına saran SEVGİLİ KÜÇÜK MAVİŞİM...
Akdeniz mavisi gözleri yeşerse de zerdali dalları arasındaki gecede, gönül kapısını hep aralık tutan sevgilim,
Hüznünün alevini, sevgi denizinde söndürüp yeni denizlere yelken açabilen biricik EŞ'im:
Sevgilim olduğun için,
Doğurduğun binlerce güzellik için,

Başkalarının günahlarında sevabını aradığın için,

Eğilmediğin için,
Sevilmemeyi sevmediğin için,
Sevgi istediğin için,
Öfkelerin ve kızgınlıkların için,
Büyürken büyüttüklerin için,
Anne yüreğin için,
Anlattıkların için,

Ağladıkların için,

Boynuma sarıldığın için,

Sevgini 5 vakit, 3 öğün evimize katık ettiğin için,

Affetmeyi bildiğin için,
Sufi dinginliğin, bilge kişiliğin için,
Acılarla acıtmamayı öğrettiğin için,
Fark ettirdiklerin için,
Bir kase çorban için,
Yol arkadaşlığın için,

Heyecanların ve hayallerin için,

Ve...

Onların içine beni kattığın için,

Ve...
Tabii AŞK için,
Yüzlerce... Binlerce teşekkürler...
Seni SEVİYORUM... Sevgilerimin hepsi senin için..."

Yeni Yaşım Yine Bulutlarda Başım...

2009-05-27T00:15:00.009+03:00

Yine bir "27 Mayıs" daha...
Zaman rüzgar gibi esip geçiyor.
Yaş; 33!
Büyüdüm mü şimdi?
-Aman ne küstahça bir cevap olur "büyüdüm" demek... Naaptın da büsbüyük oldun diye sormazlar mı adama hiç!
Peki, yaşlanıyor muyum?
-Eski, yıpranmış, demode olmuş, gözden düşmüş demek bir bakıma "yaşlı"...
Öyle miyim?
-Yıllar; yıpratırken, hırpalarken, yavaşlatırken, eskitirken ve de çizgiler koyarken yüzüme, hayatı öğretiyor bana. Düşe-kalka, güle-oynaya... "Yaşlanıyorum" demek, öğrendiklerimi ve önemimi küçümsemek olur. Eskimek, yılları bir bir devirmek değer katıyor hepimize.
İşin özeti; Ne büyüyorum dünya gitgide küçülürken, ne de yaşlanıyorum yıllar avuçlarımın içinden kayıp giderken... Sadece değişiyorum!!!
İçimden dışıma değişiyorum. Kendi etrafımda bir pernave gibi döne döne...
Dostluğun önemini kavrıyorum, sevgiyi anlıyorum, merhametin ve şefkatin değerini biliyorum, doğanın güzelliklerini görebiliyorum, evrenlere sığmayan Tanrı'yı küçücük yüreğime sığdırabiliyorum. Asıl meselenin yaşamın uzunluğu değil, derinliği olduğunu farkediyorum...
Hayatı akışına bırakmayı, affetmeyi, yaşama neşe katmayı, anı yaşamayı ve içimin karanlık köşelerine mumlar yakmayı öğreniyorum...
DEĞİŞİYORUM...

Yeni yaşım, yine bulutlarda başım...
"33 yaşım", benim en iyi arkadaşım
HOŞGELDİİİİNNNN :)

Dendroloji Okulu Ders Notları-1

2009-05-22T11:16:00.002+03:00

"Dendroloji (Ağaç bilimi) Okulu" başlıklı yazıma kaldığım yerden devam ediyorum. Güvenç Mamıkoğlu gözetiminde Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi bahçesinde grup olarak buluştuk. Derste teorik olarak öğrendiklerimizi pratiğe dökeceğiz. Mamıkoğlu, "Ülkemizde büyük kentlerdeki üniversitelerin bazılarının yerleşkeleri botanik bahçesi gibi özenle seçilmiş ve çok iyi korunmuş, yetişkin ağaç örnekleriyle dolu. Biraz sonra gezeceğimiz Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi'nin bahçesi bu konuda her türlü takdiri hakeder, gezenleri kendine hayran bırakır" diyerek söze başladı. İlk olarak bahçenin girişinde tüm haşmetiyle bizi karşılayan "Mavi Ladin"i inceledik. Güvenç Bey, onun için "Haşin bir ağaç, ibre/iğne yapraklarını Göknar gibi okşayamazsınız" dedi. Bana göre; haşin ama mavi rengi, bulutlara değen başı, güçlü dalları ve sağlıklı görüntüsüyle insana güven duygusu veren çok estetik bir ağaç.

Sonra baklagil familyasından, üzerinde keçiboynuzuna benzeyen meyveleri olan Giledeçya (Yalancı Keçiboynuzu), Doğu Çınarı, Karaçam, Kızılçam, Sarıçam, Arizona Servisi, Çınar Yapraklı Akçağaç, Doğu Ladini, Toros Sediri, Atlas Sediri, Porsuk, tarihsel oluşum bakımından yeryüzünde yaşayan ağaçların en eskisi Ginkgo Biloba, Japon Akçaağacı, Gümüşi Ihlamur, Sumak, Doğu Karadeniz Göknarı, Kara Kavak, Boylu Ardıç... gibi ağaçlarla tanıştık. Güvenç Bey, tüm bu ağaçların özellikleri hakkında tek tek bilgi verdi.

Gördüğümüz her ağacı; çevredeki öğrencilerin yadırgayan bakışları altında onlara dokunarak, yakından inceledik.

Her gün önünden yürüyüp geçtiğimiz; gölgesinden, mevyesinden, odunundan faydalandığımız, altında oyunlar oynadığımız, yeryüzüne yaydıkları oksijeni derin derin soluduğumuz ne çok dostumuz varmış meğer... unuttuğumuz, adını dahi bilmediğimiz!
Bir süre sonra gördüğümüz ağaçlar birbirine benzemeye başladı. Ayırt etmek iyice zorlaştı. Güvenç Bey, bir ağacı aynı familyadan olan diğer bir türüyle ayırt etmenin en iyi yolunun yaprak, sürgün ve meyvesini incelemek olduğunu söyledi. Gövde çoğu zaman yanıltıcı olabiliyormuş.

Tanıştığımız tüm ağaçların fotoğraflarını burada yayınlamam şimdilik zor gibi görünüyor. O nedenle ben ilgimi çeken, gönlümü okşayan bir kaç ağacın fotoğrafını yayınlayıp gerisini sizin araştırmacı ruhunuza ve hayal gücünüze bırakacağım:)
İşte onlardar birisi: "Ağlayan Çam"! Kozalaklarının ve iğne yapraklarının üzerinde gözyaşını andıran reçine görüldüğünden bu ad verilmiş kendisine. Doğal yetişme alanı Himalaya Dağları olduğu için nam-ı diğer "Himalaya Çamı" Ankara'ya da gayet güzel uyum sağlamış. Diğer çam türlerinin hiç birine benzemiyor. İğne yaprakları çok uzun ve yumuşacık, püskül gibi. Böylesine naif bir ağaçtan beklenmeyecek büyüklükte kozalakları var.

Bir diğeri ise "Anadolu Kestanesi" Bu ağacı özel kılan, Ankara iklimine uygun bir ağaç türü olmasına rağmen, yerini yadırgamadan neşeyle büyümüş olması. Üstelik başkentin tek kestanesi! Henüz yaprakları yeni yeni çıkıyor.

Beyaz çiçekli at kestaneleriyle komşu olan "Anadolu Kestanesi"nin gövdesi ve yaprakları... Merak edip, üşenmeyip gidip görmek isterseniz hemencecik tanıyın diye:)

Ve... son olarak gönlümün sultanı, İstanbul boğazının mor-pembe çiçekli güzelleri Erguvan! Nisan ayının gelmesiyle birlikte yapraklanmadan önce çiçekleniyor. Dalların yanısıra gövdenin üzerinde bile gruplar halinde çiçek açıyor. O kadar romantik bir ağaç ki yaprakları bile kalp biçiminde:)

Ailece katılmaktan büyük keyif aldığımız Dendroloji Okulu'nda öğrendiklerimizi doğa dostları ile paylaşmak istediğimden, derste tuttuğum notlara blogumda yer vermeye karar verdim. İleri de bulabildiğim ağaçları gövde, yaprak ve meyveleri ile fotoğraflayıp amatörce "Ağaç ve çalı albümü" hazırlamayı düşünüyorum. Çünkü onları yakından tanımak bizi çok mutlu etti, ufkumuza yeni güzellikler kattı. Dilerim sizler için de aynı duyguları uyandırır.

Tıpkı ağaçlar gibi toprağın derinlerine kök salmanız, güneşe dallarınızı uzatmanız, başınızın üstündeki beyaz bulutlara gülümsemeniz, rüzgarla dans etmeniz dileğiyle...

Dendroloji Okulu

2009-05-05T13:06:00.005+03:00

Yeniden okula başladım.
Üniversiteden mezun olduktan tam 11 yıl sonra yine amfide derse girdim, notlar aldım. Tekrar o sıralara dönünce anladım, şikayet ederek geçirdiğim üniversite yıllarımın ne kadar güzel ve değerli olduğunu... Ayrıca özlemişim de ders dinlemeyi, yanımdakilerle fısır fısır konuşmayı, heyecanla arayı beklemeyi, elimde not defterleriyle plastik bardaktan çay içmeyi ve daha neler neleri... Neden hayatımızdaki özel anların kıymetini hep sonradan anlıyoruz acaba? Bilmem ki, belki büyüdüğümüzden!
Kararlıyım bu kez okul günlerimin (kısa da olsa) keyfini sonuna kadar çıkaracağım. Hocalarımı can kulağıyla dinleyeceğim. Ders notlarını düzenli tutacağım. Dersi kaynatmamaya özen göstereceğim. Proje ödevlerimi oflayıp puflamadan eksiksiz yapacağım.
Hipokrat yemininden beter oldu ya, neyse içimden geldi bir kere:) İçimdeki bu örnek öğrenci profili 11 yıl önce nerelerdeyse artık?
Evet, herşeyin bir zamanı varmış. Üniversitedeki dersler bitmiş ama hayattakiler bitmemiş... Üstelik ne zaman biteceği de hiç belli değilmiş. Öğrenmenin sonu yokmuş çünkü...

Amfiler de epey değişmiş. Saatlerce oturmaktan popomuzu acıtan sandalyeler yerini kendi etrafında dönen, omurgayı kavrayan, kırmızı şık koltuklara bırakmış. Hocalar dersi projeksiyonla anlatıyor. Duvara yansıtılan önemli bölümlere kırmızı ışıklı lazer kalemle dikkat çekiyor. Dersi dinledikçe dinleyesiniz geliyor o kadar yani:) Kafamın üstündeki düşünce baloncuğunda, "Böyle amfide dedem de okurdu" yazıyor o an:) Mutlu mesut, ağzım kulaklarımda, pür dikkat dersi dinlerken; gözüm yanımdakilere takılıyor. Sınıf arkadaşlarım. Onlara bakınca ağlamak istiyorum. Bir yanımda eşim diğer yanımda oğlum. Hayal gibi... Yıllar gerçekten su gibi akıp gitmiş, beni çoğaltarak...

Lise yıllarında üniversite sınavlarına hazırlanırken, en yakın dostum ve sınıf arkadaşım Leyla ile uzun uzun konuşur hayaller kurardık; hangi üniversiteyi kazanacağız, yıllar sonra nerelerde olacağız, kiminle evleneceğiz, kaç çocuğumuz olacak diye... Çıkardığımız sonuçlara kahkahalarla güldüğümüz olurdu. En önemli gündem maddemiz, ne olursa olsun ayrılmamak ve hep birbirimizin hayatında kalmaktı. İşi sağlama almak için ikizlerle evlenelim en iyisi derdik:) Sonra Leyla hayalimize farklı bir boyut getirirdi: "Kızım çocuklarımız da ikiz olur o zaman, ayvayı yeriz. Anneeee diye zırlayan iki tane velet durmadan peşimizde düşünsene!" Gülerdik, karnımıza ağrılar girene dek...

Final ne oldu derseniz, farklı kentlerde üniversiteye devam ettik. Evlenecek ikiz bulamadık. Haliyle ikiz çocuklarımız da olamadı. Uzun mücadeleler sonucu aynı kentin havasını solumayı başardık. Benim karnımda değil, yüreğimde büyüyen oğlum Çıray Kaya; onun da henüz 3 aylık kızı Zeyno Beren oldu. Şimdi iki çocuğum var diyorum. Çünkü Zeyno Beren'in ikinci annesi oldum. Daha zaman ne gösterir bilinmez tabii :)

Leyla ile hayallerimiz bitti mi? Yok daha değil! Şimdi de diyoruz ki, "Yaş kemale ermeye başlıyor. Emekliliğimize şu kadar zaman kaldı. Çoluk çocuk çömlek hep birarada, aynı bahçe içinde bir çiflik evinde yaşasak. Çifçi olsak, kendi domatesimizi, biberimizi, salatalığımızı yetiştirsek, limon kokulu sabahlara uyansak, ördekler, kuzular beslesek, bahçemizde bin bir çeşit ağaç olsa, çocuklarımız altında saklambaç oynasalar, ağaçların isimlerini uzaktan ezbere bilseler..." Orada durduk işte! Biz biliyor muyuz ki? Üç-beş meyve ağacının dışında çevremizde gördüğümüz, altında soluklandığımız hangi ağaca ismiyle sesleniyoruz ki? Ağaç deyip geçiyoruz. Ama çocuklarımız da ağaçların isimlerini bilsin istiyoruz!

Uçan Martı hadi bakalım uçma zamanı. Ağaçları yakından tanı, onların dünyasına gir...
Kırsal Çevre ve Ormancılık Sorunlar Derneği'nin http://www.kirsalcevre.org.tr/ her yıl Mayıs ayının ilk haftasında ücretsiz olarak düzenlediği Dendroloji (Ağaçbilim) Okulu'na ailece kaydımızı yaptırdım. Leyla, Ankara dışında doğum iznini kullandığı için gelemedi. Onu da temsilen geçtiğimiz haftasonu Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Bahçe Bitkileri Bölümü'nde ilk dersimize başladık.

Bölüm bünyesinde bilimsel araştırma ve denemelerde değerlendirilmek üzere 36 dekarlık bağ , 31 dekarlık meyve bahçesi ve 10 dekarlık sebze bahçesi ile 300 metre karesi ısıtmalı 660 metre karelik cam sera yer alıyor. Üniversitelerin taş binadan ibaret o soğuk havasından uzakta, yemyeşil, çiftlik gibi bu yerde öğrenciler staj yapıyorlarmış. Çok şanslılar...

Dendroloji (Ağaçbilim) Okulu'nda, 2-23 Mayıs tarihleri arasında her cumartesi devam edecek olan dersler sabah 10:00'da başlıyor ve öğleden sonra 14:00'de bitiyor. Görsel ve teorik sunuşla Türkiye'de doğal olarak yetişen ve parklarda bulunan açık tohumlu egzotik ağaç türlerinin anlatıldığı ders sonrası gruplar halinde eğitimcilerimizle öğrendiklerimizi pekiştirmek üzere parklara dağıldık. Gruplar soyadlarına göre oluşturulmuş. Biz 5. gruptaydık, fakat "Türkiye'nin Ağaçları ve Çalıları" kitabının yazarı N. Güvenç Mamıkoğlu'nun eğitimciler arasında olduğunu öğrenince, çaktırmadan onun grubuna dahil olduk:)
İstikamet Tandoğan'daki, bahçesindeki ağaçlarıyla ünlü Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi... Hani, Erdal İnönü "fizik" okusun diye kurulduğu iddia edilen, Ankara taşından yapılmış tarihi fakülte:)

Kampüsteki "Akademi Restoran"da, öğle yemeği molası verdik. Salata ve "Akademi tavuk külbastı" yedik. O kadar lezzetliydi ki, bahçesinde pembe-mor erguvanların açtığı bu güzelim restorana sık sık gelmeye karar verdik.
Sıra geldi kampüsteki ağaçları yakından inceleme gezimize ama bir sonraki yazımda...

Dostoyevski, romanları içerisinde bir başyapıt olan "Budala" da şöyle der: "Bir ağacın önünden onu sevmeden, onun var oluşundan mutluluk duymadan geçilebileceğini aklım almıyor."
Benim de!
Bugün evinizin veya işyerinizin bahçesindeki, sokağınızın köşesindeki ağaca dokunun, sevin, ismini öğrenin, dost olun onunla. Vee... her gün ismiyle bir selam çakın yeni dostunuza.

Merhaba karaçam, merhaba göknar, merhaba beyaz çiçekli at kestanesi...

Bahar...

2009-04-21T09:51:00.002+03:00

Bahar; yenilenme, tazelenme, temizlenme mevsimi. Doğayla birlikte uyanma, tomurcuklanma ve rengarenk olma zamanı. Bir bakıma yeniden doğuş...

Bahar çocuğu olarak dünyaya gözlerimi açmış olmamdan mıdır bilmem, çok severim ilkbaharı... Her baharda çığlık çığlığa yeniden doğar, baştan aşağı çiçeklenirim. İçimde ılık ve hafif bir rüzgar eser. Saçlarım dağılır. Gözlerim büyür. Burnumun ucunda hep o taze bahar kokusu... Nefes alırken mis gibi kokan havayla ciğerlerimi doldurur, nefes verirken kalbimde biriken ne kadar olumsuz duygu varsa hepsini bıkarım. Bir bahar dalıyımdır artık. Hafif, taze, şeffaf, bazen beyaz bazen de şeker pembe...

Babaannem meyve çiçeklerine "bahar" der. Zamanı takvimden değil, ağaçların dilinden öğrenir.
Meyve ağaçlarının çiçeklerine bakarak baharı duyar. Evin içini dışını çiçeklerle doldurur her bahar. Ve o çiçeklerden yaşamın hüzünlerine karşılık, yaşama sevinci biriktirir. Ben de ondan öğrendim "bahar" sevincini. Her bahar, yaşadığımız yeri çiçek buketine çeviren meyve ağaçlarının isimlerini bir de...

Çocukluğumda evlerin küçücük bahçelerinde, mahalle aralarında hatta sokakların ortalık yerinde, bin bir çeşit meyve ağacı yaşardı. Armutlar, elmalar, narlar, ayvalar, şeftali ve kayısı ağaçları; kirazlar, erikler, bademler, cevizler... Bu ağaçların bulunmadığı bahçe, bahçeden sayılmazdı.

Bahçelerinde meyve ağaçlarının çiçek açtığı evlerde oturmuyoruz artık. Ne meyve ağaçlarının ne de baharda rengarenk çiçekler açan park ağaçlarının isimlerini bilmiyoruz çoğumuz.

Çiçek açmış güzelim ağaçları uzaktan ve bir yabancı olarak seyrediyoruz. Bir köşe başında bembeyaz, top top çiçeklenmiş erik ağacını, bademi, kayısıyı fark etmeden, çiçeklerine dokunmadan geçip gidiyoruz yanlarından. Kışın meyve ağaçlarına bakıp, "Renk renk çiçek açsın, yüreğimi bembeyaz düşlerle süslesin, pembe-beyaz çiçeklerini okşayıp seveyim, sonra meyveye dursun; meyvelerini kendi ellerimle koparayım. Reçeller kaynatayım, marmelatlar yapayım..." diye bekleyip duran kadınlar da azaldı. Kent hayatındaki "yaşam telaşında"...

"Baharın müjdecisi" badem ağaçlarıdır. Baharın gelişini ilk o kutlar. Meyve ağaçlarının en haylazı, en başına buyruk, en risk almayı sevenidir. "Herşeyin bir zamanı vardır" demez, Mart geldi mi, azıcık güneşi görsün yeter! Hemen tomurcuklarını patlatıp, açar. Pembe, beyaz...
O çiçekler çağla olur çıtır çıtır yenesi. Sonra içindeki beyaz sulu çekirdek olgunlaşarak badem olur. O bademlerden yazın içimizi serinleten buzlu badem yapılır. Yetmez! badem çekirdeği kurur; iç badem, kuru badem olur. Kavurursun tuzlu badem, şekerleyip ezersin olur sana nefis bir badem ezmesi. Bir de damakları çatlatan acı badem kurabiyesi olur ki, yeme de yanında yat:) Güzellik sütü, kremi de cabası!
Bakın şu minik, asi badem ağacının yaptığına...

Badem Ağacı dedin mi aklıma Datça gelir, Can Yücel gelir... Bir de Aziz Nesin'in "Arkadaşım Badem Ağacı" şiiri, Badem grubunun seslendirdiği...

"Koo desinler bize şaşkın
Sonu gelmesede hiç bir aşkın

Açalım yine de çiçeklerimizi

Senden yanayım arkadaşım

Havanı bulunca aç çiçeklerini

Nasıl açıyorsam yüreğimi

Belki bu kez kış olmaz

Bakarsın sevdan düş olmaz

Nasıl vermişsem kendimi son sevdama

Vur kendini sen de bu güzel havaya"

Erik de, badem ağacı gibi sabırsızdır. Diğer ağaç arkadaşlarının kınayan bakışları arasında, bir sabah aniden "pıt" diye açar. Bembeyaz çiçeklerden dalları görünmez. Erik ağacı çiçeklendi mi, gelin olur. Gelin gibi beyaz, saf ve naif... Aşık olunası...
Bahar demek, erik demek. Her gün bir kilo, kütür kütür yeşil erik yemek demek. Yaşasın erik yemek. Ama illa ki tuzlu:)

Sonra armut, şeftali ve sevgilim kiraz ağacı çiçeklerle bezenir. Ortalık cümbüş yerine döner. Özellikle kiraz ağacı öylesine güzel çiçek açar ki, Tanrı'ya bir kez daha teşekkür edersiniz gören gözleriniz için. Ben her bahar yeniden aşık olurum kiraz ağacına. Maşuğumu onda bulan bir aşık olduğumdan...

Benim gibi fotoğrafseverlerin gözdesidir kiraz ağacı. Ağaçların en fotojeniğidir çünkü... Çocukların da sevgilisidir kanımca. Kırmızı meyvelerini kulağına küpe yapmayan, ya da kirazla dudaklarını boyamaya çalışmayan çocuk var mıdır içimizde?
Çiçeklenmiş kiraz ağacının güzelliğini en çok da Japonya'daki sakuraların (kiraz şenliklerinin) uzun uzun anlatıldığı "Bir Geyşanın Anıları" ve Trevanian'ın "Şibumi" kitaplarından öğrendik.
Samurayların onurlu savaşmanın sonucu olarak, genç yaşta yaşama veda ettiklerinden kendilerini kiraz çiçeklerine benzettiklerini...

Badem ve erik ağacının çiçekleri ılık bahar rüzgarı ve yağmurlarıyla savrulmaya başlarken, temkinli elma ağacı güneşi iyice gövdesinde hissedince pespembe çiçekler açar. Ani hava değişimiyle çiçeklerini döküp, meyvesiz bir yazı gözealmak istemez zira! Ne güzeldir, aferindir ona:)

Ne kadar çiçek, o kadar kırmızı yanaklı ve sulu elma... Havalar böyle giderse, bu yaz meyveye doyacağız. Sonra gelsin ev yapımı reçeller, marmelatlar, meyve suları, kompostalar, likörler...

Etrafta uçuşan zıpır kelebekler, telaş içinde çalışan karıncalar, yuva yapmak için gagalarıyla çer-çöp toplayan şarkıcı kuşlar, kocaman kuyruklarıyla bahar gezisine çıkan saksaganlar, çiçeklerin özlerini içen çalışkan arılar...

Doğaki tüm canlılar çıldırmışcasına yeniden doğuşun kutlamasını yaparken; değişimi görmek, farketmek, farkında olmak, yenilenmek en çok da çiçeklenmek gerek.

Baharla birlikte gözünüz, gönlünüz ve ruhunuz şen ola, aşk ola, aşkla kala...

Kışa Elveda...

2009-03-31T22:00:00.009+03:00

Cemre düştü çoktan...

Güneş gülen yüzüyle bulutların arasından çıktı. Doğa tomurcuklandı. Sabırsız badem ağaçları erkenden çiçek açtı. Kuşlar pür neşe etrafta uçuşuyor. Toprak canlandı. Havaya keskin bir bahar kokusu yerleşti. Sabahları perdenin altından sızan ışık hüzmesiyle uyanıyorum. Günler uzadı. Yaz saat uygulamasına geçildi. İçim kıpır kıpır. Bahar ve yaz için çok güzel seyahat planlarımız var. Erken rezervasyon kampanyasından faydalanıp otel tatilimizi bile satın aldık.

Kışa veda etmenin zamanıdır artık...

Yün atkı, eldiven, şal, kazak, hırka...vs. ne varsa naftalinleyip kaldırdım. Çekmece ve dolapların içini elden geçirmeye başladım. Zihnimin çekmecelerini de dahil ettim temizliğe.
"Sırtında ölüleri taşıma" der bir uzakdoğu felsefesi... Zamanı geldiğinde bize hizmet etmeyen ne kadar inanç ve düşünce kalıbı varsa hepsinden kurtulmak gerek. Tıpkı çöp kutusunu boşaltır gibi. Yok ben bu çöplerle yaşamaya devam edeceğim derseniz, bedeniniz ilk sinyalleri "hastalık" olarak size göndermeye başlıyor. Biz ne yapıyoruz? Sorumluyu hep dışarda arıyoruz. "Çalışma şartlarım zor, şu olaylar veya kişiler beni üzdü, hayalkırıklıkları yaşadım..." bu liste uzar gider. Dış etkenlere sorumluluk yüklemek daha kolayımıza gelir çünkü. Rahatsızlıklarımızın asıl kaynağı ise bilinçaltımızdaki negatif düşünce kayıtları, yargılar ve korkulardır. Bunları farketmemiz için birer işaret fişeği oluyor hastalıklar. Tekamülümüz gereği evrensel plana göre hareket etmemiz için karşımıza hiç beklemediğimiz bir anda dikiliveriyorlar işte!

Benim de sırtımdaki küfe epeyce dolmuş olacak ki, bel ağrılarım başladı kısa bir süre önce. Doktora gittim, "bel fıtığı" teşhisi koydu. "Ameliyata gerek yok. Henüz lokal. Başlangıç aşamasında. Fizik tedavi ile iyileşme sağlarız. Bugünlerde kendine kırılacak eşya muamelesi yapacaksın" dedi, gülerek. Önce şaşırdım tabii. Sonra anladım hangi düşünce modelimin ve bilinçaltı kaydımın bel fıtığı olarak kendini ifade ettiğini.

Bir yandan fizik tedavi alırken, diğer yandan da bana ağırlık yapan sırtımdaki ölüleri atıyorum bugünlerde:) Hafiflemeliyim, bir kuş kadar...

Bahar kapıda... Kışa veda ederken, kendi şarkımı söylemeyi hatırlattı bana yaşam okulu. Doğanın uyanışına ve neşesine eşlik etmeli. Bedenimdeki tüm hücreleri sevgi enerjisiyle doldurup, zihnimi boşaltmanın tam zamanı!

Buzdolabında ne kadar sebze varsa çıkarttım.
-Demire bağlı kansızlığı gidermek için demir deposu KEREVİZ ve ISPANAK KÖKÜ

-Kanseri önlemek için A, C, E ve Karotin vitaminleri bakımından oldukça zengin BROKOLİ

-Bütün kış bedenimizde biriken toksinlerin atılması, hormonların dengelenmesi ve selülitlerin yokolması için güçlü bir antioksidan olan LAHANA

-Sindirim sisitemi, safra kesesi ve böbrekleri daha iyi çalıştırmak için düşük kalorili ve besleyici PIRASA

-Cilt güzelliği için nişastasız, kalorisi sıfıra yakın, şeker hastası dostu YERELMASI

-E vitamini ve protein desteği için çiçeklerinde bol bol fosfat ve potasyum taşıyan KARNABAHAR
-Mide dostu KABAK
-Ekmek yerine tüketilebilecek, bağırsak kanseri önleyici ve yorgunluğa, kabızlığa karşı birebir olan PATATES
-Kalp krizi , kronik baş ağrısı ve unutkanlığa karşı HAVUÇ

-İçinde B grubu vitaminler, potasyum, demir ve fosfor bulunan; kolon kanserine iyi gelen, tam bir sağlık hazinesi BULGUR
-Renk katması için KİRAZ DOMATES

-Antibiyotik etkisi için bir kaç diş SARIMSAK

Hepsini kocaman bir tencerenin içine doldurdum.

Sebzeleri bir avuç arpacık soğan ve zeytinyağı ile harmanladım.
Sonra yarım çay bardağı bulgur ve 2 su bardağı su koydum. O enfes kokusu ve tadıyla yemeğe aroma katması için de bir kaç dal taze rozmarin (rosemary) ekledim. Neşeli bir yemek oldu:)
Evrendeki herşey enerjiden oluşur ve titreşim yayar.
Pozitif düşünceler, güzel sözcükler yemeği etkiler.
Sevgiyle, keyifle pişirilen her yemek o nedenle çok lezzetli olur.

Veee... işte kışa elveda yemeğim huzurlarınızda:)

Besleyici, sağlıklı ve lezzetli bir yemeğin ardından teşekkür duamı edip, küçük bir kadeh beyaz şarap ve güzel bir kitap ile ödüllendirdim kendimi...
Pegasus Yayınları'ndan çıkan Elizabeth Gilbert'in kitabı ; "Ye, dua et, sev"

Ruhum ve detoks programına başladığım bedenimle bahara hazırım, ya siz?

Uçan Martı'dan İyi Haber...

2009-03-23T23:10:00.008+02:00

Türkiye'de iyi haber kötü haberdir!
Dünyanın önde gelen sayılı haber ajanslarının üçüncü dünya ülkelerine yönelik haber anlayışları da "kötü" den beslenir. Zaten o bölgelerden açlık, sefalet, felaket haberleri dışında haber vermezler. İçiniz sıkılmadı mı bunca olumsuz haberden? Benim fena halde sıkılmışken, artık ne gazete okumak ne de televizyonda haber bülteni izlemek istemiyorum derken... İyi bir haber geldi yayın hayatına yeni başlayan Haber Türk Gazetesi'nden...
Editoryal sayfasında yer alan "Web günlüğü BLOG" başlıklı bölümde tanıtılan blogların içindeydi Uçan Martı:) Üstelik Ankara sevdamı anlatan "Ankara Sevilmez Mi?" başlıklı yazımla!
Bu sürpriz haberle beni hem çok şaşırtan hem de çok mutlu eden Editör Tarık Dağlıoğlu'na ilgisi için buradan teşekkür etmek istiyorum. Bir de sizlere tabi ki... Henüz 1 yaşını bile doldurmayan Uçan Martı'yı her gün ziyaret ederek, onu en çok beğenilen bloglar arasına taşıyan tüm okur dostlarıma...

Ankara Sevilmez Mi?

2009-03-16T16:20:00.006+02:00

Havalar ısındı, ağaçlar tomurcuklandı, bahar geldi gelecek derken... Tabiat ananın beyaz sürpriziyle uyandık pazar sabahına...
"Bürokrat yüzlü, gri kent " diyenlere inat, bembeyaz olmuş bugün başkentim Ankara...
Başka hangi kente böylesine yakışır beyaz?
Kar manzaralı pencerenin kenarında, dumanı üstünde sıcacık bir bardak çayın yanına katık ettiğin çıtır çıtır Ankara Simiti ile pazar sabahına başlamanın keyfi nasıl anlatılır? Telaşsız, plansız programsız, randevusuz... Susam tanecikli bir sabah...
Sonradan yerleşsem de, "ama ben içinden deniz geçen kentleri severim" desem de, "gri" denilen bu kenti ne çok seviyormuşum meğer... Eşim, "Sen Ankara'yı seversen o da seni sever" der.
Soğuğuna, poyrazına, kışın lahana gibi kat kat giyinmeye bile alıştığıma göre, seviyorum kardeşim ben bu kenti... Biliyorum o da beni seviyor:) Çocuğunu koruyan bir anne gibi sarılır mıydı yoksa bana? Vefalı, şefkatli, yargısız, dostça...

Bilelim bilmeyelim, yaşayalım yaşamayalım, sevelim sevmeyelim her kentin bir masalı var. Kentleri gerçek kimlikleriyle görmenin, duymanın, yaşamanın ve onunla mutlu olmayı başarmanın sırrı yaşadığımız kentlerin içinde gizli aslında.

Ankara'ya bir çok açıdan bakılabilir. Cetvel ve pergelle, psikanalizmle, roman ve şiirle, Cumhuriyet nostaljisiyle, demokrasiyle olan ilişkisiyle, denize olan özlemiyle yada kaygıyla...

Ben; roman ve şiirle bakmayı, masallarını keşfetmeyi, olağanüstü güzellikteki hazan mevsimini yaşamayı, günbatımlarını seyretmeyi ve kar yağınca ayağıma botlarımı geçirip, beyaz Ankara fotoğrafları çekmeyi tercih edenlerdenim.

Pazar günü henüz kimsecikler uyanmamışken, eşimle birlikte arkamızda ayak izlerimizi bırakarak Botanik Park'a yürüdük. İlk günaydın selamını Botanik Park'ın yanıbaşında dimdik duran, Ankara'nın simgesi Atakule'ye verdik.

Paris için Eyfel Kulesi veya Roma için Pissa Kulesi ne ise, Atakule'de Ankara için o, bir bakıma. Atakule'nin tarihi bir geçmişi, bize bıraktığı kültürel bir mirası, mimari bir albenisi yok ne yazık ki! O nedenle Efyel ve Pissa Kuleleri'yle Atakule'yi yanyana getirmek her ne kadar abesle iştigal olsa da, bütün Ankara fotoğraf ve görüntülerinde arz-ı endam eder...
Eski cıvıl cıvıl ve şaşalı günlerinden uzakta olsa, hala Ankara'nın alameti farikasıdır Atakule...

125 metrelik Atakule'den kuş bakışı Ankara'yı seyretmek de vardı ama yükseklik korkumuz var bu aralar. Ayağımız yere sağlam bassın:) Foto safariye devam...
Karlı bir pazar gününün keyfini çıkaran tek biz değildik elbet. Görevi karlı kaldırımları temizlemek olan işçiler de, hem kar kürüdüler hem de kartopu oynadılar... Yaptığın iş ne olursa olsun sevmek ve onu eğlenceye dönüştürmek bu olsa gerek:)

Kar yağar da kardanadam yapılmaz mı? Yapılır, hem de en tontonundan:) Başına şapka, boynuna atkı da takılır takılmasına da... Temsili gözler ve burun biraz acayip sanki!

Yaratıcı yurdum insanı yine aklın sınırlarını zorlayan macit mucit fikirler ışığında dikmiş kardanadamını... Mantar gözler, muz burun, çim ağız...
Çok yaratıcı bir millet olduğumuz kesin ama insan yine de Çin'de yapılan kar ve buz heykeller festivalinin Ankara Botanik Parkı'nda inşaa edileceği günleri hayal etmeden geçemiyor. Düşünsenize heykeltraşlar ve güzel sanatlar fakültesi öğrencileri toplanmışlar muhteşem güzellikte kardan heykeller yontuyorlar... Tabii bu hayale bir de kar yağdırma teknolojisini de eklemek şart. Bildiğimiz ve bildiğiniz üzere "Ahh nerede o Ankara'ya lapa lapa yağan, yolları kapatan eski karlar" durumu sözkonusu. Küresel ısınma diyorlar bu duruma!
Şimdilik muz burunlu kardamadamlarla idare edececeğiz belli ki:) Olsun, bu da güzel... Mantar gözlüm, tontonum seneye de bekleriz...

İstanbul'un gölgesinde kalmış, hep onunla kıyaslanmış, renksizlikle suçlanmış, bürokrat maskesi gerçek sanılmış, bozkır güzeli, Ata'nın kenti Ankaram... Sana en çok beyaz yakışıyor. Kazıyınca griyi, altından hep beyaz çıkıyor. Bunu bildiğinden belki, her kış beyaza boyuyor seni tabiat ana...
Ankara'da güzeldir... Çam ağaçlarının karlı manzarasında kaybolmak, sevgiliye sımsıkı sarılmak, hiç ayak basılmamış kar üstünde yürümek, beyaz rengin verdiği huzuru içine çekmek, üşüyen ellerine "hoh" yapmak, sokağın başındaki kestaneciden kese kağının içinde aldığın nar gibi kızarmış kestaneleri ağzını yaka yaka yemek, bir yudum cep kanyağı ile içini ısıtmak,
Ve... bir de Ankara marşını diline dolamak...
"Ankara Ankara güzel Ankaraaa
seni göörmek ister her bahtı kara"

Ankara sevilmiz mi, gün gelir sevilir... Hem de çok sevilir...
Ankara'yı seven ve özleyen tüm dostlara selam olsun...

Yeni Kitaplar, Yeni Duygular...

2009-02-06T16:10:00.014+02:00

Ilık bir bahar havası var günlerdir Ankara'da... Sabahları uyandığımda üşümüyorum artık. Gökyüzü masmavi. Toprak, kış güneşinin şefkatli kollarına bırakmış çoktan kendini. Havada bir bahar kokusu var sanki, yada ben baharı çok özledim:) Böyle havalarda evde kitap okumayı çok seviyorum. Yeni aldığım kitaplarımı kucaklayıp salona götürüyorum. Pikaba Edith Piaf'ın, "Disque D'or Long" 33'lüğünü (long player) yerleştiriyorum. İşte o muhteşem ses, Edith Piaf ile başbaşayım. Plaktan çıkan sesin, müziğe farklı lezzetler kattığı bir gerçek!
Sonra pencerenin kenarındaki koltuğuma yerleşiyorum bir güzel. Bir kupa dolusu portakal-mandalina karışık bitki çayımdan telaşsız yudumlar alırken, kitapların büyülü dünyasında kayboluyorum. Git gide "özel bir zevk" halini alıyor kitap okumak. Ritüeli olan özel bir zevk... İnsanın ruhunu, düşüncelerini ve duygularını incelten...

Sadece kitap okumak değil, kitapçılarda veya sahaflarda uzun saatler geçirmekte ayrı bir keyif. Onların kapağına dokunmak, koklamak, sayfalarını karıştırmak, incelemek...
İngiliz Edebiyatı'nın ünlü filozof ve yazarı Francis Bacon; "Bazı kitaplar tatmak, bazıları yutmak bazıları da çiğnemek ve sindirmek içindir" der. Son zamanlarda okuduğum kitaplar arasından ben de bu sınıflandırmayı yaptım kolayca.

Susanna Tamaro'nun Can Yayınları'ndan çıkan yeni kitabı, "Luisito" tadımlık olanlardan mesela... Kendini bu dünya için artık gereksiz hisseden, yalnız ve emekli öğretmen Anselma'nın Luisito adını verdiği papağan ile dostluğunu anlatıyor kitap. Yüreğindeki buzları eritmek ve bir sevgi hikayesi dinlemek isteyenlere...

Yutulacak kitap ise; Goa Yayınları'ndan çıkan, Rebecca Linder Hintze'nin yazdığı "Aile Geçmişinizi İyileştirmek"...
Hani filmlerde psikolog-hasta arasında geçen olmazsa olmaz bir replik vardır ya, "Çocukluğuna inelim!" Bana aynen öyle bir duygu verdi ilk başlarda kitap. Sonra sözcükleri yuttukça, boğazımda düğümler oluşturdu. Son sayfaya geldiğimde, kendimi yeniden keşfettim diyebilirim. Kişisel gelişim yolculuğunda mutlaka okunması gereken bir kitap. Yazar : "Gerçek beni -yani kuşaklar boyu süren kalıpların altında yatan öz benliğimi- ortaya çıkarma arayışım sırasında, hatalı aile gelenekleri tarafından yaratılan pek çok güçlü yanılsamayı açığa çıkarmaya çalıştım. Bu şekilde kendimi net bir şekilde gördüm ve uyumsuz yönlerimi tedavi edebildim " diyor.

"Güneşe Bakmak Ölümle Yüzleşmek"... Çiğnenecek ve sindirilecekler listesinde. Rus asıllı Psikiyatr Irvin Yalom'un, "Varoluşçu psikoterapi" üzerine kurulu bu kitabını çok severek okudum. Yalom, insanların ölümle ilişkili bir tür anksiyeteye yaşadığını belirtiyor. Buna çözüm olarak da bir önerisi var! "Sağlam insan ilişkileri, başkalarının hayatına dokunmak ve onları değiştirecek bir hayat yaşamak..."
Birisi öldüğünde, "Kaybettik" deriz. Ölümü bir son olarak gördüğümüzden olsa gerek, kaybolmasını tercih ederiz. Sessizce yayılan toplumsal bilinçaltımızdır bu. Günü geldiğinde hepimiz öleceğiz! Bu gerçekle yüzleşmenin tek yolu belki de güneşe bakmak. Yalom'un dediği gibi: "Hayat ne kadar yaşanmamışsa, ölümden o kadar korkarız."

Bu üç okunası kitabın dışında başka önerilerim de olacak...
2009 yılı için henüz bir ajanda edinmemiş olanlar için, Metis Yayınları'ndan çıkan "Ajanda 2009 Hayvanlar Ve İnsanlar"... Çantanızda rahatlıkla taşıyabileceğiniz, her sayfası hayvanlara ait şirin görseller ve bilgilerle donatılmış harika bir ajanda. Metis yayınları ajandanın amacını şöyle özetliyor: "Mal olarak hayatları sömürülen, istismar edilen, işkence edilen, hakları görmezlikten gelinen hayvanların yanı sıra yazarların, şairlerin dostu; edebiyatın konusu olmuş, mitolojinin, efsanelerin, masalların, seyahatnamelerin, anıların ayrılmaz parçası hayvanlar da kendilerine mütevazı birer yer buldu bu küçük ajandada. Hayvan dostlarımıza selam olsun!"

İçindeki çocuğun başını okşamak isteyenler için de, İlhan İrem'in 26 Aralık 2008'de çıkan yeni albümü "TOZ PEMBE /Progressive Çocuk Şarkıları"...
Albümdeki “Yağmur Hanım” şarkısındaki efektler, stüdyonun penceresinden dışarıya uzatılan mikrofonlarla kaydedilmiş. İlhan İrem'in huzur veren sesinden şarkıların tamamı masal tadında. En çok hangi masalı sevdiğime gelince, "Günaydın Gülen Dünya"...

Geçmişin tatlı hayallerine giden o salıncakta, unuttuğumuz çocuğu bulabilmek, toz pembe günlere dönebilmek dileğiyle...

İsminle Büyü Meleğim...

2009-01-20T17:27:00.004+02:00

Beraber büyüdük...
Aynı okulu, aynı sınıfı, aynı sırayı paylaştık...
Ne çok güldük ve ne çok ağladık...
Hep aynı kentin havasını solumayı istedik...
Ömür boyu dost kalmayı, kamelyalı evlerde yanyana oturmayı düşledik...
Kah ayrıldık, kah barıştık ama birbirimizi yüreğimizden hiç söküp atmadık...
Eski fotoğraflarımıza bakıyorum şimdi, o küçük suratlar gerçekten biz miydik?
Ne zaman büyüdük de, içimizde başka bir hayatı büyütür olduk?
Geçmez dediğimiz günler su gibi akıp gitti, benim biricik çocukluk arkadaşım "anne" oldu bugün.
Yine beraberiz, yine elele...
Babası Zeyno, annesi Beren diye fısıldadı kulağına meleğimizin. Hoşgeldin aramıza Zeyno Beren:) İsminle büyü meleğim...

-19 Ocak 2009/Pazartesi-

Yamadan Sanata Patchwork

2009-01-17T20:37:00.006+02:00

Günsu Güngör / "Çingene kızı"

Bir hobiniz var mı?

Benim yoktu. Boş zamanlarımı değerlendirebiliceğim bir hobim olsun istiyordum. Nasıl bir hobi olacağına dair hiç fikrim yoktu. Ne yapabileceğimi daha da önemlisi ne yapmak istediğimi bilmiyordum. Birgün yolum Günsu Güngör ve öğrencilerinin Ankara Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde açtığı "Naftalin Kokusu" patchwork sergisine düştü. "Kırkyama, kırkpare, hanım dilendi bey beğendi" ya da İngilizce adıyla "Patchwork"; çeşitli kumaş parçalarının belli motifler oluşturacak şekilde dikilmesi veya aplike edilmesiyle ortaya çıkan eserin adıymış. Anadolu'da savaş ve yokluk dönemlerinde tasarruf etmek amacıyla artık ve eski kumaş parçalarının birleştirilip dikilmesiyle ortaya çıkmış kırkyama. Zamanla da yama olmaktan çıkıp, tüm dünyanın kabul ettiği bir sanata dönüşmüş... Sergide gördüğüm eserler beni öylesine büyüledi ki, "İşte aradığın hobi!" dedi içimden bir ses. Hemen kaydımı yaptırdım ve Günsu Güngör yönetimindeki GC Patchwork Studio'da eğitime başladım.

Dantel, örgü, kanaviçe, dikiş...vs. hiç elişi bilmem. Pamuklu ile yünlü kumaşı bile birbirinden ayıramam. Renk bilgim olduğu söylenemez. Bir tek düğme dikmeyi bilirim, o kadar. Sabırsızımdır ve sonuç odaklı çalışmayı severim. Patchwork için berbat bir CV. İşin ironik kısmı bunun farkında değilim. Üstelik kendime güvenim tam, havam da yerinde hani. "Bir iğne ile üç, bilemedin beş kumaşı biraraya getirip dikmek ne kadar zor olabilir ki canım" diye düşünerek rahatlatıyorum kendimi. Düğme dikmeyi biliyorum ya, önüme çıkan herşeyi dikebilirim sanıyorum. Kitap cümleleriyle konuştuğum, emeğin dilini, duyguların simyasını anlayamadığım, hayat bilgimin az olduğu zamanlar...

Kursun ilk günü heyecan ve merak içinde gittim GC Patchwork Studio'ya. Yeni hobi, yeni arkadaşlar...Yüzümde kocaman bir gülümsemeyle girdim sınıfa. Pırıl pırıl, aydınlık, şık dizayn edilmiş büyükçe bir oda. Yanyana U şeklinde dizilmiş masanın etrafında toplanmış insanlara "merhaba" diyerek, gözüme kestirdiğim bir sandalyeye oturdum. Sınıfın yaş ortalaması 55-60. Bense hayatımın baharında, 27 yaşındayım. Kafa sesim bıdı bıdı sürekli konuşuyor...
-Bu teyzecikler yanlış sınıfa gelmişler. Baksana gözlüğünü takan oturmuş. Ayol, bunlar ipliği iğneye nasıl geçirecekler de patchwork yapacaklar. Uyarsam mı acaba?
Günsu Hanım sınıfa girence, anlıyorum ki herkes doğru yerde! İçinde isimlerimizin yazılı olduğu kurdelalı bir etiket sepeti hazırlamış. "Herkes isim etiketini yakısına taksın da tanışalım" dedi. Kafa sesim olanca hızıyla cümleler kurmaya devam ediyor...
-İyi fikir. Ben akşam yediğim yemeği bile unuturken, bu teyzeler nasıl akıllarında tutsunlar yeni tanıdıkları insanların isimlerini?
Tanışma faslı bittiğinde, içimi sıkıntılar basmaya başladı. Kurs arkadaşlarımın hepsi emekli ve yarısından fazlası öğretmen.
Kafa sesim:
-Benim öğretmen fobim var, bu iş nasıl hobi olacak ya? Şu duvarda asılı olan yatak örtüsünü tamamlamak için kim bilir ömrümün kaç yılını dikerek geçirmem gerek? Yok mulune, yok, sap işi, yok aplike hangi dili konuşuyorlar da ben anlamıyorum? Uzaylı gibi kaldım aralarında. İmdaaatt diye bağırsam mı? En iyisi masanın altına gireyim ve mümkünse kurs saatim dolana kadar da orada kalayım! Sonra da arkama bakmadan kaçarım!

Kısacası Patchwork ile tanışmam biraz travmatik oldu:) Daha sonra hem kurs arkadaşlarımı hem de Patchwork'ü çok sevdim. "Teyze", dediğim insanlar (şimdi abla diyorum:) en yakın dostlarım, Patchwork'de terapim oldu. Kumaşların büyülü dünyasına girdim. Onlara dokunmanın hazzını yaşadım. Kumaşlar aracılığıyla yanyana getirdiğim her bir renk, ruhumun aynası oldu. Ben sustum, onlar konuştular çoğu zaman. Ortaya çıkan eserlerimi görenler, "İğneyle kuyu kazmaktan başka birşey değil bu yaptıkların. Deli işi yahu." dediler. Ben, "deli" hallerimi sevdim:) Kestim, diktim, söktüm, toplu iğneler batırdım kendime; nasıl sevmem.... Masanın üstüne yığılanlar; kumaş, iplik, iğne, incik boncuk değildi ki yalnızca. Hüzünler, mutluluklar, kırılan kalpler, kopan ipler, umutlar, hayaller... var, parça parça... Parçalar tek başına anlamsız, ama birleştirilip dikilince bir bütün. Daha büyük bir bütünün minnacık bir parçası olan...

Bundan tam 5 yıl önce böyle başlayan patchwork serüvenim, "Bir iğne bin emek kırkpare sergisi" ile yoluna devam ediyor.
Ankara Resim Heykel Müzesi'nde, 4-16 Ocak tarihleri arasında Günsu Güngör küratörlüğünde açılan sergide, GC Patchwork Studio’nun 60 kişilik ekibinin yaklaşık 200 eserine yer verildi. Kırkpare ve kurdela-punch grubunun, Türkiye’yi Avrupa ve Amerika’daki uluslararası yarışmalarda temsil ederek, ödüller kazanmış eserleri sanatseverlerin beğenisine sunuldu. Ne mutlu bana ki, böylesine prestijli bir sergiye hem görevli hem de eser sahibi olarak katıldım.

Sergide LÖSEV aracılığıyla lösemili çocuklarin anneleri tarafindan dikilerek üretilmiş ürünlerin satışı da yapıldı.

Sergiyi gezme imkanı bulamamış olan blog dostlarımla çektiğim

fotoğrafların bir bölümünü paylaşmak istedim. Belki bu fotoğraflar benim gibi bir hobi arayan ama ne yapacağını bilemeyen gönül dostlarına küçük de olsa bir ışık yakar düşüncesiyle... Yayınladığım her eserin ve sanatçısının isimini vermek isterdim ama takdir edersiniz ki, 200 eseri hatırlayabilmek hayli zor. Hafızamdaki kayıtları aktardım. Unuttuklarım ve anımsayamadıklarım beni affetsin artık:)

"Bir iğne bin emek" kırkpare sergisine buyurun efendim...

Nalan Gelgel / "Kınalı Yapıncak"

Gülter Sever / "Mor Menekşe"

Gülseren Karabiber/ "Nar Çiçeği"

Sergide yeni kumaşlarla yapılmış kırkparelerin yanısıra, orjinali atılacak hale gelmiş en az bir asır öncesinin eski kumaş parçalarıyla oluşturulmuş eserler de vardı. Ninelerimizin bir iğne, bin emekle yaptığı antika parçaların sandık diplerinden kurtarılıp, yeniden gün ışığına çıkartılması ne kadar mutluluk verici öyle değil mi?

"Anılarla buluşma"

Özer Korkmaz / "Mürüveti Gördüm"

Tarihi değeri olan bu parçaların, yeni ve çağdaş yorumlarıyla bizden sonraki nesillere taşınacak olması verilen emeğe fazlasıyla değiyor.

Müşerref Dede / "Akşam Sefası ve Geçmişten Günümüze"

Kırkyama ile sadece örtüler, yastıklar, minderler değil son derece şık, davet/özel gün elbiseleri de dikilebiliyor.

Bunlar da Patchwork'ün en sevimli halleri olan bebek battaniyeleri...

Kırkyama, kurdela ve punch tekniğini buluşturan bu şahane tabloları da görmeden geçmemek gerek. Fırça ve boya olmadan kumaşlarla yapılmış resimler...

Emeğin sergilendiği bir tepsinin üstünde gelen çay yada kahvenin lezzetine doyum olmuyor:)

Bu şirin bez bebekler de sevgili Lale Kayıhan'ın tasarımları... Lale Hanım'ın Ulus'taki Pirinç Han'ın girişinde "Yapalak Ayşe" isimli çok cici bir dükkanı var. Yolunuz düşerse, kendisine bir "merhaba" demeden ve Yapalak Ayşeler'in binbir çeşit hallerini görmeden geçmeyin derim:) Hatta benden size bir öneri, çocuğunuzun bebeklik elbisesini Lale Hanım'a götürüp, ona benzeyen bir bez bebek yaptırın. Çocuğunuza değerli ve özel bir anı bırakmış olursunuz.

Veee... sıra geldi benim 6 ayda tamamladığım canım eserime:)

:)den / "Anılar"...

Son dakikaya kadar bir türlü karar veremediğim için ismini Günsu Hanım verdi. Yatak örtümün ismini hemen bulmuştum: "Bir dilek tut". Bu örtü beni bir hayli zorladı nedense? Kullanılan tekniğin adı; crayz, yani çılgın! Hatta, "çıldırtan" demenin de hiçbir mahsuru yok bence. Eşimin gömlek, kravat ve cep mendillerinden yapıldı:) Aralara serpiştirdiğim dantel ve oyalar sınıf arkadaşlarımdan. İnsanın bir köşede elişi mamülü olmaz mı? Benim yoktu işte! Yani o kadar çok ağladım ki, "benim dantelim, oyam yok" diye, sağolsun arkadaşlarım çeyiz düzecek kadar dantel, oya...vs. hibe ettiler bana:)

Anılar'ı koltuk şalı olarak tasarlamıştım ama eve gelen herkes, "Bunca emeğin, göznurunun üstüne oturamayız" deyip, karşısına geçip seyre dalınca, mecburen masa örtüsü oldu. Daha yakından görmek isteyeceğinizi düşünerek, Anılar'a bir kaç kare zoom yapmayı da ihmal etmedim:)

İnsanın işinin yanısıra bir hobi edinmesi yaşamını ve ruhunu çok zenginleştiriyor. Fotoğraf çekmek, balık tutmak, örgü örmek, dans etmek,bahçe işleriyle uğraşmak, kolleksiyon yapmak, dağcılık yada el sanatları... Her insanın severek yaptığı, heyecan duyduğu ve yaratıcılığını ortaya çıkardığı bir hobisi olmalı. Kitap okumak, sinemaya-tiyatroya gitmek gibi sosyal yaşamın içinde dahil olmayı seçtiğimiz kültürel ve sanatsal faaliyetler bir hobi değildir bana göre. Hobi; kişiyi kendi ruhuyla buluşturan, özünün yansımasıdır.

Sevgili hocam Günsu Güngör ve yaşlanmamış, "yaşalmış" öğretmenlerimden, sadece Patchwork tekniklerini değil, yaşam sanatını da öğrendim. Herşey bitti dediğin an, herşeyin yeni başladığını... Yaşamın bir hak değil, armağan olduğunu, emek verilerek yapılan her işin eşşiz güzeller sunduğunu, sabretmeyi, affetmeyi ve paylaşmayı...

Sonra zamanı öğrendim.
Asıl önemli olanın yaşamın uzunluğu değil derinliği olduğunu...
Kendimi sevmeyi öğrendim.
Söküklerimi dikerek...
Evreni öğrendim.
İyi ve kötünün bütünün bir parçası olduğunu...
Cennetin ve cehennemin yerini öğrendim.
Çok uzakta değil, her ikisinin de içimizde saklandığını; cennete ezberlenmiş adımlarla koşulmayacağını...
Ölümün, henüz ölmemişlerin acısı olduğunu, yaşamayı bilirsen ölümü de bileceğini öğrendim...

Yaşamayı bilenlerden olmanız dileğiyle...

Yaşamıma meleklerin sihirleri dokunuşlarını yapan herkese, sonsuz teşekkürlerimle...

Kediler de Konuşur...

2009-01-10T22:03:00.007+02:00

Zamanın ibresi yeni bir yıla daha döndü...
Nasıl da çabucak geçiyor zaman... Kuş olup uçuyor sanki... “insanoğlu kuş misali” derler ya hani, kuş olup uçuyoruz biz de... Yükselen bir dairede, farklı yüksekliklerde...

Yüreğimin muhteşem açılışlarla kanatlandığı zamanlardayken; söylenecek sözler birikti, dostlar merak içinde bırakıldı, farkındayım!
Bazen böyle oluyor işte... Düşlerimden bile uyanıp sayfalar dolusu metinler yazarken içime, kimi zaman da defterlerime... Sıra klavyede yazmaya gelince, hepsi uçup gidiyor. Defterdekiler de saklambaç oynamayı tercih ediyor:) Elma dersem çık, armut dersem çıkma! Birileri hep "armut" diyor nedense? İçimdeki fısıltılı ses de, "Acele etme, herşeyin bir zamanı var" diye buyuruyor:) O sesi takip ettim ben de. Hayat ırmağının sakin sularında sırtüstü yüzerken... Sessizliğim ondan...
Nihayet bugün ilk işaret geldi, YAZ...

İşte 2009'un ilk dakikalarından itibaren biriken an/ı/lar ve ilk mim...

Yeni yılı evde karşıladık bu kez. Eşimle birlikte masamızı donattık. Mönümüz; deniz ürünleri, balık ve meze... Kırmızı mumlarımızı ve tütsülerimizi de yaktık.

Bir şişe de kırmızı "Merlot" açtık. Evde olmayı özlemişiz:)

2009'a çam ağacımızın etrafında toplanan hediye paketlerini açarak girdik. Heyecan, merak ve çocuksu bir neşeyle... Demek ki bütün bir yıl armağanlar, sürprizler eksik olmayacak hayatımızdan:) Hiç vakit kaybetmeden açtım hediye paketlerimi :) Mutlulukla da sizlerle paylaşacağım hediyelerimi...
Soğuk Ankara günlerinde ısınmak için şeker pembe bir mont, çok cici bir tişört, mutfakta yarattığım lezzetlere yenilerini eklemem için blender seti ve kurabiye kalıpları, blogumdaki görselleri zenginleştirmek amacıyla fazlasıyla işime yarayacak olan yazıcı/tarayıcı. Sonra büyük bir incelikle hazırlanmış, patlamış mısırla süslenmiş kocaman bir kutu! İçinde; deniz kabukları, kokulu sabun, tütsü, kitap, mavi bilezik, yüzük, taç, mum, kediler ve bir çok gülümseten hediyeler olan... Ben olan...

Daha bitmedi...
Çok severek boynumda taşıyacağım maviş bir kolye, ellerimi ısıtacak deri eldiven ve boynumu soğuk havadan koruyacak yün atkı. Birbirinden güzel ve anlamlı hediyelerle beni mutlu eden, tüm sevdiklerime, dostlarıma teşekkürler... Başarılarınızın devamını diler, aynı performansı 2010 için de göstermenizi önemle rica ederim:)

Hediyelerimizi açmanın verdiği çoşku seliyle, TV karşına minik bir masa daha hazırladık sonra. Yeniyıl pastamızı da o arada kestik. Tüm insanlar için sağlık, mutluluk ve sevgi dilekleriyle:)

Vee... pencerimize gelen bir sokak kedisiyle "merhaba" dedik 2009'un ilk sabahına... İçime dalga dalga yayılan huzurun adı; Mutluluk. Sonsuz bir mutluluk... Sevgili Nilambara mimlemiş beni, "Mutluluk nedir? diye soruyor. Mutluluk işte budur! Ne geçmişte ne gelecekte... Tam da içinde bulunduğumuz her anda... Olmak istediğimiz ve seçtiğimiz her yerde...

Penceremdeki kediyi mimliyorum bende:) Sevgili tekir söyle bakalım mutluluk nedir? Sen de mutlu musun benim gibi?

Kedi: "Mutluluk varoluşun özüdür"

-Sigmund Freud, mutluluğun bir masaldan ibaret olduğunu iddia ediyor. Hayatı biraz daha rahat hale getirebiliriz, mutsuzluğu biraz azaltabiliriz, hepsi bu. İnsan asla mutlu olmaz, diyor

Kedi: "Ağaçlara, kuşlara, çiçeklere, yıldızlara bakarsan yaşamın mutlulukla parladığını görürsün. Mutluluğun varoluşun özünde olduğunu farkedersin. Etrafına gören gözlerle bir bak, mutsuz olan sadece insan"

-İnsanın diğer canlılardan farklı olarak bir bilinci var ama!

Kedi: "İyi ya, iki seçeneğin var o zaman. Ya mutlu olacaksın yada mutsuz. Ne olursan ol, bu senin özgür iradenle yaptığın bir seçim olacak üstelik! Çiçekler böcekler mutlu. Mutsuzluk nedir bilmiyorlar, çünkü bir seçenekleri yok. Doğal olanı yapıyorlar sadece. İnsan mutlu veya mutsuz olmakta özgür."

-Eğer mutlu olmak sadece seçmekle ilgili ise insanlar neden hep mutluluğu arayıp duruyorlar?

Kedi: "Mutluluğun, koşullara ve maddeye bağlı olmadığını anlayan henüz çok az insan var, ondan"
-Dünyada mutsuzluğa neden olacak onca acı yaşanırken, nasıl mutlu kalabiliriz ki?

Kedi: "Yaşam iki uç arasında gider gelir. Hem kış hem yaz, hem gece hem gündüz, hem hüzün hem mutluluk... Bu iki uç arasında dolaşarak dengede kalmayı öğrenirsen, bir çift kanatların olur, seni gökyüzünün farklı katlarına uçuran..."

Mutluluğa kanat çırpanlardan olmanız dileğiyle...

Mutlu Yıllar...

2008-12-30T20:09:00.009+02:00

Yeni bir yıl, yine bir yıl daha...

Plastik çam ağacımızı kurduk mutlulukla.

Noel baba, kardan adam, kurabiye adam, melek figürleri ve rengarek parlak toplarla donattık üstünü. En tepesine de kocaman bir yıldız kondurduk. 6 yıldır her 1 Aralık'ta yeni yıl ağacımızın yanıp sönen ışıkları yuvamızı aydınlatıyor. Ailemiz ve yakın dostlarımızdan gelen sürpriz hediye paketleri yeni yılın ilk saatlerinde açılmayı bekliyor.

Heyecan, merak, neşe, mutluluk ve sevgiyle karşılamaya hazırız yeni yılı... Sevdiğimiz objelerle donatıyoruz yuvamızın her köşesini. Onu ev olmaktan çıkarıp, yuva yapan inceliklerle süslüyoruz. Çünkü içimizde olup bitenlerin yansımasıdır yarattığımız mekanlar. "Çam ağacı süslemek Avrupa'dan çalıntı bir gelenek, popüler kültürün bir parçası, ağaç süslemek şimdi neyin göstergesi..." gibi eleştirel görüşlere saygı duyuyor, ama itibar etmiyoruz. İyimserlik kişisel cennetimiz. Noel Baba masalının bir zararını da görmedik şimdiye kadar ayrıca. Hep birlikte plastik çam ağacımıza ışıltılı elbisesini giydirirken o neşeyi ve çoşkuyu hissetmekten maile pek bir mutluyuz:)

Hele bir de yeni yıla kar ile girmenin güzelliği eklenmişse penceremize...

Gelen her yeni yıl için neden bu kadar heyecanlanıyoruz acaba? Belki de yeni başlangıçlara olan özlemimizden... Ya da bir şeylerin değişmesini çok istediğimizden... Halbu ki, 2008 ve ondan önceki bütün yıllarda olan her şey 2009'da da olacak: Mutluluklar, sevinçler, hüzünler, hayal kırıklıkları, acılar, savaşlar yaşanacak; doğumlar ve ölümler olacak, kısacası hayat aynı şimdi olduğu gibi kendi ritminde devam edecek... Dünya tam da bu çeşitliliği ile iyi bir okuldur belki de... Savaşlar, felaketler, ölümler, acılar, gözyaşları olmasın isteriz. Görünüşte en kabul edilmez ve acı veren olayların içinde bile daha derin bir iyilik, hayır gizlidir ve her felaket ilahi bir inayet tohumu içerir oysa...

Amerikalılar yeni yıl yaklaştığında bir liste yapıyorlar. Buna "New Years' Resolutions" diyorlar. Yani, yeni yıla dair dilekler ve istekler listesi. Bir bakıma yaşamında memnun olmadığın bazı şeyleri değiştirmek, yeni kararlar almak için kendi kendine söz verme vaadi. Yeni bir yılın başlaması bu duruma iyi bir vesile oluyor tabii. Yeni bir yıl, yeni bir sayfa, yeni kararlar, yeni bir "ben" yaratma hayali. Kimse kedinden memnun değil çünkü... Aldığı kararları (diyet yap, kilo ver, spora git, yabancı dil öğren, sigarayı bırak...vs.) uygularsa, kendini sevilmeye değer ve layık bulacak. O her yıl bıkmadan usanmadan alınan kararlar bir türlü uygulamaya konulamaz nedense? Yılın sonunda ise aynı kısırdöngü için geri sayım başlar.

2009'a girmemize sayılı günler kala şöyle fısıldadım kendime;
Dilek ve istek listelerini boşver. Hayat seçimlerden ibaret. Her anını yeniden yaratma gücüne sahipsin. Kendini her halinle sev. Sevgi dolu yaşa. Mutlu ol. Mutluluk şükretmektir zira. Ektiğini biçeceğini de unutma. Tıpkı bumerang gibi yaptığın herşey sana geri döner.
Yaşamı da rahat bırak. Bırak, o sadece olsun.

YENİ YILINIZ KUTLU OLSUN...

Karda Yüzen Balıklar

2008-12-24T09:30:00.002+02:00

Sabah penceremizin buğusunu silince birden bire içimdeki çocuk uyandı.

"Babaanneeee koş, kar yağmışşş!.."

-Desene sana gökten oyuncak yağmış! ..
"Kartopu oynamaya çıkayım mı? Söz, üşütmeden dönücem. Balık yağımı da hemencecik hüüp, diye, yutucam.."

Beni babaannem büyütüyor o dönem. Ona kalırsa hiç büyümüyorum. Sıskayım biraz... Eğer bana düzenli olarak balık yağı içirirse, rahatlıkla gelişip serpileceğime yürekten inanıyor. Ecza dolabında ilaç yerine şişe şişe balık yağı dizili. Her sabah burnumu sıkıp ağzıma koca bir kaşık balık yağı atıyor. Ardından da midem bulanmasın, çıkarmayayım diye bir-iki dilim mandalina tıkıştırıyor, kaşla göz arasında. Saf balık yağının o kadar berbat bir kokusu ve tadı var ki, içim almadığından mütemadiyen kusuyorum.
"Ben de büyümesem ne olur sanki" diye soruyorum kocaman nemli gözlerle.

-Olmaz saksı gülüm, olmaz, diyor.
(Naifliğimi hissettiği zamanlarda hep "saksı gülüm" derdi. Göz göze geldiğimiz anlarda da "Emel Sayın'ım", diye severdi:)

Balık yağının içimi kolay kapsülleri de vardı ama, zor olan, babaannemi buna inandırabilmekti:) Hem ne belliydi o sarı kapsüllerin içinde gerçekten saf balık yağı olduğu?.. Zoru sevdiği kadar şüpheciydi de, benim sevgili babaannem... Bir elinde kaşık dolusu balıkyağı, bir elinde mandalina, sabah akşam peşimden koşardı... Taa ki kar yağıncaya dek...

KAR yağınca...

Hiç nazlanmadan "hüüpp" diye içiverirdim balık yağımı...

Babaannem maviş atkılar, şapkalar, eldivenler örerdi bana, çıtır çıtır yanan sobanın yanında...

Mavilerle sarıp sarmalandığımda, ellerim morarana kadar kartopu oynar, kayar, kardanadam yapardım arkadaşlarımla sokakta...

Soğuktan iyice kızarmış gülen yanaklarla arka arkaya zile basardım...

Bir tabak bembeyaz karın üzerine pekmez döküp yedirirdi önce babaannem...

Sonra elinde bir kese kağıdı kestane ile dönerdi eve dedem...

Gürül gürül yanan sobanın üzerinde kestaneler bir güzel kızarırlardı. Kabukları ayrılırken çıt çıt sesi duyulur ve o harika kestane kokusu kaplardı her yeri. Kızaran kestaneler maşayla ters çevrildikten bir süre sonra, "Terlesin de kolay soyulsun" diye gazete arasına alınır ve beklenirdi. Ben sabredemez, elimi, dilimi yaka yaka yemeye başlardım...

İçimi derin bir huzur ve mutluluk kaplardı... Öyle çooook kar yağsın ki biz evden tünel kazarak çıkalım isterdim:) Sobanın yanı başında yorgunlukla, bir kedi gibi kıvrılıp uyumadan önce sorardım babaanneme:
"Kar nerden yağıyor?"

-...ıhmmm...

-Sen uyurken dün gece, gökyüzündeki yıldızlar usulca indiler yere...

Ben uyurken dün gece, yine gökyüzündeki yıldızlar usulca inmişler yere... Ankara'da mevsimin ilk kar tanecikleri düşmüş evlerin çatılarına, ağaçlarına...

Toprağa can, çocuklara oyuncak, kente fondoten; kimine sefalet, kimine mücadele edilecek zorlu bir engel, kimine de yeni yıla sayılı günler kala kırmızı rujlu bir kardankadın olmuş kar...

Ankara'da kar; keyiftir, romantizmdir; çocukluk masalıdır, mangalda sucuk-ekmek yemek, şömine karşısında sıcak şarap, sessizliğin içinde yürümek, arkanda ayak izini bırakmak, kırmızı ateş dikenlerinin üstüne düşen beyaz kristalleri her yıl heyecanla beklemektir.

KAR...

Beklemektir; elini acıtan; sıcağa ulaşmak için...

Ya da

Babaannenin nefesidir ensende; dedenin çıtır çıtır kestaneleri...

Hep üşütür kar, içimizi ısıtırken...

Kar tanesi mi, babaannenim balık yağı içirip, beni büyütme hayali midir içimi ısıtan?..

Ya gözlerimi yaşartan ne?...

Dostlarımıza Dair: AĞAÇLAR...

2008-12-12T21:24:00.004+02:00

Bayram tatilimizi bu kez Ankara Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde açılan Necati Güvenç Mamıkoğlu'nun "Türkiye'nin Ağaçları Ve Çalıları Fotoğraf Sergisi" ile renklendirdik.
NTV yayınlarından geçtiğimiz yıl çıkan ve 2. baskısı yapılan "Türkiye'nin Ağaçları ve Çalıları" isimli kitabın yazarı N. Güvenç Mamıkoğlu'nun sergisinde, kitabından seçtiği 90 fotoğraf yer alıyor.
"Türkiye'nin Ağaçları ve Çalıları" öyle sıradan bir kitap değil. Hem yazarı hem de öyküsüyle eminim hepinizin dikkatini çekecektir.
Kuzey Kıbrıs Turkcell Genel Müdürlüğü görevinden 2002 yılında emekli olan Güvenç Mamıkoğlu, yeğeninin kızı Ceren'in elmayla çınar ağacını ayırt edemeyen "günümüz çocukları " gibi büyümesini istemediğinden, ona, 50 ağaçlık fotoğraflı bir rehber hazırlamaya başlar. Fotoğraflarını çektikçe ağaçlara bağlanan Mamıkoğlu, daha ayrıntılı bilgi edinmek için botanikle ilgili kitaplar edinir; dendroloji, taksonomi (canlıların sınıflandırılmasıyla ilgilenen bilim dalı) çalışmış Faik Yaltırık, Tuna Ekim, Asuman Efe gibi alanının önde gelen akademisyenleriyle bağlantı kurar. Ağaçların gövdeleri, yaprakları, çiçekleri ve meyvelerini fotoğraflamak için kendi imkanlarıyla dört mevsim Türkiye'nin dört bir yerinde dolaşır. Tam 170 bin fotoğraf çeker.

Mamıkoğlu, yaklaşık 5 yıl süren yoğun bir çalışmanın ardından Türkiye'nin ağaçlarını tanıtmak, sevdirmek, korunmasına ve çoğaltılmasına yardımcı olmak amacıyla içinde 350 ağaç ve çalı türüne yer verilen; kapağında 1000 yıllık bir porsuk ağacının olduğu işte bu ansiklopedi hacmi ve kapsamındaki kitabı çıkarır.

Güvenç Mamıkoğlu aile dostumuz olduğundan kitabı ilk görenlerden biriyiz. Hem de imzalı olarak... Ağaçlarla ilgili bilgilerin 2000 fotoğrafla desteklendiği "Türkiye'nin Ağaçları ve Çalıları" bizim başucu kitabımız oldu. Gördüğümüz birçok ağacı artık bakar bakmaz, ya yaprağından ya meyvesinden ya da gövdesindenden tanıyabiliyoruz:)

Sevgili dostumuz boş durmadı yine... Kitabından seçtiği fotoğraflardan oluşan bir sergi açarak, aynı zamanda iyi bir fotoğrafçı da olduğunu kanıtladı.
Sergisinin gördüğü ilgiden çok mutlu olduğunu belirten Mamıkoğlu, 12 Aralık'ta Ankara'da başlayan ve 4 gün süren fotoğraf sergisini yakında İstanbul ve diğer illerde de açmayı planladığını fısıldadı; hem de bizden önce, çookk sevdiği ağaçlar-ın-a....

Güvenç Mamıkoğlu'nun eşi, çok sevdiğim dostum Serpil Mamıkoğlu ve kızları Gizem'in evsahipliğini yaptığı sergide, onların en çok beğendikleri fotoğrafı sordum. "Pembe çiçek açmış erguvanlar" dediler. E buyrun o zaman "Boğaziçi'nde erguvanlar hatırası" çektirmeye...

Sergide Gazi Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Botanik Anabilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Mecit Vural ile tanışıp, sohbet etme imkanı da buldum. Sergi fotoğraflarını çok beğendiğini ifade eden Prof. Dr. Vural, son derece zengin bir flora ve endemik bitki türlerine sahip olan ülkemizde ulusal bir herbaryumun olmamasından duyduğu üzüntüyü dile getirdi sık sık.

Prof. Dr. Vural, sözlerini şöyle sürdürdü: "Türkiye’deki herbaryumlar üniversitelerimiz bünyesinde kısıtlı imkanlarla kurulmuştur ve çoğunda örnek sayısı 75 binin altındadır. Diğer ülkelerdeki ulusal herbaryumlarda bu sayılar milyonlarla ifade edilir. Ülkemize yaraşır bir ulusal herbaryuma acilen ihtiyaç var. 20 yıldır TÜBİTAK desteğiyle bunun planlanmasından öteye geçilemedi ne yazık ki..."

Bir diğer sürpriz ise yakından takip ettiğim Türkiye'deki doğa varlıklarının korunmasına yönelik bilincin gelişmesine büyük katkıda bulunduklarına inandığım agaclar.net web sitesi ekibinden Müjgan Akar ve Yücel Bey ile karşılaşmak oldu...

Ağaç gövdeleri, yaprakları, çiçekleri, meyvelerinin yakın plan çekimlerinin yanı sıra doğa manzaralarının da yer aldığı fotoğraflar 7'den,

70'e her yaşta doğaseverin ilgisini çekti; baharda çiçek açmış şeftali ağaçlarını uzun uzun seyreden bu çift gibi...

Sergilenen tüm fotoğrafların baskı kalitesi ve çekimler gerçekten güzel. Mamıkoğlu ailesi yakın dostumuz, o nedenle abartıyorum sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Ben az bile yazdım:) agaclar.net Ankara Temsilcisi Müjgan Akar, sitedeki forumda sergiye ait duygularını şöyle ifade etmiş; "Hele girişte bir sarıçam ağacı gövdesinin fotoğrafı vardı. Üstündeki detaylar o kadar net ki fotoğrafa dokunsanız elinize reçine bulaşacakmış gibi bir his oluşuyor ya da o kabuklardan minik bir parçasını koparacakmışsınız kadar canlı duruyor."

Birbirinden güzel onca fotoğraf arasından "en çok şunu beğendim" demek, zor ama, salkım saçak açmış mor salkımları unutamadım hala...

Veee... sergiyi kaçırıp da merak edenlere, "FOTOĞRAFLARIN fotoğrafından" bir demet...

Yeşil yapraklı her şey "ağaç" ya da "çalı" bizler için... Oysa Ayşe, Ali, Ömer, Elif... insan olmalarının yanı sıra birer kişi ve bireyler aynı zamanda... Gürgen, ladin, mamut ağacı, sığla, porsuk, göknar, sedir, andız, ahlat, tesbih ağacı... Ve daha niceleri... Biliyor musunuz, onlar da ağaç olmalarının yanı sıra birer "BİREY"ler...

Teşekkürler Güvenç bey, onlara artık isimleriyle hitap etme zenginliği kattığınız için... Binlerce....Belki de "ağaçlar" kadar....

Fethiye'den Lezzetler...

2008-10-31T14:05:00.040+02:00

Eskiden tebdili mekan eyleyip geri dönen dostlara, "Yediğin içtiğin sana kalsın, gezip gördüğün yerleri anlat" denirdi. Yediğini içtiğini anlatmak ayıptı çünkü! Laf lafı açıp da konu yemek bahsine geldiğinde söze, "Söylemesi ayıp akşam ... yedim de" şeklinde mütavazı bir üslupla girilirdi. Yiyebilen var yiyemeyen var, canı çekmesin diye... Galiba artık gezip görmek kadar yeme içmenin de coğrafyayla, iklimle, sosyal yapılanmayla ve tarihle sıkı bağları olan kültürel bir parametre olduğunu farkettik. O halde, yediğimiz içtiğimiz bize kalmasın. Bu gezi yazısına Fethiye lezzetleri ile son noktayı koyalım.

Tatile çıkmadan önce Fethiye'de yaşayan Asortik Krep'ten , "nerede ne yenir, ne içilir" bilgisini almıştım. Bu liste işimizi kolaylaştırdı. Ayrıca kendi keşiflerimiz de oldu. Turizmin getirdiği hareketlilikten ötürü Fethiye'de restoran seçenekleri oldukça fazla... Aç kalmanız imkansız. Döner ve fast food büfeleri, dünya mutfaklarından mönüsü olan restoranlar; gözleme, alabalık, bıldırcın, köfte yapan kır lokantaları, yöresel ve İngiliz kahvaltısı veren yerler, yat limanındaki kordonda sıralanmış şık balık lokantaları... Kısacası Fethiye mutfağı her bütçeye ve mideye uygun zengin bir çeşitlilik sunuyor. Bir de işletmelerin hemen hepsi mönü ve fiyatlarını restoran önlerindeki tabelalara yazıyorlar. Bu uygulama da seçim yapmanızı kolaylaştırıyor.

Bunca yeme içme mekanı arasında en doğru adresleri bulmak ve hedefi on ikiden vurmak isteyenlere işte Uçan Martı'dan öneriler...
Kahvaltı için Fethiye merkeze 12 km. uzaklıktaki Kargı Köyü Enver Yalçın Yörük Müzesi'ne gidin... (Ama mutlaka gidin :)

Çevresi zeytin ve narenciye ağaçlarıyla çevrili şirin bir butik otel burası. Kıl çadırın içine kurulmuş bir de yörük müzesi var. Fethiye'nin köylerinden toplanmış yaklaşık 2 bin adet eski tarım araç ve gereçleri burada sergileniyor. Yörüklerin yaşamlarından izler taşıyan müze de görülmeye değer.

Otelin bahçesinde tavuk, koyun, inek, eşek, köpek, kedi ne ararsanız var. Zaten tanıtım broşürlerinde de bu bilgi şöyle veriliyor: "Müessesemiz köy yerinde olup; yörük yaşamının canlandırıldığı yer olduğundan ayrıca kendimiz de çiftçi olduğumuzdan horoz öttü, eşek anırdı, öküz böğürdü, kuzu meledi, kedi miyavladı, köpek havladı gibi şikayetleri kabul etmeyiz."
Çiftlik hayatının yaşatıldığı bu aile işletmesinin sahibi Aysun ve Enver Yalçın çifti.

Köy Kahvaltısı ve açık büfe akşam yemeği dahil konaklama kişi başı 50 YTL. Oda kahvaltı konaklamak isterseniz 40 YTL. Ya da bizim gibi nefis bir köy kahvaltısı yapmak için günübirlik uğrayabilirsiniz. Aysun Hanım'ın kendi elleriyle hazırladığı kahvaltı sadece midenizi değil, gözünüzü doyuruyor.

Köy ekmeği, katmer, bazlama, yufka, saç böreği, deri peyniri, kara kovan balı, zeytin, reçel, yoğurtlu biber kızartma, domates, sahanda yumurta, meyve tabakları... Akşama kadar yeseniz de bitiremeyeceğiniz zenginlikte bir kahvaltı masası. Daha da güzeli tüm kahvaltılıkların kendi yetiştirdikleri ürünlerden hazırlanmış olması...

Yeni demlenmiş bir çaydanlık dolusu çayın yanı sıra taze sıkılmış meyve suyu da Aysun Hanım'ın özel ikramı. Greyfurt, portakal, mandalina, limon, karadut gibi bahçeden toplanan meyvelerden kokteyl olarak hazırlanan bu meyve suyunu içmeye doyamayacaksınız.

Kahvaltı için tavsiye edeceğim ikinci durak ise cuma pazarı. Fethiye'de salı ve cuma olmak üzere haftada iki kez pazar kuruluyor. Köylü kadınların kendi bahçelerinde yetişdirdikleri ürünleri sattıkları cuma pazarı gerçekten de görülmeye değer. Yaşamın tüm renkleri ve kokuları bu pazarda. Gezilmeli, görülmeli ve koklanmalı mutlaka...

"İyi de Uçan Martı, aç aç da pazarda gezilmez ki" diye söylenen blog dostlarına diyeceğim odur ki, Cuma Pazarı'nın kurulduğu alanda kahvaltı yapabileceğiniz gözlemeciler var. Saç böreği veya bazlamadan hazırlanan onlarca çeşit iç malzemesi seçenekli bir kahvaltı midenize bayram ettirecek cinsten.

Otlu, kaşarlı, patatesli, kıymalı, çikolatalı, karışık... Gözlemelerin arasında hangisini yiyeceğimize uzun süre karar veremedik. Sonra kaşarlı bazlama ve otlu karışık saç böreğine "Evet" dedik; yanına birer de demli çay söyledik. Masalardaki kavonoz dolusu turşular da işin bonusu. Yiyin yiyebildiğiniz kadar:) Balıkadamım; sıcacık, mis gibi kokan bazlamayı görünce, fotoğraf çekmeme bile izin vermeden çatalıyla derhal taarruza geçti:)

Bazlama nasıl lezzetli, nasıl güzeldi... Ardından otlu karışık gözleme geldi. Turşuyla birlikte tadına doyum olmuyor. Bir de sabah pazara gelirken balıkadama, "Fazla aç değilim" demiştim. "Aç değilim, diyenden korkacaksın" diye boşa söylememişler, zira koca bir kavonoz turşunun yarısını mideye indirdim, gözlemelerle birlikte...

Bu harikulade kahvaltı sonrası pazarı dolaştık. Balı akan keçiboynuzları, devasa acurlar, çok sevdiğim kırmızıbiberler, irili ufaklı hatta kurtlu elmalar, çiçeği burnunda çıtır salatalıklar, yeşil kök yapraklarıyla demetlenmiş havuçlar ve daha neler neler... Üstelik hepsi doğal ve taze...

Kent yaşamı pazarların cümbüşünü bizden alıp götürdü geçen yıllar içinde... Yerini sayıları hızla artan süpermarketler aldı. Manav reyonları hepsi tornadan çıkmışcasına düzgün, cilalı ve renkli; ama tatsız tuzsuz sebze-meyvelerle doldu. Ondandır köylü pazarlarına duyduğumuz özlem... Ankara'da bunları bulamayız; biraz ondan, biraz şundan derken neredeyse bütün pazarı yükledik arabamızın bagajına ve de arka koltuğuna:)

Elimde poşetle hem tezgahlardan sebze meyve seçtim hem de kendi kendime söylendim: "Bunların bir bölümünü kışın tüketmek üzere derin dondurucuda stoklarım, bir bölümünü dostlarımla paylaşırım, kalanları da taze taze afiyetle yeriz..."

İnsan bedenine böylesine doğal ve toprak kokulu yiyecekler aldığında ruhu daha bir mutlu oluyor sanki. Sizi bilmem ama ben öyleyim işte. Bir de iştahım gayet açık:) Sadece elim kolum değil, ağzımda hep doluydu pazarda gezerken. "Tadına bak da al kızım" diyen hiçbir teyzeyi kırmadım mesela:) Frenk yemişini (Fethiyeliler mısır inciri diyor) dikenlerinden dolayı soyup yemesi zahmetlidir, ama onu bile yedim ayaküstü pazarda...

İlk kez Fethiye'de yediğim, basit ama çok leziz bir tat var ki, onu da yazmadan geçemeyeceğim. Halka doğranmış soslu patates kızartması! Onu diğer patates kızartmalarından ayıransa, sarımsak ve limonla hazırlanan sosu. Küçük patatesler halka halka doğrandıktan sonra zeytinyağı ile bir güzel kızartılıyor ve üzerine bol miktarda rendelenmiş sarımsak ve limon suyundan hazırlanan sos ilave ediliyor. Hepsi bu kadarcık... fakat ortaya çıkan aroma müthiş.

Sıra geldi akşam yemeğine...

Fethiye'de konakladığımız bir hafta içinde çok farklı lezzetleri deneme imkanı bulduk.Ancak bir yer var ki; mezeleri, sunumu, mekanı, servisi ve dostluklarıyla gönlümüzde taht kurdu. Ankara'dan onca yolu burada sadece bir akşam yemeği yemek için bile gelebiliriz. O kadar özel ve gelinesi bir yer yani... Yat limanındaki Uğur Mumcu Parkı'nın içinde sıralanmış şık balık lokantalarından biri.

İsmi; Kefal...

Küçük, şirin, deniz kokulu bir balık restoranı. Restoranın önüne ve bir kaç metre ötedeki yolun karşısına kurulmuş beyaz örtülü birkaç masadan ibaret. Çevre o kadar büyülü ve huzur dolu ki sevmemeniz imkansız. Kefal'in sürekli müdavimleri olduğundan rezervasyonsuz boş masa bulma ihtimaliniz düşük. Benden söylemesi...

Kefal'in mutfağından çıkan ve bizi mest eden o nefis lezzetlerin yaratıcıları Selma ve Orhan (beyaz tişörtlü) SİVİŞ çifti. Deniz ürünleri ustası olan ve sürekli yeni lezzetler keşfeden çift, aynı zamanda Kefal'in sahibi. Onlar 6 yıldır hergün önlüklerini takıp mutfaklarında eşsiz ve yeni lezzetler yaratmaya devam ediyorlar. Servisi ise Mehmet (kravatlı olan) ve Ahmet beyler yapıyor. Ahmet beyin takma adı; Aguş. Herkes ona Aguş diye hitap ediyor. Bu 4 kişilik ekibin donattığı masada hayatınızın en unutulmaz deniz ürünlerini yiyeceğinize emin olabilirsiniz.

Mutfağın vitrinine bakar mısınız? Denizden yeni çıkmış ahtopot, kalamar, karides, çeşit çeşit balık... Ne ararsanız var. Hepsi taze ve pişirilmeye hazır... Bizim gibi denizden çıkan her bir şeyi neşeyle ve teşekkürle yiyen bir çift için bu manzara fazlasıyla iştah kabartıcı:)

Mehmet Bey, mönüyü sayıyor ilk önce... "Ne varsa getir sırasıyla, deniz ürünlerinin hepsini yeriz" cevabını alınca, başlıyor servise. Açılışı domatesli deniz börülcesi ve bol zeytinyağlı salatayla yapıyor.

Ardından salamura balık geliyor. Minik bir çatal alıyoruz; her yerde yenmez, malum kokusu ağırdır filan... O ufacık çatal, ömre bedel bir lezzet yayıyor damağa... Ekmeğimizi sosuna bannndıraaa bannndıraaa... tabağı silip süpürüyoruz...

Deniz ürünleri köftesi, şu, bu, o derken fındık kalamar ile ara sıcaklara geçiyoruz.

Akşamın sürpri ise "kalamar kokoreç" idi. "Kalamardan kokoreç mi olur?" demeyin. Bal gibi oluyor; hem de harika oluyor. Bu farklı lezzet Orhan SİLİŞ'in keşfi. Uzun denemeler sonrası ortaya çıkmış ve kısa sürede baştacı olmuş bir lezzet başkenti kendileri...

Kalamar dolma da ayrı lezzet bombası. Envai çeşitte deniz ürünlerinden hazırlanan bir içle, kalamar dolduruluyor. Üstüne de tarifi sır gibi saklanan kremalı bir sosla servis ediliyor. Bu enfes lezzetin yaratıcısı yine Orhan Usta... Tadına doyulmuyor, zaten büyük olan porsiyon yetmiyor, tabağı yalamak falan istiyorsunuz:)

Yirmiye yakın deniz ürünün ardından final olarak "ızgara mavi yengeç" geldi masamıza. Bütün olarak değil de, rahat yenmesi için kırılmış şekilde... Mavi yengecin gögüs ve kıskacındaki beyaz eti yeniliyor. Tadı, damakta bıraktığı lezzet muhteşem. Adını kıskaçları ve ayaklarındaki mavi renkten alan mavi yengeç, ülkemizde Ege ve Akdeniz kıyılarında bol miktarda bulunuyormuş. İyi bir protein deposu olan bu yengeç türünün Türkiye'de henüz keşfedilmemiş bir tat olduğunu anlatan Orhan Usta, mavi yengecin genelde yabancılar tarafından tüketildiğini söyledi. Böylesine güzel ve farklı bir lezzetin tabaktaki görüntüsünü sizlerle paylaşmayı çok isterdim, ama ne yazık ki fotoğrafını çekmeyi unuttum. Hem de iki kez yememe rağmen! O muazzam tat aklımı başımdan aldı belli ki! Amma ve lakin Fethiye'de yaşayan sevgili Asortik Krep, Orhan Usta'ya selamımızı söyleyip, ızgara mavi yengecin bir fotoğrafını çekip yollarsa, ben de seve seve yayınlarım:)

NOT: Mavi yengeç fotoğrafını yaklaşık 8 ay sonra kardeşim Önder (maviş balık), arkadaşlarıyla birlikte yaptığı Fethiye kaçamağı sırasında çekip gönderdi. Teşekkürler maviş balığım... İyiki varsın, böyle kardeşler dostlar başına.
Vee... nihayet Uçan Martı çekmeyi unuttuğu mavi yengeç fotoğrafını gururla sunar:)

Fethiye'ye yolunuz düşerse şuralara illaki gidin, tadın, yiyin, için... dedikten sonra bir de uyarıda bulunmak isterim: "Kendi balığını seçip satın al, sonrada etrafındaki lokantaların birinde pişirttir" konsepti her ne kadar cazip görünse de Fethiye çarşısının hemen bitişiğinde yer alan balık pazarına gitmeyin derim.

Balıkçılardan aldığınız balıklar taze ona diyeceğim birşey yok ama pişirme ve servis ücreti olarak kişi başına belli bir ücret ödediğiniz restoranlarda servis ve sunum kötü. Yanına özensizce yerleştirilmiş bir dilim limon ve bir dal roka ile masamıza getirilen canım levreğin akibetini aşağıdaki fotoğraf anlatmaya yeter sanıyorum. Fiyatlar da makul sayılmaz. Memnun kalabileceğiniz tek şey odun fırınında pişmiş, tahin ve helvadan yapılan bir tür tatlı.

Fethiye'de son akşam yemeğimizi de begonvilli bir balkona kurulmuş sevecen bir dost sofrasında yedik. Balıkadamın liseden yatılı okul arkadaşı öğretmen Yüksel Bey ve eşi Oya Hanım'ın nazik davetleriyle evlerini ziyaret ettik. Fizik öğretmeni olan Oya Hanım, ders çıkışı bir çırpıda birbirinden lezzetli bir mönü hazırlamış bize. Afiyetle, sohbetle, keyifle yedik içtik. Teşekkürler...
Blogumu yakından takip edenlerin bildiği üzere yemek, balıkadam ve benim için karın doyurmak anlamına gelmez asla. Fizyolojik ihtiyacın yanı sıra mutluluk ve zevk veren, ritüeli olan bir eylemdir yemek yemek. Doyan sadece mideler değil, gönüllerdir aynı zamanda... Aşk vardır yemekte... Tıpkı ünlü yazar Ernest Hemingway'in dediği gibi; "Yemekte aşk olduğunu keşfettim başka hiçbir yerde kalmamış olsa da. Sindirim sistemim dayandığı sürece bu aşkın peşinden gideceğim..."

Ben de Hemingway gibi sonuna kadar aşkımın peşinden gitmeye kararlıyım:)
Lezzetle kalın...

Kayaköy Ve Üzümlü

2008-10-28T12:30:00.009+02:00

Üniversitede ikinci sınıftayken, 8. Ankara Uluslararasi Film Festivali'nde ulusal belgesel film yarışmasında, birincilik ödülünü alan Mihriban Tanık'ın "Zamanın durdugu yer: Kayaköyü" isimli belgeselini izlemiştim. Yıl 1996. O kadar etkileyici bir belgeseldi ki, izlediğim görüntüleri ve metni unutmamak için çeşitli notlar düşmüştüm yanımdan hiç ayırmadığım küçük not defterime. Bir de uçan balon çizmiştim yanına. Üstünde "bir gün buluşmak dileğiyle" yazan... Hayallerimi, çizdiğim uçan balonların üstüne yazardım o zamanlar. Uçan balon çizmediğim gün de yoktu ki:) Neyse uzatmadan esas konuya döneyim. Geçen yıllar içinde o not defteri kaybolup gitti ama belgesele ait notların yeraldığı sayfa, eski bir kitabımın içinde saklı durur hala.
İşte tam 12 yıl sonra belgeselde görüp öyküsüne vurulduğum, zamanın durduğu kentteyiz. Yıl 2008 aylardan Eylül. Yer Fethiye, Kayaköy! O sıralar Fethiye semalarında mutlu mesut uçan bir balon gördüyseniz bilin ki o benim hayalim:)

Fethiye'den yaklaşık 8 km. sonra dağ yolundan giderken, birden karşı yamaçta karşımıza çıkıveriyor Kayaköy... Antik adıyla Karmylessos, Rumca adıyla Levissi. Köye giriş ücreti kişi başı 8 YTL. Fevkalade bir mimari ile yapılmış iki katlı evlerden geriye sadece taş duvarlar kalmış, gerisi yok... Çatı, kapılar, pencereler yok... Kayaköy'ün dar sokaklarında geçmişin izlerini sürerken, farkediyoruz ki hiç bir ev diğerinin manzarasını kesmiyor. Böyle zarif bir anlayışın mimari sonuçları bu evler. Kayaköy, dünyanın ilk yerleşim merkezlerinden birisi. Hititler, Likyalılar, Doğu Romalılar ve son olarak Osmanlılar hüküm sürüyor bu topraklarda. Yörenin tarihi İsa'dan 4 bin yıl öncesine kadar gidiyor anlayacağınız. Osmanlılar döneminde, yamaçtaki bu taş evlerde Rumlar, ovada ise Türkler yaşıyor. Barış içinde bir arada...

Kayaköy'de yaşayan Rumların kilisesi, şapeli, okulu, hastanesi, eczanesi, dükkanları, zanaat atölyeleri, kütüphanesi ve Güney Ege'nin en güçlü gazetesi "Karya"yı çıkaran basımevleri var. Eğitime çok önem veriyorlar. Ayrıca Kurtuluş Savaşı sırasında da Türk ve Rum kökenli ailelerin birbirlerine hiç düşmanlık duymadan yaşadığı ender köylerden birisi Kayaköy. Savaş öncesinin dostluk, barış ve kardeşlik havası aynen sürmüş. Zaten yörede savaş da yok. Bir İtalyan savaş gemisi ufukta görünür gibi olmuş. Tepeye topu taşıyıp elli pare falan atmışlar. İtalyanlar'da savuşmuş, hepsi o!
Savaş sonrası, 1922 yılının sonbaharında mübadele kararı alınmış. Lozan’da imzalanan "Nüfus Mübadelesi Sözleşmesi" ile Anadolu’dan giden toplam bin 300 Rum’a karşılık; Yunanistan’da yaşayan 400 bin Müslüman Türkiye’ye göçmüş. Mübadele ile toplam 1 milyon 700 bin insan, doğduğu toprakları terk etmek zorunda kalmış. Kayaköy'ün Rumları gitmek istememişler. "Gerek de yok, sebep de" diye direnmişler. Bakmışlar şimdilik gitmekten başka çare yok. Evlerindeki taşınabilir birkaç parça eşyayı alıp, aynen bırakmışlar. Anahtarlarını da muhtara teslim etmişler. Geri döneceklerine inanır gibi... Üç gün yolda beklemişler hatta. Ümit etmişler ki, "Geri dönün" emri gelecek. Gelmemiş! Gözyaşları içinde Fethiye Limanı'ndan, Girit ve Yunanistan'a gitmişler.

İstemeden kopup geldikleri toprakların özlemiyle "Biz aynı coğrafyayı isteriz" demişler. Tüm kıyıyı gezip, tıpkı Kayaköy'e benzeyen bir yamaçta, yeni Kayaköy'ü kurmuşlar. Buradaki Kayaköy'e ne olmuş derseniz? Mübadelede gelen Türkler, bu köyde yaşayamamışlar. Çünkü onlar çiftçi, geniş araziye ihtiyaçları var. Oysa giden Rumlar sanat erbabı olduğundan küçük alanlarda iş kurmuşlar. Böylece "Biz burada yaşayamayız" diyen Türkler, kendilerine gösterilen yeni yere göçmüşler. Terkedilen Kayaköy, 60'lı yıllara kadar aynen kalmış. Ya sonra? Sonrası acıklı...

Demokrat Parti'nin son yıllarında merkezden yerel idarelere para gönderilemeyince, Adnan Menderes bir genelge yayınlamış, "Ne bulursanız taşınır, satın" diye... Genelgeden sonra geriye Kayaköy'ün iskeleti kalmış yalnızca. Para eden her şeyi satmışlar. Tabii araya talancılar da girince, bu acıklı tablo çıkmış ortaya...

2000'li yıllarda gelindiğinde, (bekleyen bir çok proje olsa da) keçilerin Kayaköyü mesken tutmalarının dışında, değişen pek birşey yok! Zengin bir kültürel mirasın izleri taşıyan Kayaköy'ün tarihi bir ahıra dönüştüğünü görmek ve bu şirin hayvanların harabelerin yıkılmasını hızlandırdığını bilmek üzüyor insanı.

Kayaköy'deki; şapeller, çeşitli atölyeler, okullar, eczane, kütüphane, hastane ve gümrük binası fiziksel koşullara çok fazla direnememiş ancak 2 tane kilise hala ayakta. Bunlardan biri, orjinal ismi Taksiyarhis olan Yukarı Kilise. Kilisenin avlusunda çakıl taşlarıyla oluşturulmuş mozaiklerin bir bölümünü görmek heyecan verici.
Yerleşimin ortasına yakın hakim bir tepenin üzerinde kurulmuş olan kiliseden geriye pek birşey kalmamış. Duvarlarındaki mimari elemanlar, freskler, boyalar kazınmış...

Kilisenin içini gezerken, duvarların bir bölümündeki küçük küçük delikler dikkatimizi çekiyor. Deliklerin içi bir insan elinin girebileceği büyüklükte ve içi çömleğe benzer bir tabakayla kaplı. O sırada kiliseyi gezen ve fotoğraf çeken bir gezgin, mübadele döneminde buradan göç eden Rumların giderken altınlarını küplerle bu deliklere sakladıklarını sonra da dönüp, geri aldıklarını söyledi. Ne kadar doğru bilmiyoruz artık.

Orjinal ismi Panayia Pirgietissa olan Aşağı Kilise ise, Yukarı Kilise'ye göre daha iyi durumda. Çünkü 1960'lı yıllara kadar burası camii olarak kullanıldığından, korunmuş.

Taş evlerin, dar sokakların, geriye kalan harabelerin hikayelerini dinledikten sonra Kayaköy'den ayrılmak çok zor geliyor. Bu yamacı ardında bırakıp gitmek kolay değil. Ankara'dan tası tarağı toplayıp, şu taş evlerden birine yerleşmek geçti içimden. Bir uçan balon daha çizdim defterime... Üzerinde "birgün buralarda yaşamak dileğiyle" yazan...
Hüznü, bir yaka çiçeği gibi üstünde taşıyan Kayaköy'e elveda derken, "Zamanın durduğu yer: Kayaköyü" belgeseli başladı anılarımın ekranında...
"Bu kentte evlerin gözleri bomboş. Gözbebekleri insanların yok. Evler ölmüş, evler kör... Bahçelerde ocaklar kararıp kalmış. Bacalar tütmüyor. Sokaklarda ayak sesleri, çocuk sesleri yok. Bahçe duvarlarının ardından türkü sesleri de gelmiyor. Zaman durmuş..."

Kayaköy'den sonra balıkadamın Tire Endüstri Meslek Lisesi'nden Fethiyeli okul arkadaşı Ali Bey ile Üzümlü'ye gittik. Fethiye'ye 15-20 km. uzaklıktaki beldenin asıl ismi Yeşilüzümlü. İngilizlerin parsellediği bu şirin belde, Ali Bey'in doğup büyüdüğü yer. Buraya kadar gelip, anne Güler Teyze ile tanışmamak olmazdı. Bir de Güler Teyze'nin kocaman bahçeli bir evde yaşadığını öğrenince, eteklerim zil çalarak gittim tabii:) 80 yaşındaki Güler Teyze, bahçesinde ağırladı bizi.

Bir yanımda sebze bahçesi, meyve ağaçları... diğer yanımda üzüm bağı... Körün aradığı bir göz Allah verdi iki göz:) Güler Teyze'de demez mi "Canınız neyi çekerse, dişiniz varken koparın yiyin bol bol. İlaç, hormon hiçbirşey yok." E, bu durumda beni tutabilene aşk olsun:) Balıkadam soluğu incir ağacının altında aldı. Ben, mor salkımlı üzümlere koştum...

Derken gözüm minnacık taneli yeşil üzümlere kaydı. Beldeye ismini veren, tadı ve aromasıyla ünlü yeşil üzümleri koparıp, olay mahalinde afiyetle yedim:) Ali Bey en lezzetli üzümleri gösterip, "Asıl şurdakiler çok güzeldir. Salkım salkım kesin, yanınızda Ankara'ya götürürsünüz" deyince, orda film koptu zaten!

Sadece üzümle yetinmedim. Dalında nazlı nazlı duran kırmızı yanaklı bir kaç tane narı da attım çantama. Sonra elma, kış armudu...

Toplayıcılık kadınların genlerinde! Bakın nasıl da mutlu oldum meyve topladım diye... Bir de insanlık için küçük ama benim için büyük bir keşif yaptım. Güler Teyze'nin komşusunun bahçesinde (Ne işin var orda demeyin, toplayıcılık geninin beni getirdiği nokta bu:) ilk defa gördüğüm bir ağaç buldum. Ceviz büyüklüğünde kimi sarımtırak kimi kahverengi meyveleri var. Balıkadama koştum heyecanla, "bak ne buldum" diye...

"Hünnap bu, canım benim. Kendi kendine yetişen bir ağaçtır." dedi.
-Hııımmm!
Hünnabın meyvesi iyice olgunlaştıktan sonra yenirmiş. Önce olgunların ardından ham meyvenin tadına baktım. Nefis! Ama ben ham olanları daha çok sevdim. Kütür kütür... O kadar lezzetli ki, biraz toplasam mı?
İyilik meleğim;

-Bu eylem, toplamaktan ziyade aşırmaya giriyor Uçan Martı!

Şeytanım;

Huu... Uçan Martı. Ayol, kime sesleniyorum ben? Bak ağacın dalları meyveden yere sarkmış. Yükünü hafifletirsin. Bir sepet toplasan nolacak. Hadi canım oyalanma. Pamuk eller ağaca...

Sonuç mu?
Güler Teyze'nin komşuları beni affetsin, şeytanıma uydum hünnap topladım. Bir avuçcuk ama:)

12 Adalar Ve Dalyan Turu

2008-10-24T20:32:00.029+03:00

Her anını dolu dolu yaşadığımızdan olsa gerek Fethiye'de saatler uzadıkça uzuyor... Zamanı kovalamaktan yorgun düşen zihnimiz dingin. Tıpkı yaz sezonunun kapanmasıyla üzerindeki insan ağırlığını atıp huzura kavuşan Fethiye gibi... Likya'nın bereketli topraklarında günlerdir tarihin ve medeniyetlerin izini sürdük. Maviliklere yelken açmanın, Fethiye Körfezi'ndeki adaları selamlamanın vaktidir şimdi... 12 Adalar turuna çıkıyoruz. Yelkenler fora!

Yüzlerce çift güverteli teknenin 12 adalar turu için hazır beklediği marinada, rastgele seçtiğimiz bir tur acentasına, bir gün önceden 3 kişilik rezervasyon yaptırdık. 12 Adalar turu, teknede öğle yemeği ve servis hizmeti kişi başı 20 YTL. Bu cazip fiyatı Eylül'de tatil yapmaya borçluymuşuz. Sezon fiyatı daha yüksekmiş. Öyle dediler... Kurşunlu Koyu, Yavansu, Bedri Rahmi Koyu, Cleopatra Koyu, Tersane Adası, Göbün Koyu, Boynuzbükü, Göcek Adası, Domuz Adası, Zeytin Adası ve Kızıl Ada; "12 Adalar" olarak anılıyor. Öğreniyoruz ki, teknemiz 10 adalar turu yapacak! Çünkü "tarihi dokuya zarar verildiği" gerekçesiyle Bedri Rahmi ve Cleopatra Koyu'na teknelerin girişi yasaklanmış.

Sabah 9.15'te hareket eden servisle limana gittik. 12 Adalar turunda bize eşlik edecek olan 3. kişi, şirin kişilik, balıkadamın kayınbiraderi, denizkızının erkek kardeşi küçük maviş balık da Antalya'dan geldi. Her ne kadar enine ve boyuna gelişip serpilse de, kendileri hala denizkızının küçüğüdür:)
Kucağımızda gazete ve kitaplarımızla teknenin alt katında yerimizi aldık. Ve saatler 10.30'u gösterirken, teknemiz turkuaz renkli deryaya açıldı. Ardında beyaz köpükler ve yüzlerce gemi direği bırakarak...
Yer gök mavi. Tek bir bulut yok. Mavi bir dünyada umuda yelken açmış gidiyoruz. Güneşin yakıcı sıcağını hafifleten ılık rüzgar, keskin iyot kokusu ve çalan müziğe tempo tutan motor sesiyle neşemiz yerinde. Manzaranın güzelliğine kendimizi kaptırmış giderken, kaptanımız pırıl pırıl bir koya demir attı. 45 dakikalık yüzme molamız var yuppii:)

Kimi tekneden balıklama atlayarak kimi de trabzanları kullanarak yeşilimsi mavi sularla buluştu. İyi yüzme bilmeyenler için teknede can yeleği var. Deniz suyu ılık ve ışıl ışıl...

Bir kaç koyu daha dolaştıktan sonra Yassı Adalar'da öğle yemeği molası verdik. Mönü; spagetti, köfte/tavuk/balık ve salatadan oluşuyor. Biz tercihimizi balık mönüden yana kullandık. Servis iyiydi fakat spagetti ve alabalık için aynı şeyi söyleyemem. Attığımız ilk çatal bıçak darbesinde, balığın tam temizlemeden ızgara yapıldığını öğrenmek pek iç açıcı değildi doğrusu!

Neyse ki, adada gözleme, kurabiye, pay satan bir iki çadır ve restoran olarak kullanılan büyük bir tekne var.

Yassı Adalar, birbirine çok yakın bir grup ada. Tertemiz mavi suları, çam kokulu nemli havası ve keşfedilmeyi bekleyen sırlarıyla renkli bir durak Yassı Adalar... Adada yürüyüş yaparken, merhabalaştığımız bu kuş gibi. Kendisinden "kuş" diye bahsetmeyi hiç istemezdim ama ne yazık ki türünü bilmiyorum.

Demir attığımız her koy ve ada birbirinden güzel. Günün birinde yolunuz Fethiye'ye düşerse, kendinize bir güzellik yapın ve bu doğa harikası bakir koyları dolaşın. Bir de hazır yeri gelmişken, okul yıllarımda arkadaşlarımın "doldur" diye elime tutuşturdukları ve benim hep boş bıraktığım hatıra defterlerlerinin en can alıcı sorusuna, izninizle şimdi toptan yanıt vermek istiyorum. Artık nasıl bir vicdan azabıysa benimkisi:)
-Issız bir adaya düşersen yanında götüreceğin 3 şey nedir?
1)Palet
2)Şnorkel
3)Deniz gözlüğü
-12 adalar turuna çıkacak dostlara bir önerin var mı? (Tamam, kabul ediyorum hatıra defterlerinde bu soru hiç bir zaman sorulmadı ama sorulsun artık!)
Ada sefasına çocuklarıyla çıkacak olan aileler, acentalarınızdan ısrarla "kaydıraklı tekne " isteyiniz. Teknenin üst katından kayarak denize düşmek, çocukları çok eğlendiriyor bilesiniz:)

Görülen her koyda heyecanlanmak, saatlerce yüzmek, tuzlu suyu teninde hissetmek, denizden çıkıp havluya sarılmak, üstüne buz gibi bir bira devirmek, saçlarını güneşte kurutmak bambaşka bir keyif. 12 adalar turu saat 18.30'da, Fethiye Limanı'nda sona erdi. Tatlı bir yorgunluk ve yüzümüzde kocaman bir gülümsemeyle... Yine limandaki acentaların birine uğrayarak, ertesi gün için "Dalyan turu"na ulaşım, yemek ve rehberlik hizmetleri dahil kişi başı 40 YTL'ye iki kişilik rezervasyon yaptırdık.
Maviş balık ise deniz ürünleriyle bezeli akşam yemeği sonrası Antalya'ya döndü. Tadını hala unutamadığım, kalamarla nefis mezeler yapan o lezzet durağını "Fethiye'den Lezzetler..." bölümünde, bir başka yazıda anlatacağım.

Sabah 9.30'da acentaya ait bir otobüsle Muğla'nın Ortanca İlçesi'ne bağlı Dalyan Beldesi'ne doğru yola çıktık. Molalarla birlikte yaklaşık 1.5 saat süren yolculuğun ardından Dalyan'a ulaştık. İlk durağımız Dalyan'a 4 kilometre uzaklıktaki Sultaniye Kaplıcaları. Buraya rıhtımdan kalkan motorlarla gidiliyor.

Köyceğiz Gölü'nde, Ölmez Dağı'nın eteklerinde yer alan Sultaniye Kaplıcası, radyoaktif bileşikler bakımından zengin suyuyla biliniyor. Adını bitişiğindeki köyden alan kaplıcanın bel ağrısı, romatizma, siyatik, cilt ve kadın hastalıkları tedavisinde etkili olduğu; ayrıca içme suyu olarak kullanıldığında karaciğer, safra kesesi,bağırsak rahatsızlıklarına iyi geldiği söyleniyor. Kaplıcalara adımınızı attığınız andan itibaren yoğun bir kükürt kokusu alıyorsunuz. Sıcacık kaplıca suları, çamur banyoları filan iyi hoş da kükürt kokusu beter! "Sting ve Dustin Hoffman'ın bile çamur banyosu yaptığı, orman ve göl manzaralı dünyaca ünlü bir kaplıcadayım, kim takar kükürt kokusunu" derseniz, siz bilirsiniz tabii...

Sultaniye Kaplıcaları'nın en eğlenceli kısmı çamur banyosu bana kalırsa. Dünyanın ve Türkiye'nin çeşitli yerlerinden gelen yüzlerce yerli ve yabancı turistin çamur havuzundaki halleri görülmeye, yaşanmaya değer. Birkaç kare fotoğraf çekip, biz de atladık çamur havuzuna... 10 yaş daha gençleşmek uğruna:) Kil rengindeki yumuşacık çamuru, krem sürer gibi tüm vücudumuza yedirdik. Sonra toprak heykellere dönüşen bedenimizi 10-15 dakika kadar kurumaya bıraktık. Bulandığımız bu çamurun cildi yenilediğine dair bilimsel bir veri yok, ama önemli olan niyet değil mi zaten:)

Kururken de boş durmadım. Enterasan görüntüler veren çamur insanların fotoğraflarını çektim bol bol. Çamurdan boynuz ve burun yaparak, aynı zamanda animasyon görevini üstlenmiş Bodrum'dan gelen tur rehberi ve beraberindeki iki turist de o karelerden biri.

Cildimiz gerilmeye başlayınca, "bu kadar güzellik bize yeter" deyip, havuzun yanındaki duşlarda sıraya girdik. Zira, duş almak isteyen çok sayıda ademoğlu var kuyrukta... Çamuru sürmek kolay da çıkarmak zor. Gözden çıkarılan eski bir bikiniyi veya mayoyu kullanmakta fayda var. Bu tecrübeyi Victoria Secret bikinimi kurban ederek kazandım. Nasıl bir çamursa artık İkinci bir deri gibi sarıyor bedeninizi. En iyisi Köyceğiz Gölü'nün tertemiz sularında yıkanmak. Göl şahane:)

Ardından sıcak mı sıcak termal havuza... Havuzun suyunda siyah, top top süngerimsi birşeyler yüzüyor. Öğreniyoruz ki, o süngerimsi parçacıklar kükürt! Telaşa gerek yok yani. Çamur banyosu, gölde oynaşma, kükürtlü havuz da şifa arama çabaları derken... zaman nasıl geçti anlamadık. Tüy gibi hafiflemiş olarak mutlu mesut hep birlikte motorla Dalyan'a döndük.

Tur rehberimizin organizasyonu ile rıhtımdaki bir restoranda açık büfe öğle yemeğimizi yedik.

Ana mönü balık/tavuk/köfte seçenekliydi. Tabi ki "balık" dedik:) Açık büfeden aldığımız meze tabağı ve alabalık oldukça lezzetliydi.

Yine aynı motorla, bu kez yönümüzü Köyceğiz Gölü'nü Akdeniz'e ulaştıran Dalyan Kanalı'na çevrdik. Uzunluğu 12 kilometreyi bulan, sazlıklarla kaplı labirent gibi bir yolda ilerliyoruz. Yön, iz, işaret hiçbir şey yok. Bu sular bambaşka bir dil konuşuyor sanki. Bizim kaptan yılların alışkanlığıyla mı, yoksa gönül gözüyle mi yönünü tayin ediyor anlamadım:) Tuhaf, anlatması zor bir duygu uyandırıyor insanda Dalyan Kanalı. Gizemli ve olağanüstü güzel...

Çevrede gördüğümüz güzellikleri kaçırmama telaşıyla etrafı meraklı gözlerle seyrederken, tur rehberimiz Kaunos kaya mezarlarına geldiğimizi duyurdu. Kuruluşu M.Ö. 10.yy kadar dayanan Kaunos Antik Kenti'nde; Klasik, Helenistik, Roma ve Bizans dönemlerine ait kalıntılar bulunmuş. Antik çağda önemli bir liman konumunda olan şehir, limanının alüvyonlarla dolması nedeniyle zamanla önemini kaybetmiş. Oluşan Dalyan Deltası'yla da, bugün deniz kıyısından uzaklaşmış.

Binlerce yıldır ayakta kalarak, geçmişin sırlarını geleceğe taşıyan ölümsüz kral mezarlarını motordan seyrettik uzun uzun...

Devasa kayalar oyularak şekillendirilmiş, son derece estetik ve ihtişamlı bu mezarlar, bir bakıma Antik Kaunos kentinin zenginlik ve gücünün bir göstergesi.

Yaklaşık 40 dakika süren bir yolculuk sonrası carreta caretaların güvenip, yavrularını emanet ettikleri ince taneli kumuyla dünyanın en güzel doğal plajlarından biri olan İztuzu'na geldik. İztuzu Plajı'na Dalyan postanesinin yanından hareket eden minibüslerle de ulaşmak mümkün. Tur rehberimize, hangi yol tercih edilmeli, diye sorduğumuzda, yanıtı çok net: "Kesinlikle tekneli ulaşım. Hem plajda çıkılan nokta daha güzel hem de yolculuk teknelerle çok keyifli."
Motor iskelesinden kısa bir yürüyüş sonrası İztuzu Plajı'nın kadifemsi kumlarına ayak bastık. Bir yanımız tatlı su, diğer yanımız Akdeniz...

"Dünyada doğallığını koruyan ikinci plaj" ödülüne sahip İztuzu Plajı'nda yapılaşmaya izin verilmiyor. Doğal malzemeler kullanılarak yapılmış soyunma kabinleri ve bir iki kafeterya dışında tek bir yapı yok. Kadrajınızda deniz, kum ve gökyüzü var yalnızca. Her yaz sonunda İztuzu Plajı'nın kumlarında, doğaya gözlerini açan binlerce yavru caretta carettanın yumurtalarına zarar vermemesi için sahile kedi, köpek gibi evcil hayvanlar sokulmuyor. Ayrıca kumsalda işaretli yerlere şemsiye yerleştirmek de yasak. Zaten bu plajın asıl sahipleri 95 milyon yıldır yumurtalarını sessizce aynı sahile bırakan kaplumbağalar...

Denize dikey uzanan dağların dibinden başlayıp, Dalyan Deltası'nın ağzını kapatan plajın kumları toz gibi incecik. Şaka gibi ama denizin içinde, yumuşacık kumlara basa basa metrelerce yürüyebiliyorsunuz. Derinlik fobisi olanların çok seveceği bir plaj İztuzu.

Zamanın sarkacında bir gün daha sona erdi. Yolculukların sonu yok. Ruhum konuk olduğu bu bedende neler neler yaşayacak, daha kaç yolculuğa çıkacak kimbilir? Yaşam denen oyun bahçesinde, artık yolcuklarım içime... Sonsuz bir mutluluk içinde... Pusulam mı? Sol göğsümün üstünde!

Ölüdeniz, Saklıkent, Xanthos, Patara

2008-10-20T21:10:00.008+03:00

Fethiye'de ilk sabahımız...
Dalga sesleri ile uykuya dalmak ve güneşin ilk ışıklarıyla masmavi bir denize uyanmak harika. Güneşi, denizi, gökyüzünü ve tam karşımda duran Şövalye Adası'nı selamladım, pijamalarımla çıktığım balkondan...
Sonra balıkadamım uyandı ve ilk cümlesi:
-Günaydın, seni seviyorum denizkızı.
Denizkızı kesinlikle çok mutlu:) Turkuaz ve uçuşan bir elbise giymeli bugün.
Doyurucu bir kahvaltının ardından Likyalıların "güneş ve ışık kentini" keşfetme zamanı. İlk rotamız turkuaz güzel Ölüdeniz. Yüksek dağların ve çam ormanlarının arasından yılan gibi kıvrıla kıvrıla giden, 14 km'lik yokuşlu inişli yolun sonunda Ölüdeniz Milli Parkı'ndayız. 1. derece doğal sit alanı olan milli parka otomobille giriş ücreti 11.50 YTL.

Son derece bakımlı ve temiz olan milli park alanında geniş bir otopark, WC, soyunma kabinleri, duş ve fastfood tarzı yiyecek satan kafeteryalar var. Şemsiye ve şezlong ücretli. Parça başı
5 YTL. Tavsiyem yanınıza deniz yatağı almanız. Hem plajda şezlong yerine kullanır hem de süt gibi bir denizde yatak keyfi yaparsınız.
Eylülün ortasındayız... Birçok tatil beldesinde turizm sezonu kapalı ama Ölüdeniz hala çok kalabalık. Eh, olsun o kadar. Ne de olsa "Tanrı'nın dünyaya bağışladığı cennet" deniyor buraya.

Ölüdeniz Milli Parkı iki bölümden oluşuyor. Birinci bölüm, koydan lagüne kadar olan "Belcekız". İkinci bölüm ise, Belcekız Koyu'nun içinden uzanan kumsalı yürüyerek ulaştığınız turkuaz, sığ ve kıpırtısız gerçek "Ölüdeniz".
Belcekız Plajı, deniz dalgalı ve birden derinleştiği için genelde çocuklu aileler tarafından fazla tercih edilmiyor. Fakat Fethiye'nin yakıcı sıcağından bunalanların imdadına da Belcekız Plajı yetişiyor, çünkü burada deniz suyu Ölüdeniz'e göre çok daha serin.

Yatağında sonsuz bir uykuya dalmış, durgun ve büyülü bir güzel Ölüdeniz... Ünlü turkuaz rengini ise suyun ve dibindeki beyaz kumun kırdığı ışıktan alıyor.
Balıkadamım bir turkuaz sulara, bir turkuaz elbiseli denizkızına bakıp, gülümsüyor. Hava sıcak, Turkuaz sulara soyunmak gerek! Ölüdenizin kristal berraklığındaki ılık ve davetkar sularına bırakıyoruz bedenlerimizi... Çevresi çam ormanlarıyla kaplı tepeleri seyrederek, yeşil ve mavinin raksettiği bir renk armonisinin içinde yüzmek bambaşka bir keyif.
Balıkadamım ile aralıksız tam 4 saat denizde kaldık. Daha da kalırdık ama acıktık!

Milli park içindeki kafeteryaların birinde öğle yemeğimizi yedikten sonra sırtımızı Ölüdeniz' e, yüzümüzü Babadağ' a dönüp bol bol yüzdük. Yüzerken Babadağ'dan gökyüzüne süzülen rengarenk yamaç paraşütlerini izledik. Bir 4 saat daha yüzünce, balıkadamım toplam 8 saatle, "bir günde en uzun denizde kalma" rekorunu kırdı. O kadar süre denizin içinde olunca; serbest, sırtüstü, kurbağalama, ve kelebek yüzme başta olmak üzere epeyce stil de geliştirdi. Ben mi? Ben deniz kızıyım zaten:)

Akşamüstü güneşin yavaş yavaş çekilmesiyle etrafındaki çamların gölgesi düştü Ölüdeniz'e... Ne mavi ne yeşil... Sıcacık, şeffaf, sevecen bir turkuaz güzel. Hani kartpostallarda veya turizm tanıtım kitapçıklarında gördüğümüz o beyaz kum ve yeşilimsi deniz...

Ölüdeniz'in dinginliği ruhumuzda, turkuaz ışıltısı gözlerimizde Çalış Plajı'na, yuvaya döndük akşamüstü. Güneşle randevulaşmış gibi tam vaktinde. Güneşin tüm kızları mor, pembe, kızıl, somon, füme, turuncu... gökyüzünden lacivert sulara düşerken bir bir... ay ışığında akşam yemeğimizi yedik. Kulaklarımızda hep o melodi... Yine mi güzeliz, yine mi çiçek...

Ertesi gün Fethiye’ye 50 km mesafede, Akdağ'ın eteklerinde bir kanyon içine gizlenmiş doğa harikası Saklıkent'e gitmek için yola çıktık. Saklıkent’e, Fethiye-Antalya karayolundan Kemer ilçesi yönünde ayrılarak ulaşılıyor. Sapaktan 13 km. sonra Tlos Antik Kenti'ndeyiz. Tepede bulunan kale, kaya mezarları, odalar ve lahitleri gezmek için müze girişine 8 YTL ödeniyor. Tepeye tırmandığınızda, anlatılamayacak kadar güzel bir manzara sizi bekliyor.

Saklıkent yolu üzerinde alabalık, tavuk, bıldırcın, köfte, saç kavurma, gözleme yapan sağlı sollu çok sayıda kır gazinosu var. Bir gölgelik altına kurulmuş sedirler, tepenizde "ye beni" diyen salkım salkım olgun üzümler, minderler, sırtınızı yaslayacağınız kanaviçeli-dantelli beyaz yastıklar, hamaklar, önünüzden akıp giden sular...

Ve... Öz Piknik'te bizi, ismi gibi sıcak bir gülümsemeyle karşılayan Güler Teyze...

Midemiz tıka basa dolu olsa da, Güler Teyze'nin otlu patatesli gözlemesinden yemeden geçemedik. İyi de yaptık kanımca. O çıtır çıtır incecik gözlemenin, kızgın saçta pişmesini seyretmek bile mutluluk verici.

İşte final... Güler Teyze'nin hoş sohbeti eşliğinde, nazar boncuklu bardaktan yudumlanan çay ve gözleme. Zannetmeyin ki Güler Teyze sizi bir bardak çay ile yolcu edecek! Gözlemeleri mutlaka bir çaydanlık dolusu yeni demlenmiş çay ile ikram ediyor... Arkasından da ekliyor; "Gece de burda konaklamak isterseniz gelin. Sedirlere yorgan açarım. Allah ne verdiyse onu yeriz. Para mara da istemem!" Dünyanın kaç tane ülkesinde yemek yediğiniz bir yerde zorla hesap öder ve yeni tanıştığınız birinin evine misafir olarak davet edilirsiniz ki?

Güler Teyze ile vedalaşırken, bahçesinden güçlü bir antioksidan olan bir tanecik nar kopardık. Kırınca bin tanecik olacak nasılsa:)

Saklıkent'e ulaşınca, gördüğümüz manzara bizi fazlasıyla heyecanlandırıyor. Kanyonun içinden beyaz köpükler çıkararak akıp giden Eşen Çayı, ağaç evler, dinlenme terasları, ayaklarını suya sarkıtmış tatil tembelliğindeki insanlar, restoranlar, kafeler...

Sadece su sesinin duyulduğu bu sıradışı restoranlarda alabalık, ızgara çeşitleri ve her türlü içecek servis ediliyor. Bütün bir yaz Ankara'da su sıkıntısı çekmiş olduğumuzdan mıdır nedir önce, pırıl pırıl akan suyu oturup seyrettik. Su hayat, su mucize, su bereket...

Biz oturduğumuz yerden "Amma da çok su var" diye mutlu olurken, asıl suyun kaynağı 3.50 YTL. ödeyip girdiğimiz kanyonun içindeymiş meğer! Uzunluğu 18 km, yüksekliği yer yer 600 metreyi bulan bir kanyon içine gizlenmiş doğa harikası Saklıkent'e, çayın üzerine kurulmuş tahta iskeleden tek sıra halinde ilerleyerek giriliyor. Kanyon, tek kelimeyle müthiş!

Yaklaşık 100 metre sonra Eşen Çayı'nın patlayarak yeryüzüne çıktığı yere ulaştık. Su, beyaz köpükler saçarak, olağanüstü bir çoşku ve gürültüyle kayaların arasından fışkırıyor.

Köpük köpük akan suların yanıbaşında sedirlere oturup; ayran, gözleme, alabalık ısmarlayabileceğiniz birkaç tane işletme var. Dışarıya oranla 10 derece daha serin olan kanyonda, deli gibi akan suyun üstünde hamak sefası yapmak da oldukça fantastik bir Saklıkent anısı olabilir. Hele bir de ansızın kucağınıza düşüveren bir çınar yaprağı olursa...

Saklıkentte maceranın sonu yok. Eşen Çayı kıyısına gelince, dizinize kadar yükselen buz gibi soğuk suları yürüyerek aşmanız gerekiyor. Suyun dibi iri çakıl taşlarıyla dolu. Yanınızda plastik deniz ayakkabısı getirmenizde yarar var. Yoksa da üzülmeyin, zira kanyonun girişinde 10-15 YTL.'ye alabileceğiniz renk renk plastik ayakkabılar mevcut . Turizm söz konusu olunca, yurdum insanı hizmette sınır tanımıyor. Herşey satılık!
Eşen Çayı'nın hızla akan dondurucu suyunda, yürüyerek karşıya geçebilmek hiç de kolay değil. Soğuk suda bacaklarımız uyuşa uyuşa karşı kıyıya geçmeyi başardık. Mutluyuz, gururluyuz:)

Bu noktadan sonra kanyon, gizemli, dar ve engebeli bir biçimde 18 km sürüyor. Sonuna kadar gitmek zor. Yazın sıcak günlerindeki serinlik hoş ama rutubet öylesine fazla ki. Yürüyüş uzadıkça keyfi kaçıyor. En iyisi birkaç yüz metre gidip, dönmek. Macera ve keşif ruhu da bir yere kadar değil mi ama? "Yok ben maceraya doyamam" derseniz ve kendinize güveniyorsanız dönüş için kestirme bir yol var. Buz gibi sulara bırakın kendinizi... Çığlık atmak serbest, hem kanyonun akustiğini test etme fırsatınız olur. Kanyondan iskele yerine, suyun akıntısından alkışlarla çıkmanın havası da bir başka oluyor ayrıca...

Saklıkent Kanyonu'ndan çıkınca Antalya - Muğla il sınırlarını çizerek, Patara ve Leton'da denize dökülen Eşen Çayı'nı takip ederek yola devam ettik. Geniş bir ovaya yayılarak akan çay yatağında, çok sayıda Jeep Safari turuna çıkmış gruplarla karşılaştık.

Bu insanlar çay yatağında ne mi yapıyorlar? Ayağımı bile sokmakta zorlandığım buzz gibi sularda çamur banyosu! İşte o eğlenceli dakikalardan objektifime düşen bir enstantane...

Arabayla yolculuğun en şahane yanı, yolda böğürtlen görünce durmak ve dikenlerine aldırmadan böğürtlen çalılarına dalmak. (Teşekkürler balıkadam, iyi ki varsın:)
Tanrım; bu kadar estetik, bu kadar leziz, bu kadar dayanılmaz başka bir meyve olabilir mi?

Yol fantazilerim böğürtlen ile sınırlı kalmadı tabii. Kınık Köyü'nden geçerken frenk yemişlerini gördüm mesala. Çok severim kendilerini. "Duralım, ben bunları da yemek istiyorum" deyince, balıkadamım arabayı durdurmakla kalmadı, dikenli frenk yemişlerini de kahramanca topladı. Ben de tavşan kulaklı bu turuncu yemişleri fotoğrafladım, sadece yemedim yani:)

Xanthos Nehri, yani bugünkü adıyla Eşen Çayı boyunca uzanan yol üzerinde, Likyalılar’ın görkemli kentleri Sidyma, Pınara, Xanthos ve Letoon sıralanıyor. Fotoğrafta gruplar halinde görülen poşetimsi oluşumların kesinlikle Likyalılarla bir ilgisi yok. Onlar, bereketli topraklar üzerinde yaşayan yerli halkın seraları efendim!

Kınık Köyü'nün hemen yanından Xanthos harabelerine çıktık. Antik çağda Likya’nın en büyük idari merkezi, Bizans döneminde ise bir piskoposluk merkezi olan ayrıca Helenistik ve Roma dönemi etkilerini gösteren Xanthos, UNESCO Dünya Miras Listesin'de. Pers istilasına karşı dirençleri tükenince, önce kadın ve çocuklarını öldürüp, sonra tüm şehri ateşe vererek intihar etmelerinden ötürü Likya tarihinde Xanthos halkı, onuruna düşkün ve özgürlük savaşçısı olarak biliniyor.
Üzücü olan; Xanthos'u ilk defa 1838 yılında keşfeden Ch. Fellows'un, buradaki bütün rölyefleri ve büyük mimari parçaları sökerek, Patara'ya yanaşan bir gemiyle Londra'ya taşımış olması. Xanthos'dan götürülmüş olan eserler, bugün British Museum'un Lykia salonunda sergileniyor ne yazık ki!

Bir başka hayalkırıklığı ve üzüntüyü de altın kumların altında uyuyan ülke, Patara Antik Kenti'nde yaşadık. 11 Temmuz 2008'de çıkan ve 100 hektarlık ormanlık alanı küle çeviren yangından, antik kent de nasibini almış. Tek tesellimiz Patara'daki kalıntıların en görkemlisi, üç kapılı Roma Zafer Takı'nın yangından etkilenmemiş olması. M.S. 1. yüzyıl sonlarında yaptırılan Roma Zafer Takı, yüzyıllardır ayakta kalabilmenin haklı gururuyla sahile giden yolda, gelen geçen herkese "zafer" selamını vermeye devam ediyor.

Apollon tanrının doğduğu yer olarak bilinen Patara, Anadolu'dan Roma'ya nakledilen tahılların depolandığı ve saklandığı Lykia'nın en önemli liman kentlerinden biri. Ayrıca "Noel Baba" diye anılan Saint Nicholaos'ın Pataralı olduğu ve Roma'ya gitmek için Patara'dan gemiye bindiği rivayet ediliyor. Bu önemli liman zamanla kumlarla dolup, gemiler limana yanaşamayınca, Patara önemini yitiriyor. Günden güne kumlarla örtülen Patara, böylece "Kumların altında uyuyan güzel" olarak günümüze kadar geliyor.

Patara Plajı'na tahta bir iskelenin üzerinden yürüyerek ulaştık. Zaten kumlar o kadar sıcak ki ayaklarınızı batıra çıkara o kadar yolu yürümenin imkanı yok. Bu değerli, incecik beyaz kumun rüzgarla taşınmasını önlemek, Gelemiş Köyü ve gerisindeki tarım alanlarını kumlardan korumak amacıyla Patara Kumulları'na 1995'te akasya ağaçları dikilmiş. Doğaseverler bu bölgedeki ağaçlandırmaya karşılar, çünkü akasyaların kendiliğinden yayılarak bölgenin doğal yapısını ve kumulları bozduğunu iddia ediyorlar.

İşte dünyanın en güzel plajları arasında gösterilen, Türkiye’nin en uzun en, ince kumlu, en romantik sahili Patara... İnce kum tepecikleriyle çöle benzeyen ve göz alabildiğine uzayıp giden katıksız kumullar... Herşey bir düş gibi...

Okyanus hissi veren Patara'nın dalgalı denizinde yüzdük. Kumlara resimler çizdik. Kilometrelerce uzayıp giden sahildeki kumlara bakıp şaşırdık.

Temiz denizlerde yaşayan ve taş yiyip, taş üreten bir çeşit mikroorganizmanın ürünü bu mini minnacık kum taneleri bir zamanlar kocaman kayalardı. Ne büyük bir değişim. Kumları uzun uzun seyrettim. Doğanın on beş bin yıllık sabrının eserini... Düşündüm, hem de çok... Kaya iken, incecik kum tanecikleri olabilmenin sırrını!

Yine Mi Güzeliz, Yine Mi Çiçek...

2008-10-14T17:40:00.008+03:00

"Bıyıklarım uzayınca döneceğim." demiştim.
Eylül'de çıktığımız tatil maceramızı paylaşmak için...
Kaytan bıyıklarıma henüz tam olarak kavuşamadım. Tedavim sürüyor, ruhsal tadilatta...
Nitzsche şöyle der; "İnsan ağrılarda incelir. Sürekli kurcalayan, törpüleyen acı, ruhun toprağını altüst eder. Yeni düşünce meyveleri için gerekli havalandırmayı sağlayan da bu altüst oluştur".
Gerekli havalandırma tamamlanmadı anlaşılan, bu ısrarcı baş dönmelerim ondan...
Her ne kadar semazen gibi dönmeye devam etsem de, arşivimdeki fotoğraflar ve anılar daha fazla güncelliğini yitirmeden yazmak istedim.
İşte buyrun bir yaza elveda tatili; BÖLÜM 1:

¯`·.¸. ><((((º>·.¸¸.·´¯·.¸.·´¯`·...¸><((((º>¸. ·´¯

Eylül'de ormanlarının arasından kıvrıla kıvrıla giden yollardayız... Derin nefeslerle ciğerlerimize doldurduğumuz oksijenin sarhoş edeci mutluluğu var bünyemizde. Bereketli kırmızı topraklarda hayat bulmuş sedir, kızılçam, meşe, okülaptüs ve sığla (günlük) ağaçlarının arasından süzülerek denizi görmenin çoşkusu nasıl anlatılır? Anlatılmaz, yaşanır o an sadece...

Nihayet...
İnsanın rüyalarına girebilecek kadar güzel bir yerde, Akdeniz'in Ege'yi öptüğü "güneş ve ışık kenti" Fethiye'deyiz.
Tarih, doğa, turkuvaz bir deniz, minik minik adalar ve eşsiz güzellikteki şirin koylara yelken açmış tekneler...

Görür görmez büyülendik Fethiye'yi. Deniz kenarında küçük ve şirin bir ilçe beklerken; kent kimliğine bürünmüş, ama şirinliğinden de bir şey kaybetmemiş masal tadında bir yer bulduk. Fethiye sokaklarında dolaşırken ilk dikkatimi çeken, begonvillerin sarıp sarmaladığı İngiliz tarzı evler oldu. Hansel ile Gretel masalındaki "pasta evi" anımsattılar bana. Hani duvarları ekmekten, çatısı pastadan ve pencereleri şekerden olan bir ısırımlık evi...

Önlerinden geçip giderken... Pembesi, moru, kırmızısı ve beyazıyla duvarlara sarılmış, kapıların üstünü taçlandırmış begonvilli "pasta ev"lerin birinde yaşadığımızı hayal ettim. Borusu pencereden dışarıya uzatılmış gramofonda, eski bir taş plak dönüyor. Zeki Müren'in kadife sesi kulaklarımızda, ruhumuz dingin... Ben, verandadaki sallanan koltukta kitabımı okuyorum. Sarı yavru ördeğim yanıbaşımda, içi suyla doldurulmuş minik küvetinde neşeyle yüzüyor. Eşim, elinde budama makasıyla bahçemizdeki bitkilere form verirken, köpeğimiz seviçle bir sağa bir sola zıplıyor. Tombik turuncu kedimiz, bir ağacın gölgesinde uyukluyor. Zamanı unutmuşuz ve pembe begonvilli evimizde pek bir mutluyuz.
İmza: hayalperest:)

Pembe begonvilleri çok seviyorum tıpkı erguvanları sevdiğim gibi... O ruhsuz beton yığınlarını sevgiyle kollarının arasına alıp, şefkatle sardıkları için... Onlara zerafet kattıkları ve bir kimlik verdikleri için...

Pembe düşlerden maviliklere uzandık Çalış Plajı'nda. Kumsala paralel, bir kordonun üzerine dizilmiş oteller, pansiyonlar, kampingler ve lokantalarıyla güzel bir yer. Daha da güzeli sezonunun kapanmış olması nedeniyle Çalış Plajı -yazın aksine- sessiz, sakin ve sevdiğinle el ele uzun yürüyüşler yapmak için fazlasıyla romantik!

Ankara'dan yaptığımız uzun yolculuklar sonrası denizi görmek ruhuma hep iyi gelmiştir. Yine öyle oldu. Çarşaf gibi dümdüz, kıpırtısız bir deniz var gözlerimizin önünde, alabildiğine mavi hem de... Başka ne isteyebilir ki insan?

Yüzmek!
Ilık mavi sularda yüzdük, yüzdük, yüzdük... Hem de saatlerce. Bıraksanız yüzgeçlerimiz çıkacak hani neredeyse...
Denizkızı ve balıkadam edasıyla mavi sulardan çıkıp, (kızgın kumlara atlamadık merak etmeyin:) beyaz şezlonglara uzandık. Balıkadam pullarını silkeleyip piposunu yaktı. Etrafa vanilya kokulu dumanlar bırakırken, keyfi yerindeydi. Deniz kızı, balıkadamın hediye ettiği Orhan Pamuk'un yeni kitabı "Masumiyet Müzesi"ni -tam da istediği gibi- özel bir anda ve mekanda okumaya başladı. Romanın ana kahramanı Kemal bir cümlesinde, "Hayatımın en mutlu anıymış bilmedim" diyordu. Denizkızı hayatının en mutlu anını düşündü, kıyıya beyaz inciler bırakan denize bakarken...

Denizkızı ile balıkadam umudun rengi maviyi giyindi o akşamüstü. Tatlı bir heyecan yüreklerde... İzmir Tire Endüstri Meslek Lisesi'nde yatılı okuyan 3 çocuk, tam 30 yıl sonra deniz kenarına kurulmuş bir masada buluştu, ufkun kızıla kesildiği gurup vaktinde...
Eski hatıra defterleri okundu, siyah beyaz fotoğraflara bakıldı uzun uzun... Koca adam olmuş çocuklar anılarını tazeledi.

Tariflere sığmayan güzellikler yaşandı. Bir öykü, bir şiir kıvamında. Tam içinde yaşadığımız, kahramanları olduğumuz. Ve kafamın içinde hep o şarkı çaldı... Meral Okay'ın sözlerini yazdığı Sezen Aksu'nun söylediği...
"Kur masayı Madam Despina /kirli beyaz muşamba örtüleri ser/ çek sediri asmanın altına/ yanında bir ince Müzeyyen Abla/ yine mi güzeliz, yine mi çiçek?/ hamdolsun /taze mi bitti topik/ canın sağolsun/ amanın yine mi güzeliz, yine mi çiçek?/ hamdolsun /altınbaş kadehe yağ gibi dolsun/ gece çok genç, arzular şelale/ haber etsek o yare /gelse Bomonti'den/ şereflendirse bizi/ olsak teyyare/ Yine mi güzeliz, yine mi çiçek..."

Yazın son demleri hazan mevsiminin ilk günleri... Ilık ılık esen meltemin uzak bir yerlerden sürükleyip getirdiği yasemin kokusu sevgi ve umutla dolduruyor içimi. Güneşin yeniden doğmak için batması gerektiğini bildiği gibi, "Hayatımın en güzel anlarından biri şu an biliyorum."
Mutlu anları bilmek lazım!

Bazen; yalnızlıktır yaşamdan payına düşen...

Bazen; yazı ile tura gibi yaşamak. Sırt sırta verip ayrı yönlere bakarak...

Bazen de; hastalıklı bir sevgiyi kendini yok etme pahasına besleyip büyütmek ve "Çok mutlu bir hayat yaşadım" diyebilmektir. Masumiyet Müzesi'nin roman kahramanı Kemal gibi...
Rolün her ne olursa olsun yaşamak güzel şey. Güneşin hipnotize edici batışını saniye saniye sonuna kadar izlemek... Her batışın bir doğuşu ve her karanlığın bir sabahı olduğunu bilerek... Her gün yaşamı yeniden yaratarak... Kimi zaman da küllerinden yeniden doğarak...

Güneşle birlikte elveda derken güne,
İlhan İrem'in şarkı sözlerini fısıldadım kendime...
"Birbirinin aynı günler birbirine benziyor mu?/Sorular türlü çeşitli ,yanıtları yine öyle/Ola ki günün birinde gemiler döner geriye/Yolcular aynı yolcular ve biz aynı sahilde..."

Bıyık Uzatmaya Gittim, Dönücem...

2008-10-07T22:06:00.025+03:00

Kendimi bıyıkları kesilmiş bir kedi gibi hissediyorum günlerdir...
Dengemi kaybettim!..

Yön duygum, zaman ve mekan yok oldu sanki. Etrafta herkes ve herşey yerli yerindeyken, ben kendi içimde pervane gibi dönüyorum.
Lunaparkta dönmedolap olmak isterdim çocukken. Kocaman bir tekerleğin etrafında ışıklar saçarak dönmenin pek de parlak bir fikir olmadığını tüm hücrelerimle öğrenmiş bulunuyorum.

Koltuğumda sakin sakin otururken, düştüğümü zannedip çığlık atmamla başlıyor herşey. Eşim panikle yüzüme bakıyor.
"Düştüm" diyorum.

-Ne düşmesi yerinde oturuyorsun!

Bana sorarsanız düştüğüme yemin edebilirim. Gülüp geçiyoruz...

Aynı gün gecenin bir yarısı "Aya falan çıkmış olabilir miyim?" diye düşünürken yakalıyorum kendimi. Yerçekimini hissetmiyorum çünkü... Berbat bir mide bulantısı eşliğinde deli gibi dönüyorum. Tamam benimle birlikte dünya da dönüyor ama bu kez kendisine ayak uyduramıyorum işte.
Mümkünse müsait bir yerde ineyim!
Çevremdeki tüm eşyaların rengi soluyor bir anda, herşey flu. "Halbuki ben sepya tonları severim oldu mu şimdi?" derken, olanlar oluyor... Dengemi kaybedip, karanlık ve derin bir kuyuya yuvarlanıyorum.

Madem müsait bir yerde inemiyorum, kuyunun dibini göreyim ve oracıkta öleyim bari. Başım fırıldak gibi dönerken başka türlü bir senaryo yazamıyorum maalesef!

Eşim alarma geçiyor hemen. Tansiyonum düştü zannederek ayaklarımın altına yastık koyuyor, tuzlu ayran içiriyor ama ne fayda! "Ben nereyim, burası kim?" durumundayım. Herşey birbirine girmiş, arap saçına dönmüşüm. Neler hissettiğimi anlatamıyorum ki...

Kabus gibi bir gecenin sonunda doktora gidiyoruz. Nörolojik testlerin ardından teşhis konuyor.
"Vertigo!"

Ben "Vertigo"yu A. Hitchcock'un ünlü bir filmi diye bilirdim.
Meğer Vertigo; iç kulakta yer alan ve dengemizi bulmamıza yardımcı olan mikroskobik denge taşlarının herhangi bir sebeple serbest kalıp, iç kulak kanallarında, özellikle ani baş hareketlerine bağlı olarak yer değiştiriyor olmasıymış.

"İç kulağımdaki denge taşlarım yerine otursun" diye, günde 3 kez tok karnına Betaserc içip, doktorumun gösterdiği Vertigo egzersizlerini uyguluyorum. Dengemi henüz bulmuş değilim. Yürürken sağa çektiğim oluyor, bazen de sola... Rot-balansçıyı mı denesem acaba? :)

Vertigolu günler işte böyle döne döne geçip gidiyor... İçimde pervaneyken, dışımda ağaç gibi hareketsiz duruyorum. Ne tuhaf değil mi?
Dengemi bulunca ve de dönmelerim durunca, sizlerle paylaşmak istediğim harika bir tatil maceram var. Lütfen bıyıklarımın uzamasını bekleyin:)

*Bu şirin kedi resmini yıllar önce Çıray Kaya benim için yapmıştı. Bin/bir kez daha teşekkürler küçük kedi ressamım...

Bir Uç'umda Buluşma...

2008-09-26T13:00:00.007+03:00

Boomp3.com

Herşey 32 yaşımda, 32 harfli Q klavye ile başladı.
Bundan tam 124 gün önce.
Bir blog açtım. Adını; "Uçan Martı" koydum.

İsmimi :)den olarak yazdım. "Hakkımda" kısmını boş bıraktım. Her gün değişir ve yenilenirken bir bilemedin iki paragrafta özetleyemedim kendimi. Okur, kendi doldurmalıydı boşluğumu. Beni yazdım Uçan Martı'ya. Derin derin nefesler alarak, her anına şükrettiğim yaşamımı...

Gözümden objektifime yansıyan hayatın izdüşümlerini de ekledim üstüne, sos niyetine... yaşama bir de benim açımdan bakın diye...

Sözcüklerimin arasına "sevgi" tohumları ektim. Bilirim ki her duygunun, her düşüncenin manyetik bir alanı var. Bu alan kendisini tamamlayacak, belirginleştirecek ve dengeleyecek bir diğer manyetik alanı çeker.
Efsunlu bir sözcük "sevgi". 4 ayda binlerce kişi Uçan Martı'nın an/ı/larını okudu. Gülümseyenler, düşünenler, mutlu olanlar, kendi an/ı/larını paylaşanlar, yorum yazanlar, dostluk mesajı bırakanlar derken... yüzlerini hiç görmediğim ama yüreklerini iyi bildiğim sevecenlerle doldu dört bir yanım.

Sonra bir gün...
32 harfli başka bir Q klavyeden, sevecen bir ileti aldım.

-Blog dostluğu böyle birseymiş demek ki diyorum. Tanımadan kelimelerden çıkarmak birilerini-anlamak ve bazen yüreğinize dokunduğunu hissetmek... Hazır Ankaradayken ikimizde, sizi bir gün- bir zaman güzel manzaralı bir yerlerde kahve içmeye davet etmek istiyorum.

Uçan Martı; Nazik davetinizi seve seve kabul ederim. Sizinle bir kahve içmeyi ve sohbet etmeyi çok isterim. Haberleşebilmek dileğiyle...Sevgiler...

Birkaç hafta sonra (Araya benim tatilim girdi çünkü) Arjantin Caddesi'ndeki Cafemiz'de buluşmaya karar verdik.

Ardından birbirimizi nasıl tanıyacağımız telaşına düştük.

-Birbirimizi nasıl tanıyacağız? Çok komik, internette tanışıp flört eden tipler gibiyiz. Bir yandan çok heyecanlı bir yandan birbirlerinin neye benzediğini bilmez. Sonunda evliliğe karar vermeyeceğiz Allahtan:)

Uçan Martı; Gülmekten karnıma ağrılar girmeye başladı benim. Yahu ne komik bir şeymiş bu! İnternette aşık olup buluşmanın neresi romantik, bu tür çiftleri pek anlayamadım doğrusu:)

Birbirimize bir fotoğrafımızı gönderme kararı aldık nihayetinde!

Uçan Martı; Tepemde hare olan, beyazlar içinde bir fotoğrafımı gönderiyorum. Ben bir meleğim sakın korkma:)

-Ben de doğum günü resmimi yolluyorum. Sarı olan benim. Genelde sarı giymem,siyah severim... Sen ise kesinlikle meleksin, kanatlardan çıkarırım artık:)

Vee mutlu son...

Yağmurlu bir günde Cafemiz'de buluştuk. Görür görmez birbirimizi tanıdık. Hani bazı insanlar vardır sözcüklerinden, yüreğinden, ruhundan tanıdığınız... Hiç görmediğiniz ama varlığını hep hissettiğiniz. Yıllardır neredeydin dediğiniz... 40 yıllık eski bir dost gibi muhabbetle birbirinize sarıldığınız... İşte öyle bir buluşma oldu bizimki. Kanatlarımızı çıkaran...

Sevgili dostumun günün anısına bana bir de sürprizi vardı, kocaman gülümseyen bir poşette.. Gülen yüzün içinden, kalpciklerle donatılmış ve üstüne çiçek iliştirilmiş bir hediye paketi çıktı. Şaşkınlık, heyecan, merak ve mutluluk içinde hediyemi açtım.
Armağanım; Şili'li yazar Luis Sepulveda'nın 12 dile çevrilen, birbirinden çok farklı iki canlının bir arada yaşamasının ve birbirini sevmesinin öyküsünü anlatan bir çocuk kitabı. "Martı'ya Uçmayı Öğreten Kedi"... "Şanslı" olduğum bir gerçek:)

Günün sonuna doğru sevgiyle vedalaşıp ayrıldık, tekrar buluşmak dileğiyle... Sohbetimiz o kadar keyifliydi ki o gün fotoğraf çekmeyi unuttum. Buluşmamızın anısına bir fotoğrafımızın olmasını isterdim doğrusu. "Kalp kalbe karşıdır"... Sevgili dostum da aynı düşünceler içindeymiş. Sonra dedik ki; "Madem klavye üstünde tanıştık, klavyeli bir fotoğrafımızı çekip birbirimize gönderelim." (Bknz; üstteki fotoğraflar:)
Hayat sürprizlerle dolu. Sevgiyle atılan her adım, yeni başlangıçları ve dostlukları da beraberinde getiriyor. Bir de ilahi mesajları...

Buluşmamızın üzerinden bir kaç gün geçti...

İşten geldim. Gözüm evimizdeki en sevdiğim resme ilişti. Eşimin yaptığı ve "Güngelir çıkmaz sokaklara girip karanlıkta kaybolursak, kedimizin fener gibi parlayan gözleri ışığımız olsun" diye, duvarımıza nazar boncuğu misali astığımız siyah bir kedi resmi. Sarı gözlü, bilge bakışlı bir kedi. Arasıra göz kırpar bana:)

Anthony Quinn'nin başrolünü oynadığı " Zorba" filminin unutulmaz soundtrack albümü "Zorba The Greek" eşliğinde, eşimle akşam yemeğimizi yedik. Son günlerde pikamızda hep "Zorba"nın uzun çaları dönüyor nedensizce...

Ankara'ya yine yağmur yağıyor. Havalar iyice soğudu. Evimiz sıcacık. Pembe battaniyemin içine gömülüp, sevgili dostumun bana hediye ettiği çocuk kitabıyla içimdeki çocuğu ödüllendirmenin tam zamanı.
Sevgili dostuma e-posta gönderiyorum;
- Kitap okuyacağım bu akşam.
Bana hediye ettiği kitabı okuyacağımdan habersiz "Kitabının bir yerinde kediler miyavlasın:)" diye yanıt geliyor. Gülümsüyorum... Şanslı olduğum bir gerçek!

Yağmur, fonda çalan Zorba ve yudum yudum içtiğim çay eşliğinde büyülenerek okuyorum "Martıya Uçmayı Öğreten Kedi"yi...

"Uçacaksın Şanslı. Soluk al. Yağmuru hisset. Yağmur sudur. Hayatın boyunca pek çok şey seni mutlu edecek; bunlardan biri sudur, biri rüzgar, biri de yağmurun ardından bir ödül gibi gelen güneş. Yağmuru hissediyor musun? Kanatlarını aç diye miyavladı Zorba.
Martı kanatlarını açtı. Projektörler onu ışığa boğuyor, yağmur tüylerinin üzerine inciler saçıyordu. İnsanla kedi onun gözlerini kapatıp kafasını kaldırdığını gördüler.
'Yağmur,su. Seviyorum!'

'Uçacaksın', diye güvence verdi Zorba.

'Uçuyorum Zorba! Uçmayı biliyorum' diye bağırıyordu keyifle gri gökyüzünün sonsuzluğunda.

İnsan kedinin sırtını okşadı.

'İşte böyle kedi, başardık' dedi göğüs geçirerek.

'Evet. Boşluğun kenarında en önemlisinin ne olduğunu anladı' diye miyavladı Zorba.

'Ya öyle mi? Peki neymiş anladığı ', diye sordu insan.

'Yalnızca cesaret edenler uçabilir' diye miyavladı Zorba."

İçimizdeki çocuğa altyazı olarak vurgu yapan "Taş yüreğimde ağırdır" postundan sonra hediye edilen bir çocuk kitabı... Yeni bir dost kazanmanın mutluluğu... Kendimi şanslı hissederken, öyküdeki martının isminin "Şanslı", kedinin de nedensizce dinlediğim soundrak albüm"Zorba" ile adaş çıkması. En sevdiğim, uğurum saydığım resmin bir kedi olması... Birbirimize gönderdiğimiz kurgusal fotoğrafta her ikimizin de kedisinin yanıbaşında poz vermesi. Yağmur...

Yaşadığımız benzeşme/eşleşmelere "tesadüf" diyebiliriz pekala. Hatta bu yazımın bugün son düzenlemelerini yaparken, birdenbire sağnak şeklinde yağan yağmura da "tesadüfün tesadüfü" der, geçer gideriz. Denk düşmesi, biraraya gelmesi imkansız gibi gelen olayların, şeylerin gerçekleşmesi halinde, derinlikte vurgun yememek korkusuyla "kabullenme" kolaylığı sağlayan bir sözcüktür çünkü "tesadüf".
"Tesadüf, Tanrı'nın adlarından biridir" derler...

Yalnızca cesaret edenlerin uçabildiği gibi, yalnızca farkında olanlar görebilir, evrende hiç bir şeyin "tesadüf" olmadığını!

Gizemli, kedisever ve güzel ruhlu evrensel dostumun blog dünyasındaki ismi Brajeshwari, gerçek ismi Burcu, yeni ismi; Zorba:) Merak edenlere...

Ruhunuzun sesini açın, sevgiyle kalın...

TAŞ Yüreğimde Ağırdır...

2008-09-18T09:04:00.002+03:00

Deniz kıyısından taş toplarken tuhaf bir şey olur. Önce en beyazları toplamaya başlarım; her ne demekse en “kusursuz” olanları…
Gözüm taşlara alıştıkça sarı damarlıların da güzel olduğunu düşünürüm. Yeşil damarlılarda hiç fena değildir aslında. Esasında sarı taşlar da güzeldir. Şu benekli de çok şaşırtıcı değil mi? Derken en sıradan gri taşlar çok enteresan görünmeye başlar gözüme. En sonunda aslında bütün taşların olaganüstü güzel olduğunun farkına varırım! Gözüm taşların kıymetini anlar. Böylece kabul eder taşlar beni kendi dünyalarına.

Bir taşın on adım ötede duran aynı renkteki kardeşini bulurum, bir başka taşın kırılmış yarısının ayrıldığı sevgilisi olduğunu hayal ederim, aynı renkteki daha büyük bir taş da annesidir belki de! Tam taşlardan biri kadar tanımışken onları bir ses;
“Haydi gitme vakti”

Taşların dünyasından insanların dünyasına geri dönme vaktidir. Kucağımda taşlar ve karmaşık kocaman dünyayla sese doğru döndüğümde birden bütün hikaye parça parça dökülür eteğimden. Artık anlatılacak bir şey kalmamıştır. O yeşil taşı neden aldığımı, sarı damarlıları neden sevdiğimi, şu aptal gri taşı neden enterasan bulduğumu, bir taşın sevgilisi olabileceğini nasıl hayal ettiğimi asla anlatamam.

Büyümek, bütün “hakikatli kıymetler sistemini” terk etmek zorunda bırakıyor bizi. Oysa hayatımın sonuna kadar gri bir taşa bakıp şaşıracağım günü arayacağım. Bu bilgeliği yeniden bulmak için nafile uğraşacağım belki de!

Şimdi anlıyorum Picasso’nun en son resimlerinin çocuk resimlerine benzemesinin nedenini. Gri bir taşa bakıp şaşırma bilgeliğine geri dönmek ister yalnızca…
Bu yüzden dehadır.
Bir çocuk gibi olabildiği için!

Merhaba...

2008-09-15T11:09:00.012+03:00

Uzun bir aradan sonra herkese merhaba,
Ne güzel ve anlamlı bir sözcüktür "Merhaba" Farsça kökenli olup, "Benden size zarar gelmez" anlamına gelir. Ne hoş değil mi?
Karşılaştığım tüm insanlara, hayvanlara ve bitkilere gülümseyerek içten bir "Merhaba" derim ilk önce. Halikarnas Balıkçısı Cevat Şakir Kabaağaç'da bu sözcüğün büyüsüne kapılmış olacak ki yazılarına ve sohbetlerine hep "Merhaba" ile başlar. Hatta manevi oğlu Şadan Gökovalı'ya yaptığı vasiyetinde de şunları söyler; "....Suat (oğlu) sık sık ziyaret edebilmeleri için İzmir’e gömmek istediklerini söylüyor. İstemem yahu. Bodrum’u severim bilirsin. Beni ziyaret için çocuklar arasıra da olsa gezmiş, hava almış olurlar. Zaten ben saygı duruşu isteyecek değilim ya. Balıkçı’ya bir Merhaba yaraşır.”

Sessiz sedasız çıktığı tatilden dönen Uçan Martı'ya da elbet ağız dolusu bir merhaba yaraşır.

MERHABA dostlar...

Sevgili Aslı geçtiğimiz haftalarda beni sobelemişti, ancak tam tatile çıkmak üzere olduğumdan sorularına yanıt verememiştim. Kısmet tatil dönüşüneymiş:)

1.Blog yazmaya ilk ne zaman başladın?

Sözcüklerin gizli bir tılsımı olduğuna inanırım. Büyülü bir dünyadır sözcüklerle oynaşmak. Yazmanın güçlü bir enerjisi vardır. İçsel bir yolculuk başlatır, rahatlatır, keşfettirir, hiç bilmediğiniz denizlere yelken açtırır...
Kendimi bildim bileli yazmayı hep çok sevmişimdir. Lisede ajandalar dolusu yazdım. Benim için bir çeşit meditasyondu yazmak, o dönemlerde. Yazdıklarımın okunması da en büyük korkulu rüyamdı ayrıca. Köşe bucak defterlerimi saklardım. Yıllar sonra ne büyük bir ironi ki yazdıklarımı saklamak bir tarafa, blogum aracılığıyla dünya aleme ilan ediyorum:)

Blog...
Herşey bir gece yarısı içimden gelen bir sesin "yaz" demesiyle başladı. Çünkü yazmayı yaklaşık 7 yıl önce tamamen bırakmıştım. Bir çocuk gibi küstüm yazıya. Sadece yazıya mı?
Derken... kör kuyulardan adım adım çıktım aydınlığa. Bembeyaz bir martı kanatlandı gökyüzüne. Şimdi her çıktığım yolculukta, tepemde beyaz bir martı uçar. Gözümün içinden ruhuma bakar, elbisem olan insan bedenime aldırmadan...
Ilık bir bahar akşamı avcuma düşen beyaz bir tüyle ve "Yaz, çünkü bu senin yolun" diyen iç sesimle doğdu "Uçan Martı"...

2. Blog yazısı konularının belli bir çizgide olmasına özen gösteriyor musun?

Blogumun içeriğini ilk yazım "Martı Jonathan..." da anlatmıştım. Hayatın farklı katmanlarında yaptığım uçuşları ve deneyimleri paylaşıyorum blogumda. Sorunun tam cevabı aslında ilk yazımın son paragrafında...

"Martı Jonathanlar gibi insan Jonathanlar da var tabi. Hayatın karmaşası içinde ufka bakmayı başarabilen, hayatın anlamını kavrayan ve yaşamın kendilerine sunduğu nimetlerden azami ölçüde yararlanmaya çalışan "İnsan Jonathanlar"... Öğrendiklerini bütün samimiyetleri ile paylaşıp diğerlerinin hayatlarını da anlamlandırmaya çalışan sevgi dolu Jonathanlar...Yaşamın gizli kalmış güzelliklerini birlikte keşfetmek isteyen İnsan Jonathanlar'a bu blog..."

3. Blog yazmayı ne kadar sürdüreceksin?

Bilmem... hiç düşünmedim. Ben sadece şuanın keyfini çıkarmakla meşgulüm.

4. Blog yazmak senin için eğlenceli bir uğraşken şimdi artan bekleyiş yüzünden zorunlu bir hal almaya başladı mı?

Artan bir bekleyiş var mı bilmiyorum. Olsa da olmasa da benim amacım sadece yazmak, bu da hiçbir zaman bir zorunluluk değil, "yol" benim için.

5. Blog yazmak için gün içinde bazı şeylerden feragat ediyor musun?

Çalıştığım için "Canım ne zaman isterse o zaman yazarım" gibi bir lüksüm yok. O nedenle zamanımın önemli bir bölümünü bloguma ve diğer blogger dostlarıma ayırıyorum. Bu da şu demek oluyor. Akşam yemeği sonrası ayaklarımı uzatıp TV karşısında dinlenmek yerine çalışma odasında kendim için mesaiye devam:) Bundan şikayetçi miyim? Asla! Tabii sevgili eşimin bu konudaki desteği ve anlayışının da altını çizmem gerek. Kendileri blogumun en fanatik takipçisidir:)

Ayrıca bloguma girdiğim her yazı, (galiba buna "post" deniyor) fotoğraf ve sayfa düzeni için büyük emek harcıyorum. Bazen binlerce fotoğraf içinden en uygun kareyi seçebilmek adına arşivime defalarca bakıyorum. Estetik kaygıları yüksek bir kişilik benimkisi işte!

Ben de bloglararası oyun gereği; Zeren , Burcu ve Sibel'i sobeliyorum.

Başka Bir Mekan; KARAVAN

2008-08-25T11:46:00.005+03:00

Piyangodan büyük ikramiye bana çıksa gidip ev almam, tam donanımlı bir motokaravanla dünyayı dolaşırım! Doğanın içinde olmayı, kampları ve çadır hayatını severim çünkü. Ee ne de olsa atalarım göçebe:)
Karavan hayalim ve göçebe ruhum haftasonu bizi yollara düşürdü. Şimdilik dünyayı dolaşamayacağız ama karavanda konaklayacağız iki gün. Nerede mi? Ankara'nın Beypazarı ilçesi Kırbaşı Beldesi As Balıkçılık ve Kampçılık Tesisleri'nde kurulan Türkiye'nin ilk karavan köyünde.
Boz tepelerin ve yeni derilmiş uçsuz bucaksız ekin tarlalarının panoramasında, sarı- sıcak bir yolculuk yaptık. Bozdan çıktık kıra, oradan Kırbaşı'na... Bozkırın içindeki vaha As Balıçılık ve Kampçılık 'a...

Tesisin sahibi Mustafa Sezen sıcak bir gülümsemeyle karşıladı bizi. Eşi Ebru Hanım, çocukları Yağmur ve Ali, babası Ali Bey ve annesi Hatice Hanım ile tanıştık. Misafirperver, cömert, dost insanlar. Uzun sohbetler ettik ince belli bardaklarda çay eşliğinde. İnanmakta zorlansak da, bozkırın ortasında vaha gibi kalan bu kamp alanı eskiden taş ocağıymış. Mustafa Bey ve ailesi bu taş ocağını, içinde 800 meyve ağacı, sebze bahçeleri, kamelyaları ve restoranı olan çok amaçlı bir kampa dönüştürmüşler 10 yıl önce. Bu yıl da karavan üreten bir firmanın önerisiyle Türkiye'de ilk kez kurulan karavan tatil köyüne ev sahipliği yapmaya başlamışlar.

Kampın restoran kısmı ve kamelyaları Kirmir Çayı'nın yanıbaşında. Yöresel yemeklerden, ızgara et ve balığa kadar zengin bir mönü var. Balıklar Sakarya Barajı'ndan geliyor. "Yok ben aşçılığımı konuşturacağım" derseniz kendi yemeğinizi kendiniz de pişirebiliyorsunuz.

Kampın etrafında ayrıca 7 adet doğal gölet var. Yaban ördeği, kaz ve balıkçıllara ev sahipliği yapan bu göletlerden 5'i kuruma noktasına gelmiş ne yazık ki! Mustafa Bey'in babası Ali Bey, "Mevsiminde burada binlerce leyleği bir arada görebilirsiniz" diyor.
Direklerin üstündeki boş yuvaların dışında leyleklerin izine rastlamadık ama, bol bol uzun kulaklı pofidik tavşanlardan gördük. Hatta bir tanesi kendisini fotoğraflamama izin verecek kadar nazik ve sıcakkanlıydı:)

Çevreyi keşif gezimiz sona erince, sıra geldi konaklayacağımız karavanı görmeye. Mustafa Bey bizi beyaz kuğuları andıran çekme karavanların yan yana sıralandığı alana götürdü.

Duşu, alafranga tuvaleti ve çift kişilik yatağı olan 18 numaralı karavanı seçtik. Çocuklarıyla gelenler için ayrıca 2 kişilik ranzası olan karavanlar da var. Yalnız onların duşu yok!
1 gece 2 gün konaklama için kişi başı 30 YTL. ödedik. Sabah kahvaltınız da bu fiyata dahil.
Karavanların içi küçük ama son derece fonksiyonel. Giysilerinizi asabileceğiniz bir dolap, mutfak, buzdolabı, su ve elektrik var. Mutfağınızda tencere, tava, çaydanlık, plastik tabak- çatal-bardak, küçük bir çöp kovası, bulaşık deterjanı-süngeri, sıvı el sabunu... kısacası ihtiyacınız olan herşey mevcut. Ağustos sıcağında tek eksik klima!

Kaplumbağalar gibi nereye gitseniz sırtınızda taşıyabileceğiniz bir ev işte. Bu karavanların esin kaynağı kesinlikle kaplumbağa bence:)

İki günlüğüne bile seyahate çıksa, yanında iğneden törpüye, yara bandından yedek mendile her şeyi taşıyanlardan olmasam da gittiğim yere bir güzel yayılmayı ve ruhumu katmayı severim. Kendi mutfak gereçlerimizi, çarşaf takımımızı, mangalımızı, kitaplarımızı, eşimin yastığını (İlla kendi yastığı olacak:) kıyafetlerimizi bir güzel yerleştirdim. Karavan fotoğraflarını bu işlemlerden önce çektim, sizleri yanıltmasın diye...

Kendimleştirdiğim kaplumbağa evimizde mutluyum. Kesinlikle bir karavan almalıyız. Kutu gibi ev. Üstelik pencere manzaran sürekli değişiyor. Deniz, dağ, orman, kır, bayır, kuşlar, yıldızlar, ay dede... hangisini istiyorsan artık. Yazlık veya dağ evi yerine karavan edinselerdi insanlar, beton yığınına dönmezdi sahillerimiz ve de yağmalanmazdı ormanlarımız.... Zaten bu "yazlık" denen konut geleneğini erkek grubundan oluşan "müteahhit" ve "aile reisleri"nin kadınlara kurduğu bir tuzak olduğunu düşünürüm hep, nedense? Denize gir, mayo yıka, yemek yap üçgeninde geçen bir hayatın neresi tatil, değil mi ama?

Bu düşüncelerle kaplumbağa evimizden kafamı uzatınca bir ne göreyim! Beyaz örtülerle donatılmış masalar, arkasına pembe tüllerden fiyonk yapılmış sandalyeler, balonlar, müzik platformu, etrafta telaşla koşturan garsonlar... Burnumuzun dibinde bir cümbüş yeri kurulmuş hemen. Akşama kampta sünnet düğünü varmış meğer! Bu da karavan yaşamının cilveleri demek ki... Dünyanın neresine gidersek gidelim sünnet düğünü eşliğinde bir daha asla karavan tatili yapamayız herhalde:)

Açık havada insan daha mı hızlı acıkıyor ne? Normalde sabah doyurucu bir kahvaltı yaptığımızdan haftasonları öğle yemeklerini atlarız. Şimdi, kurt gibi açız! Amma ve lakin işin kolayına kaçmamaya da kararlıyız. Kendi yemeğimizi kendimiz pişireceğiz. Karavan yaşamı zaten bunu gerektirmez mi? Ankara'dan gelirken mangalda pişirmek üzere et getirmiştik. Yanında çoban salata iyi giderdi ama, gerekli malzememiz yoktu. "Gidip restorandan biraz domates, biber mi istesek acaba" diye dertlenirken ziyaretimize gelen Hatice Hanım "Kızım sebze-meyve ne isterseniz bahçemizde var. Gel gidip toplayalım taze taze" demez mi...

İşte tam da böyle anlarda içimdeki mavi şirinlerden biri zıplayarak dışarı atar kendini. Ormandaki mantar evlerde mutlu mutlu yaşayan bin bir şirinden biriyimdir artık. "Hayat şirinlerdeki gibi mantar evlerde mutlu mesut geçmiyor ki" diyen Gülter Ablamın da kulağını çınlatırım. Hu hu Gülter Abla Çiftçi Şirin oldum ben:)

Şirin Anne Hatice Teyze hasır şapkasını oyalı tülbentinin üstüne geçirdi. Kampın içindeki bahçelere doğru yol aldık. Üzüm bağına girip birkaç salkım mor üzüm kestik.

Şirin Anne Hatice Teyze, "Karpuz da kopar. Soğutup yersiniz" deyince, gözüme kestirdiğim fotoğrafta görünen sağdaki karpuzu tek hamleyle odundan-ocağından ayırıverdim. Eşim görse bu hamlemi hiç beğenmezdi eminim. Kendisi önce karpuzların arasından en parlak yeşilini seçer. Sonra elini tartı yapıp ağırlığına bakar. Ne taş gibi ağır olacak ne de kuş gibi hafif... Ardından karpuzu adamakıllı bir tokatlar. Buraya kadar herşey yolunda gidiyorsa, karpuzu kulağına yaklaştırıp dinler. Nefesler tutulur. Dananın kuyruğunun koptuğu an, bu andır işte. "Tın" sesi gelirse tamamdır; gözümüz aydın sayın karpuz sınavı geçmiştir:)

Sıra geldi salata yapacak malzemeleri kaynağından toplamaya. Şirin Anne bana biber toplamam için küçük bir kova verdi. Her ne kadar çiftçi şirin olsam da, biberleri düşürmeden kucağımda toplayamayı beceremiyorum...

Biberleri topladıktan sonra domates bahçesine geçtik. Şirinler aşkına! Hayatım boyunca hiç bu kadar çok domatesi birarada görmemiştim. Aklıma tonlarca olgunlaşmış domatesi birbirlerine atarak eğlenen ve her yeri domates parçalarıyla kırmızıya boyayan İspanyolların "domates savaşı" festivali geldi. Gülümsedim. Bu güzelim domatesleri fırlatmak değil, tuzlayıp yemek gerek...

Çiftçi Şirin olarak yeterince toplayıcılık yaptım. Şirin Anne ile yemekten sonra meyve bahçesinde buluşmak üzere sözleştim. Şimdi aşçı şirin olma zamanı. Eşim de mangalcı şirin (Şirinlerin Türk versiyonu) olmuş çoktan:)
Meşe kömüründe pirzolalar pişti. Dalından yeni kopmuş sebzelerle salata yapıldı. Karpuz kesildi. Bir tabak da mor üzüm yıkandı. Hepsi kaplumbağa evimizin önündeki masada afiyetle, neşe içinde yendi. Kendimi Obur Şirin'den ziyade kırmızı başlıklı kızın büyükannesini yutmuş koca göbekli bir kurt gibi hissetmeye başladım. Yeme işini biraz abarttım galiba!

Yemek sonrası söz verdiğim gibi meyve bahçesinde Şirin Anne ile buluştuk. Elma, erik ve armut kopardık dalından... Şirin Çileği de var mıdır acaba?

Şirin Çileği bulamadık ama bol bol tombul patlıcan topladık. Közleriz onları bir güzel... Şirin Anne Hatice Teyze, patlıcan "közlemek" yerine "patlatmak" diyor yapılan ateşli işleme:)

Ağustos sıcağıymış, termometreler 37 dereceyi gösterse de hissedilen sıcaklık 40 dereceymiş falan filan aldırmadık. Şirin Anne'nin ocağında kocaman bir ateş yaktık. Tombul patlıcanlarımızı ateşin içine yuvarladık.

Enfes kokularla patlayan patlıcanlarımızın kabuklarını soyduktan sonra kilitli poşetlere doldurduk. Kışın hem soframı renklendirecek hem de şirin anne Hatice Teyze'yi hatırlatıp, yüreğimi ısıtacaklar... Teşekkürler sana Şirin Anne, sayende Mutlu Şirin de oldum :)

Dolu dolu geçen güzel bir günün ardından Kirmir Çayı'nın kenarındaki kamelyalarda bir şişe Beypazarı Maden Suyu içerek dinlendirdim yorulan bedenimi. Çaya dallarını uzatmış salkım söğütleri izledim uzun uzun.... Başını öne eğmiş, saçlarını su kenarında yıkayan mitolojideki tanrıçalara benzettim onları.

Zaman her saniyesini hissettirerek ağır ağır akıyordu. Önce bulutlar çaya inip yıkandı.

Sonra güneş kızıl bir top olup çaya düştü her yeri pembeye boyayarak... Usta bir ressamın fırçasından çıkmış tuvalindeki resim gibi şimdi zaman, kesip saklamak istediğim...

Akşam havanın kararmasıyla birlikte sünnet düğünü başladı. Ankara oyun havalarını çalan orkestra eşliğinde hem de... Gecenin karanlığında sessiz bir köşede mangalımızın dumanı tütüyordu. Karanlıkta ışık kaynağı ararken şahane bir dolunay belirdi. Mönümüz; mangalda et şiş, salata ve karpuz... Derken havai fişekler arka arkaya patladı sünnet çocuğunun şerefine.
Dolunayda mangal, havai fişekler altında yemek... Romantik Şirinleriz:)

Dolunay'ın çifte sürprizi vardı bizim için hazırladığı, karavan gecemizin ilkinde... Başımızın üstende koca bir lamba gibi yüreklerimizi aydınlatan Aydede, iki kez tutuldu o gece... Yeryüzünde Gök şenliği yaşadık... Büyük kentin ışık kirliliğinde kendilerini saklayan yıldızlar, koyu karanlıkta bir bir soyundular, fütursuzca... Binlercesi aktı avuçlarımızdan; yüzlercesini ceblerimize koyduk, "unutursak gecenin birinde yolumuzu, bize rehber olsunlar" diyerek...

Hava serinledi geçten... yıldızlar alnımızda... sessizliğin ortasında, gözlerimiz kapalı dinledik kendimizi; sessizliğimiz ikimizin sesi oldu: Biz ikimiz, mavi şirinlerin küçük köyünde, koca birer evren olduk; yıldızlar cebimizde...

MUTLULUK; Sağım Solum, Önüm Arkam SOBE...

2008-08-20T10:45:00.005+03:00

"İnsanoğlu mutluluğu hep hor kullanıyormuş...
Hep şikayetçi hep bıkkınmış...
Birgün melekler mutluluğu saklamaya karar vermişler...
Saklayalım, zor bulsunlar...Zor buldukları için belki kıymetini bilirler diyerek ,başlamışlar tartışmaya...Sorun büyükmüş...Mutluluğu saklamak kolay değilmiş çünkü...
Kimi;'Everest'in tepesine saklayalım' demiş,
kimi 'Atlas Okyanusu'nun dibine'...Taç Mahal'in kubbesi, Mekke sokakları, İtalyan sofrası...
Bir hastanenin yeni doğan odası, dondurma külahı, şarap şişesi...
Sigara paketi, lale bahçesi...Pek çok yer düşünmüşler, ama hiçbiri yeterince zor gelmemiş...Derken meleklerden biri; 'İÇLERİNE' demiş, 'İÇLERİNE SAKLAYALIM...''Kimsenin aklına gelmez İÇİNE BAKMAK!..'İşte o gün bugündür mutluluk insanın kendi içinde saklıymış..."
Gülter Abla ve Oğuz Abi'nin Kazan'daki çiftlik evindeydik, yine bir hafta sonu. Bu kez daha kalabalık bir dost grubuyla beraberdik. Kazan, Ankara'nın ilçelerinden biri. Deniz ve kum tatilinden hoşlanmayan, toprakla uğraşarak sakin bir yaz geçirmeyi tercih eden, doğaseverlerin buluşma noktasıdır burası. Yazlıktan ziyade çiftlik evi hayatı hakimdir. Kimyasal gübre ve ilaç kullanmadan, tamamen geleneksel yöntemlerle sebze-meyve yetiştiren, ekolojik ürünlerini dostlarıyla paylaşan, köpekleri olan, ama bahçe kapılarına "dikkat köpek var" tabelasını asmayan, kalender meşrep insanların sığınağıdır Kazan.

Gülter Abla ve Oğuz Abi sayesinde Kazan, bizim de hafta sonu sığınağımız oldu. Sadece evlerini değil, gönül kapılarını da sonuna kadar bize açan dünya tatlısı bu iki insan; kızları, damatları, torunları ve dostlarıyla her yaz bu çiftlik evinde buluşurlar.
Uzun mutluluk sofraları kurulur. Çaylar, kahveler içilir, sohbetler edilir. Kimi zaman okunan bir kitap, kimi zaman izlenen bir film, kimi zaman da yaşama dair bilgiler paylaşılır, gecenin koyu karanlığında, yıldızlar altında... Ne büyük bir keyif değil mi?

Yine yeni yeniden aynı heyecanla bir buluşma...

Bol bol kucaklaşma ve özlem giderme sonrası devlet madalya törenini aratmayan bir protokolle beyler iki mangalı birden yaktı. Mangalın birine etli yeşil biberler ve mantarlar dizildi.

Diğerine itinayla köfteler, tavuk kanatlar, pirzolalar... Ateş yakma, avlanma iç dürtülerinin DNA uzantısından olsa gerek, mangal söz konusu olduğunda beyler kendilerini kaybediyor. Hepsi keyiften 4 köşe... Aynı heyecanı evin mutfağında gösterseler, biz de keyiften sekiz köşe oluruz halbu ki:)

Beyler mangal başındayken biz de boş durmadık elbet... Gülter Abla'nın şirin mutfağında atom karıncalar gibi çalıştık. Kocaman tabaklara kaşık salata, sumaklı soğan, yoğurtlu semizotu, haşlanmış yumurtalı patates salatası...

Veee piyaz yaptık hep bir elden...

Herkesin çorbada tuzunun bulunduğu, sevgiyle, emekle ve neşeyle kurulmuş bir sofrada yediklerinizin lezzetine doyum olmuyor.

Yanıbaşımızdaki güllere düşen ışığın güzelliği, masamızı dolduran kalabalığın sakin neşesi, çimlerde çıplak ayaklarla uçurtma uçuran çocuklarımızın sevinç çığlıkları ve Müzeyyen Senar'ın müzik setinde dönüp duran albümü "Bir Ömre Bedel"...
İçimizdeki mutluluktur sofraya kurulan belkide, kimbilir?..

Yemek sonrası herkes çay molasına kadar kendini yaşamak üzere dağıldı. Fotoğraf çekenler, Oğuz Abi'nin marangoz atölyesine girenler, tembellik yapmak üzere kendini hamağa atanlar, sohbet etmeyi tercih edenler, evcilik oynayanlar...
Ailemizin bahçevanı, eline budama makasını alınca çoşan, önüne gelen herşeyi (ağaç, gül, çalı, çırpı..vs) makaslayan, her eve lazım, kopyalanıp çoğaltılası eşim ise her zamanki gibi gülleri budamaya başladı.

Biz de Gülter Abla ve Çıray ile meyve bahçesinde yürüyüşe çıktık. Doğanın içinde olmak nasıl da huzur veriyor insana. Kent hayatının karmaşasından uzak, katıksız renklerin, saf kokuların ve tatların olduğu bir yerde elini uzatıp ağaçtan kayısı koparmaktan daha mutluluk verici ne olabilir ki?
Güneşte iyice demlenmiş, en iri, en sulu, en kırmızı yanaklı kayısıları topladım. Bizlere bu kadar lezzetli meyveler sunduğu için kendisine teşekkür ettim. Bir de bizimle tüm bu güzellikleri paylaşan Gülter Abla ile Oğuz Abi'ye...

Sonra yaşlı armut ağacını ziyaret ettim. Kollarımı açıp, kabuk kabuk olmuş gövdesine sarıldım.
Sevgili bilge dostum armut ağacı ile dertleştim biraz. Ben anlattım o sustu. İyi bir dinleyici olmuştur hep. Cömerttir de kendileri. Küçük, ballı bir tane armut istedim, bir avuç verdi! Neyi var neyi yok daha da verirdi ama, "Bodrum'dan gelecek olan Doğa ile Teocuğuma kalsın biraz da, sağol" diye fısıldadım kulağına...

Armut ağacıyla vedalaştıktan sonra sıra geldi elmaya.. Henüz meyveleri küçük ve yeşildi, kızarmamıştı. Olsun, her halini severim ben onların:) İzniyle dalından bir tane elma kopardım usulca. Üstüme silip afiyetle yedim, tıpkı çocukluğumda olduğu gibi...

Elmanın ekşimtrak tadıyla mest olmuşken, gözüm Japon elmalarına takıldı. Kiraza ne kadar da benziyor. Yenmediğini biliyorum, ama yine de görüntüsünün cazibesine kapılıp tadına bakmak geldi içimden. Keşif ruhu bu olsa gerek... Acı-ekşi-buruk- kekremsi birşey. Minik çekirdekcikleri var. Yenilecek gibi değil yani:)

Bir de uzakta duran ceviz ağacını selamlayayım dedim. Aslında itiraf etmem gerekirse, kendimi ona göstermek istedim. Cevizler gördükleri her şeyi resmederlermiş ya gövdelerine... İstedim ki benim de bir fotoğrafım olsun ceviz ağacının yaşlı bedeninde. Elimde artık bir uzvum haline dönüşen fotoğraf makinasıyla gördüğünü çek, çek nereye kadar, hey hat!.. Birisi de beni çeksin yahu:)
Fakat tiril tiril yaprakların arasından meyvesini yeşil kabuklarla sarıp sarmalamış şu güzelliği, çektiği fotoğrafın karşılığı olarak ölümsüzleştirmek gerekmez mi? Elbette...

Meyve bahçesindeki turumuzu tamamladıktan sonra sebze bahçesine geçtik. Bostan da deniliyor, bu tür karışık sebze bahçelerine...

Önce çiçeği burnunda, nazlı kabaklardan topladık. Aslında sabahın erken saatlerinde kalkıp, ağzı açık iken kabak çiçeklerini toplayıp enfes bir dolma yapmak da vardı ya...

Sonra dolmasından, sivrisine ve de çarlistonuna çeşit çeşit biberlerden attık sepetimize. Herşey taze, çıtır çıtır... daha da önemlisi sadece toprağın bereketi, suyun neşesiyle büyümüş... Hormon ve ilaç mı: Aaa, onlar da ne?

Doğanın insana bahşettiği bu armağanlara binlerce kez teşekkür ederek ve şükranlarımızı sunarak veda ettik bostana, kolumuzda bir sepet dolusu domates, biber, kabak ile...

Saat epeyce ilerledi. Güneşin yakıcı sıcağı yerini serin Ankara rüzgarına bıraktı. Gülter Abla günün süprizi olarak verandanın çitlerine sarılmış süs kabaklarını gösterdi. İsmi "Erbakan kabak onların" dedi. Hoca efendinin en popüler zamanlarında mahkeme kararı olmaksızın, "yeşil beresi"nden ötürü adı değişen "Erbakan Kabağı"na bir selam vermeden önünden geçilmezdi elbette: Selamünaleyküm hocam...Akşam şerifleriniz hayrola...

Bol oksijen ve bunaltıcı sıcak nedeniyle sersemleyen bedenlerimizi nereye bırakacağımızı düşünürken, Oğuz Abi hemen devreye girdi. Bu kadar dolaşmak yeter diyenlere, işte hamak, yok ama karyola....

Eeee daha karpuz kesecek, iki laf daha edecekler siz de lütfen buraya...

Hamağa uzandım. Doğadaki gördüğüm tüm güzellikleri gözlerimden ruhuma akıttım. Sonsuz bir mutluluk ve sevginin ritmiyle atıyor yüreğim. Hamağın yanındaki öne arkaya sallanan oyuncak at, Pegasus oluyor birdenbire. Beyaz kanatlı uçan düş atı Pegasus'a biniyorum. Helikon Dağı'na çıkıyorum ilham perileriyle tanışmaya. Diyorum ki onlara; "Mutluluk yazıları ilham edin bana"
Kahkahalarla gülüyorlar. Bozuluyorum ama çaktırmıyorum. Bir an geliyor ben de kahkahalarla gülüyorum onlara. Anlıyorum ki, gülmek meleklerin dilidir ve mutluluk içimizde gizlidir.

Mutluluk ne geçmişte ne de gelecekte... Tam içinde bulunduğumuz "an"da. Mutlu olmak için şu andan daha iyi bir zaman yok. Bir varış değil, yolculuktur mutluluk. Her an içimizde, yanıbaşımızda olan.
Konfüçyüs'ün dediği gibi;
"Pek çokları mutluluğu insandan daha yüksekte ararlar, bazıları da daha alçakta. Oysa mutluluk insanın boyu hizasındadır."
Meleklerin dilini konuşmanız ve içinizdeki mutluluğu hep sobelemeniz dileğiyle...

Ev Yapımı Vişne Likörü

2008-08-11T20:55:00.049+03:00

Ev ziyaretlerinde, bayramlarda, keyifli bir akşam yemeği sonrasında çikolatanın yahut bol köpüklü Türk kahvesinin yanında likör ikram etmek âdettendi eskiden... Artık âdet olmaktan çıktıysa da, misafirlerime özel günlerde ev yapımı likörlerimden ikram ederim mutlaka. Küçük kristal kadehlerde, bol köpüklü Türk kahvesi ve yanında bir parça çikolata veya lokumla birlikte...

Marketlerde yerli ve yabancı çeşitli markaların rengarenk bir çok likörünü bulabilirsiniz ama bana kalırsa ev yapımı likörler farklı bir nefasette. İçinde esans ve katkı maddesi olmadığından doğaldır herşeyden önce. Dilinizi boyamaz. Genizdeki ferahlatıcı izi, mutluluk ve coşku veren içimi, dudak yalatan tadıyla farklı bir güzelliktir ev yapımı likörler.

Mandalina, portakal, nane, gül, muz, şeftali, çilek... hepsi birbirinden neşeli ve aromalı likörlerdir fakat benim gönlüm hep ev yapımı vişne liköründen yanadır. Vişnenin o eşsiz ekşi aroması beni daha çok baştan çıkarır nedense. Her yıl vişneler pazara gelirgelmez kilolarca alır ve likör yaparım. Bu özel lezzeti sıradan şişe veya kavonozda değil, Ankara Antika Pazarı gezmelerimizden birinde Çıray'ın bana hediye ettiği, eski kristal likör şişelerimde saklarım.

Siz de benim gibi iflah olmaz bir vişnesever iseniz ve bu cezbedici yudumluk içeceği evlerinizde sevdiklerinizle paylaşmak isterseniz işte tarifim;

Malzemeler:
-1 kg. vişne
-500 gr. toz şeker
-12 adet karanfil
-4-5 adet çubuk tarçın
-1 su bardağı votka yada kanyak

Yapılışı:

1)Vişnelerin saplarını ayıklayıp, çekirdeğini çıkarmardan yıkayın.

2)Bir kavonoza bir kat vişne bir kat şeker yerleştirin. Kavonozun ağzını sıkıca kapatın. Üzerine tarih etiketi ekleyip, balkonuzda bol güneş alan bir yerde 1 ay bekletin. (Benim 5 kiloluk vişne kavonozum Gülter Abla'nın ve Oğuz Abi'nin katkılarıyla bu yıl Kazan'da güneşlendi:)

3)1 aylık güneşlenme sonrası şeker eriyip, vişneler suyunu bırakınca kabuk tarçın ve karanfilleri bir tülbent parçasına yada küçük mermerşahi torbalara koyarak kavonoza ilave edin. Tarçın ve karanfilin kokusunu likörün bünyesine alması için vişne kavonozunu 1 ay daha yine güneşte bekletin.

4)Fermantasyonunu tamamlayan vişnelere votka, cin veya kanyak ekledikten sonra likörünüzü bir tülbent yardımıyla süzerek şişelere doldurun. Şarap rengi, berrak görüntüsü ve iştah açıcı keskin kokusuyla likörünüz içime hazır.

Öneri;

Süzdüğünüz vişne tanelerinin bir bölümünü kışın yaptığınız kek ve pastalarda kullanmak üzere derin dondurucuda saklayabilir, kalanını da vişneli lezzetleri seven dostlarınıza hediye edebilirsiniz. Vişneler uzun süre şeker, tarçın ve karanfil aromasıyla başbaşa kaldığından tadı ve görüntüsü harika oluyor.

Bir başka seçenek de likörünüzü ikram ederken, likör kadehine süpriz bir vişne tanesi atıvermek olabilir:)
Serin bir yerde muhafaza ederseniz ev yapımı vişne likörünüzü, 1 yıl bozulmadan neşeyle tüketebilirsiniz.

Küçücük kadehiniz bir yudumluk likör ve çokça mutluluk dolsun; afiyetler olsun...

"Turunç Kokulu Düşler" İle Gelen An/ı/lar...

2008-07-27T20:33:00.045+03:00

Kitap almak her zaman mutlu eder beni. Her yeni kitapla yeni bir macera ve keşif başlar çünkü... Bu kez Yemek Yazarı Tijen İnaltong'un dünyasını keşfetmenin heyecanıyla, Ankara'nın en hoş caddelerinden biri olan Tunalı Hilmi'deki bir kafede, bir dilim çikolatalı cheesecake eşliğinde okumaya başladım "Turunç Kokulu Düşler"i...

Oğlak Yayınları'ndan çıkan kitap, İnaltong'un 2002'den günümüze Antalya seyahatlerinde tuttuğu yemek günlüklerinden oluşuyor. Turunç Kokulu Düşler'de; binbir çeşit tarif, cümbüş yerini andıran pazar yerleri, pazarcılarla yapılan ayaküstü sohbetler, yeme-içme kültürüne ait kitaplardan hoş anektotlar, yaşam sevinci, her gün dokunduğumuz ama farkında ol/a/madığımız incelikler ve bilgelikler var.

Turunç Kokulu Düşler'i okurken ben de çocukluğumda kalan pazar gezmelerimizi anımsadım. Antalya'daki evimizin yakınında kurulan iki pazar vardı. Biri Soğuksu Caddesi'ndeki "salı pazarı" diğeri Memurevleri Mahallesi'nde kurulan "çarşamba pazarı". Hangi gün hangi mahalleye kuruluyorsa, pazarın adı oydu. Şimdiki gibi Teomanpaşa, Soğuksu, Çağlayan, Dedeman Kapalı Pazaryeri... gibi isimleri de, "üstü kapalı", özel düzenlenmiş mekanları da yoktu.
Kimi Anadol marka otomobilinin arkasını tezgah olarak kullanır, kimi de küfesini... Kimyasal gübre kullanmadan kendi yetiştirdiği ürünleri satan köylüler her zaman pazarın aynı köşesini mesken tutarlardı. Etnik ve yöresel mozaiğin çok ilginç bir parçasıydı onlar. Sokak ortasında, sabahın erken saatlerinde bir telaş başlar. Bitişik nizam tezgahlar kurulur kaldırımlara... Yol kendiliğinden trafiğe kapanır. Çığırtkan pazarcıların "Ablaaa..." diye başlayan tiz sesleri yeri, göğü inletirdi.

Mahalle pazarlarının bir başka güzelliği olurdu. Su satan çocuklar mesala... Akşamdan buzdolabında dondurdukları suyu Antalya'nın sarı sıcağında neşeyle satıp, okul harçlığını çıkarma telaşındaki boylarından büyük bidonların altında sırılsıklam "saka" çocuklar...

Yaz, kış her zaman rengarenk, cıvıl cıvıl, taze ve ucuzdu pazarlarımız. "Minnacık bir bütçeyle" elimiz, kolumuz, ceplerimiz dolu dönerdik. Caanım yayla domatesleri, çıtır çıtır salatalıklar, gevrek biberler, su teresinden radikaya binbir çeşit ot, kabak çiçekleri, bamya, kereviz, bostan patlıcanları ve samanlı sepetin içinden seçip aldığımız köy yumurtalarıyla doldururduk pazar çantamızı. Bazen hızımızı alamayıp günde 2-3 kez pazar turu yaptığımızı bilirim, oflaya puflaya da olsa... Kan kırmızı kızılcıkların, tazecik otların, frenk yemişlerinin bana öğreteceklerinden habersizdim; başımda kavak yelleri deli deli esiyorken...

En çok sevdiğim Çarşamba Pazarı, Antalya'nın en büyük pazar yeriydi o zamanlar. Meyve, sebze, şarküteri ürünleri, baharatlar, tatlılar, kuru meyveler, pembe yayla domateslerinin arasında mis gibi kokan nergisler, tazecik otlar, otlu gözlemeler, börekler, metrelerce renkli kumaşlar, ayakkabılar, çantalar, gümüş takılar, oyuncaklar, testiler ve züccaciyeden tekstil ürünlerine kadar herşey bulunurdu. Hani derler ya "iğne atsan yere düşmez", işte öyle neşeli bir hareketliliğin göbeğinde; tıpkı panayırlar gibi...

Annemle her hafta çarşambaları sabahın erken saatlerinde ve en önemlisi kahvaltımızı yapmadan düşerdik pazarın yollarına. Hem sıcağa kalmayalım hem de köylü pazarının güzellerine bitmeden yetişelim diye:) Yanakları kıpkırmızı, elleri kınalı, gürbüz köylü kadınlar bahçelerinde yetiştirdiği ot, sebze ve meyvenin yanı sıra geleneksel yöntemlerle yaptıkları tereyağı, süzme yoğurt, peynir, salça, zeytin, turşu, pekmez ve tarhana da satarlardı. Fiyat etiketi falan da olmazdı ürünlerinin tepesinde. "Teyze kuzukulağı kaça?" diye sorardık. Sıkı pazarlıklarla beraber keyifli sohbetler de yapardık çoğunlukla; zira anlatacak hep bir öyküleri olurdu dinlemek isteyenlere. Gönülleri zengin, elleri bol insanlardı. Tartıları iki kollu "kefe" dedikleri ilkel teraziydi. Kiloya fazla gelenleri sepetlerine değil, çantanıza atıverirlerdi.

Her satıcının belli müşterileri vardı. Hatta aynı pazarcıya bir sonraki hafta için siparişler verilir, aile efradına selam edilirdi.
Süzme yoğurt, çörek otlu tereyağı ve pembe yayla domateslerimizi yörük Ayşe Teyze'den alırdık. Başındaki oyalı yazmasının kenarından çıkan bembeyaz zülüfleri, kocaman gülümsemesi ve yarısı dökülmüş dişleriyle dünya tatlısı, sevecen bir kadındı Ayşe Teyze. Ya kulakları çınlasın ya da... çok sevdiği toprağı bol olsun...

Pazar dönüşü bir ritüel olarak önce çay demlenir, sonra Antalya'nın berekli toprağının, bol oksijenli havasının, tertemiz suyunun armağanı olan doğal, sağlıklı ve lezzetli yiyeceklerle balkonda zengin bir kahvaltı yapılırdı.
"Gençlik başımda duman/ ilk aşkım ilk heyecan/ kovaladıkça kaçan/ ateş böceğim misin?..." dönemlerimizde ise bin tane yalan dolanla çarşamba pazarının girişindeki apartmanlardan birinde oturan, çocukluk arkadaşım Leyla'nın evine kaçılırdı kahvaltıya...

Pembe yayla domatesleri dilimlenirdi zeytinyağına, Hatice Teyze'nin elleriyle kurduğu tavşan yüreği yeşil zeytinler, annemin dillere destan turunç reçeli, ekmeğin "ban beni diye yalvardığı" sahanda yumurta, keçi peyniri... konurdu kahvaltı sofrasına.

Sabah başlayıp akşam saatlerine kadar süren, sohbetle marine edilen, uzun yeme içme seanslarıydı bizimki, brunch niyetine. O yamuk yumuk pembe domateslerin ekşimsi tadı ne şahane olurdu. Pembe domatesli ve pembe gözlüklü mutlu günlerdi... Sorunsuz, sorumsuz ve de telaşsız... Gülden bahçelerde Leyla zamanlardı avuçlarımızdan kayıp giden...

Avaz avaz detone söylenen ama acayip eğlenilen şarkılar, nasılsa çalışkanız diye okulu kırmalar, birbirimizin günlüklerine yazdığımız neşeli, hüzünlü anlar...
Dostum Leyla'nın dediği gibi "Dar vakitlere sığmayan güzelliklerdi"

Bir zamanlar;

Yaşamın tüm renkleri, tatları ve pembe düşleri vardı Antalya'nın turunç kokulu Memurevleri Mahallesi'nde...

Şimdi;

Zamana yenik düşmüş dostluklar, uçurtmalara takılıp gitmiş platonik aşklar ve yitik çarşamba pazarından geriye kalan Yeni Türkü'nün o güzelim Akdeniz şarkısı dilime dolanan:
"Yenik düşüyor herşey zamana/biz büyüdük ve kirlendi dünya..."

Davetsiz Misafir!

2008-07-24T20:00:00.018+03:00

Sihirli bir pencerem var benim...
Her yıl bir sürprize, bir mucizeye açılan...
Geçen yıl sihirli penceremden, bembeyaz bir kedi düşmüştü kucağıma...
Bu yıl da 2 adet domates fidesi verdi, su sıkıntısı nedeniyle boş bıraktığımız saksıya...

Domates çekirdekleri ne zaman o saksıya düştü? Nasıl filizlendi? Hiç bir fikrim yok. Bilmediğimiz ne çok şey var hayatta! Bir sabah uyandığımda sihirli penceremden dışarıya bakarken, boş saksıda farkettiğim minik bir otla başladı herşey... "Ot" diyorum çünkü minicikken anlayamadım onun domates fidesi olmak üzere hızla büyüdüğünü...

Önce sarı sarı çiçekler açtı sihirli penceremde, mutluluğuma mutluluk katan. Sonra uzun ince salkım salkım yeşil domates oldular...

Davetsiz misafirime bakıp, "Hoşgeldin" diyorum. Sevip okşuyorum güneşe uzattığı dallarını. Mis gibi kokusunu genzime çekiyorum. Yanıbaşında çayımı yudumlayıp, kitabımı okuyorum sonsuz bir dinginlik ve huzurla.

Mucizelerin nereden geleceği belli olmazmış, pencereleri açık tutmak lazımmış öğrendim. Hayatın hep öğrencisi kalacağımı da... Şükürler olsun, binlerce kez teşekkürler olsun...

Kimseleri inandıramadık domateslerin sihirli penceremizin bir armağanı olduğuna! Ne masallara ne de mucizelere inanmıyor artık kent insanı. Biz istemedikçe masal da mucize de olmaz ki! Mucize; ol/a/mayacak gibi görünenin olmasıdır aslında. Hayalgücü sınırlı olanlar mucizeleri algılayamaz.
Hayatımızdaki herşeyi biz kendi enerjimizle yaratırız oysa.

Domateslerim kulağıma fısıldıyor: "İnsanlar iki gruba ayrılır; mucize bekleyenler ve mucize yaratanlar"
Mucize bekleyenlerin değil, o mucizeyi yaratacak gücü kendinde bulanların arasında olmanız dileğiyle...

Ruhunuzun sesini açın, sevgiyle kalın...

Mutluluk sofraları...

2008-07-14T21:30:00.003+03:00

Beyaz masa örtüsüne dizilmiş çiçekli porselen tabaklar, kaşık salata, piyaz, otlu bulgur pilavı ve odun ateşinde pişmiş etli yaz güveci...
Ne güzeldir özenle hazırlanmış bir yemek masasının etrafında dostlarla toplanmak. "Sağlığa" kadeh kaldırmak. Damaklardaki lezzeti sohbetle cilalamak...

Gülter Ablam ile Oğuz Abim'in Kazan'daki çiflik evlerinde buluştuk hafta sonu. "Hoşgeldin yaz" partisinin davetlisiyiz. Ana yemek Oğuz Abi'nin etli yaz güveci. Bu lezzeti Kazan'dan başka bir yerde bulamayacağımızdan, Oğuz Abi ona "Kazan güveci" diyor.

Kazan Güveci'ni diğer güveçlerden ayıran ne mi? Bir kere ehl-i keyif bir güveçtir kendileri. Yavaş yavaş pişecek, öyle aceleye gelmez.
Sonra içinde sanat eseri gibi işlenmiş löp kuzu eti olacak. İri doğranmış patates, patlıcan, yeşil fasülye, kabak, sivri biber, domates, arpacık soğan, bol sarmısak ete eşlik edecek. Pişen sebzelerin saldıkları öz suyunu et kana kana içecek.

Büyük şef Oğuz Abi'nin sırrına gelince, tüm bu aşamalardan önce bir avuç ince doğranmış kuyruk yağı, kıkırdağı kalana dek güvecin içinde kavrulur! Ortada delil bırakmamak, kıkırdakları güveçten çıkarmak da işin püf noktası:)

Nefis Kazan güvecine çatalla yaklaşmamak, bol miktarda ekmek bandıra bandıra yemek de böbürlenmek gibi olmasın benim püfüm:)

Kazan demek; Gülter Ablamın spesiyali otlu bulgur pilavı, piyaz ve kaşık salata demek bir bakıma. Bu ayrılmaz üçlü, Kazan'da kurulan mutluluk sofralarının demirbaşıdır. Her ne kadar yan/yardımcı tatlar olsa da Kazan mönüsünde, "otlu bulgur pilavı, piyaz ve kaşık salata yanına mangalda et" olarak kayıtlıdır. Yanından ne güveçler, mangalda pirzolalar, köfteler geçmiştir; ah ahh...

Bulgur pilavı deyip hafife almamak gerek! Gülter Ablamınki son derece afillidir. Ana şef Gülter Abla (Büyük şef kusura bakmasın, büyüklüğü otlu bulgur pilavına kadarmış:) Bahçesinden topladığı yeşil soğan, sivri biber, nane ve maydonozu incecik doğrar. Otları zeytinyağında hafifçe çevirir. Küp küp domatesleri ilave eder tencereye. Sonra da kaynamış su... Yeşille kırmızı kolkola suyun içinde horon teperken, sarı bulgur tanelerini katar.
Ölçü; 2.5 ölçü suya 1 ölçü bulgurdur.

Bir tutam tuz, karabiber ve cömertçe serpilmiş sevgiyle tencerenin kapağını kapatır.

Bulgur pilavı besleyici ve doyurucudur. Beyaz pirinç gibi glisemik endeksi yüksek değildir. Yani kan şekerini hızla yükseltip hızla düşürdüğü için çabuk acıkmaya, bir anlamda boş kalori almaya neden olmaz.
Hele Gülter Ablam'ın otlu pilavının kaloriyle hiç işi olmaz:)

Mutluluk sofralarınızın dolup taşması dileğiyle...

Anastasya...

2008-07-03T17:53:00.001+03:00

Hayatınızda kaç kez birisine kitap hediye ettiniz ya da size edildi?
Ne kadar keyifli ve mutluluk vericidir... Şiddetle bu keyfi yaşamanızı tavsiye ederim.
Geçenlerde sevgili Gülter Ablam, bana yeni bir kitap hediye etti. Her zamanki gibi üstüne yüreğini iğnelemiş... Onun sevgi dolu yüreğinin pozitif enerjisinden olsa gerek, kitabı kısacık bir sürede mutlulukla okudum.

İlginizi çekeceğini düşündüğüm bu kitapla sizleri de tanıştırmak istiyorum.

Kuraldışı Yayıncılık'tan çıkan kitabın adı "Çınlayan Sedir 1-Anastasya"... Yazarı Vladimir Megre. Kitabı orijinali Rusça'dan dilimize çeviren Koray Karasulu. Yayın yönetmeni ise Nil Gün.

Kitap, Sibiryalı işadamı Vladimir Megre'nin 1994'te kiraladığı tekneyle Ob Nehri üzerinden Sibirya'nın Tayga ormanlarına doğru yol alırken iki ihtiyar ve onların torunu Anastasya'yla tanışmasıyla başlıyor. İhtiyarlardan biri Vladimir Megre'ye dünyada sadece Sibirya'da yetişen "çınlayan sedir ağacı"ndan bahseder. Bu özel ağaçtan yapılan kolyelerin insan sağlığı ve bilinci üzerinde pozitif etkiler yaptığını, bedensel hastalıkları iyileştirdiğini ve ruhu hafiflettiğini anlatır. Megre, ağacın mucizevi yağının varlığını öğrenince olaya ticari gözle bakar. Ama yağı elde etmek için binlerce yıl öncesinden gelen geleneksel tekniği artık kimse bilmiyordur. Megre, bu sırra ulaşmak üzere keşif seyahatine çıkar. Ve orada tüm yaşamını değiştirecek olan yaşlı adamın torunu Anastasya ile karşılaşır.

Sibiryalı Şaman Anastasya'dan öğrendikleriyle çok derin bir dönüşüm yaşayan Megre, tüm ticari planlarını bir yana bırakarak, beş parasız bir şekilde Moskova'ya gider. Anastasya'ya verdiği sözü tutarak onun cömertçe paylaştığı spiritüel iç görüleri anlatmak üzere kitaplar yazmaya başlar.

Rusya'da ilk kez 1996 yılında yayınlanan ve gördüğü yoğun ilgi nedeniyle 22 dile çevrilen 9 serilik bu kitabın ilki "Çınlayan Sedir 1-Anastasya" ile bizler de yeni buluştuk.

Spiritüel bilgiler içeren, farkındalık geliştirmek isteyen, doğaseverlerin keyifle okuyacağı enerjisi yüksek bir kitap Anastasya. Özellikle çocukların doğayla iç içe yetiştirilmesine ilişkin anlatımları oldukça etkileyici.

Vladimir Megre'yi Anastasya ile tanıştıran, dünyada sadece Sibirya'da yetişen ve kutsal kabul edilen Çınlayan Sedir'in ilginç hikayesi ise kitapta şöyle anlatılıyor:

"Tanrı, sediri kozmik enerjiyi biriktirsin diye yarattı... Bir sedir ağacı, beş yüz elli yıl yaşar. Milyonlarca iğne yaprağıyla gece gündüz demeden o aydınlık enerjiyi ve tayfını yakalayıp biriktirir. Sedirin ömrü boyunce üzerinden geçen tüm cisimler aydınlık enerjiyi yansıtır. Sedirin ufacık bir parçası bile, dünyadaki insan yapımı tüm enerji tesislerinin insan için üretebileceğinden daha yararlı enerji barındırır.
Sedir insan enerjisini evren aracılığıyla yakalayıp depolar ve gerektiğinde geri verir.Evrende, yani insanda ya da yeryüzündeki yaşayan ve gelişen tüm canlılarda yeteri kadar kalmadığında geri verir.Enerjiyi biriktiren sedirler, nadiren de olsa kimi zaman bu enerjiyi geri vermez. Böyle sedirler beş yüz yaşına geldiklerinde çınlamaya başlar. Ağaç bu pes tonlu çınlamalarla konuşur, kendini kessin, biriktirdiği enerjiyi dünyanın hayrına kullansın diye insanlara işaret verir. Sedirin çınlaması bu manaya gelir işte..."

Bunları okuduktan sonra insan haliyle merak ediyor bu çınlayan sedir nasıl bir şey diye? Hatta fırsatını bulsanız bir dal sedir için gözünüzü karartıp Sibirya'ya gideceksiniz, o kadar yani... Fakat okurun bu galeyanı dikkate alınmış olmalı ki kitabın yanında çınlayan sedirin kolyesi hediye ediliyor.
Kolye gerçekten anlatıldığı gibi insanın yaşamında mucizeler yaratıyor mu, henüz bilemeyeceğim. Ama tek bildiğim hayatın mucizesinin yanında bu kolye küçük bir ayrıntı...

Adam&Eve Hotel'e devam...

2008-06-23T11:47:00.002+03:00

Adam&Eve Hotel'deki tatil maceramıza devam ediyorum...
Cennette havuzlar müthiş. 1 kattaki 104 m. uzunluğundaki Relax Havuz dinlenmeniz için. İster sizi güneşten koruyan hasır şemsiyenizin altındaki yumuşacık yataklara uzanın, ister havuz içindeki beyaz ıslak şezlonglara... Gevşeyin, relaxxx, relaxxxx... Unutmayın cennetteyiz! ..

Havuzun yanında mönüden snack siparişi verebileceğiniz Sunset Bar mevcut. Beyaz ve ayna konsepti burada da size eşlik ediyor. Böylece yan tarafta güneşlenen hiç tanımadığınız birisine, binbir şirinlikle gözlerinizi kırpıştırarak "Bir fotoğrafımızı çekebilir misiniz" diye sormanıza gerek kalmıyor. Geçiyoruz aynanın karşısına, Ademimle sarmaş dolaş basırıyoruz deklanşöre... Ne kadar şahane, değil mi?

Yalnız minik bir hatırlatma: Relax Havuz'a çocuk alınmıyor! Sessizliğini buna borçluyuz galiba:)

Çocuklu aileler için 50m.'lik denize yakın, ter/temiz "çıstak havuz" var. Havuzun adı Regular, sürekli hareketli müzikler çaldığından buraya "çıstak havuz" adını uygun gördüm:)
Ayrıca Kids Club'da (çocuk kulubü) hemen bu havuzun dibinde. Burada da hepsinin tadına bakmak isteyeceğiniz zengin bir mönü sunan Regular Bar var. Açık hava UFO'larıyla (reklammlar).. yemeğinizi püfür püfür yemenin mutluluğu herşeye bedel.

Adam&Eve Hotel'in havuzları sadece görsel olarak değil, hizmet anlayışıyla da A+A Plus. Mesala; "eğlendiriyoruz" diye sizi kolunuzdan, bacağınızdan havuza çekiştiren, suda saçma sapan hareketler ve yarışmalar yaptıran animatörleri burada bulamazsınız! Havuzda su topu oynayanlar, kaşık toplama yarışması için dalanlar vs vs... olmadan yüzmek ne güzelmiş meğer. Yunuslar gibi etrafa gülücükler atarak bir o yana bir bu yana yüzdüm. Ademim ise, "Türk kası başa bela, havuzun suyu beni kaldırmaya yetmiyor" diye feryat etti durdu:(Göbeğe bak... :)Demek Türk kası ha..?

Cennete her ay farklı bir konseptle dünyanın çeşitli yerlerinden orkestralar, müzisyenler, dansçılar ve DJ'ler davet ediliyor.
Haziran süprizi La Verbena Cubana Fest idi. Küba'dan gelen ekip, şarkıları ve danslarıyla havuzbaşını renklendirdi. Küba şarkıları (sözlerini anlamasanız da ) kulağa çok hoş geliyor. Afrika kökenli ritimleri harika.

Küba deyince aklıma... Che, Atatürk heykelinin bulunduğu tek yabancı ülke, kadınların baldırlarında sardıkları ve lezzetinin buradan geldiği iddia edilen puro, bir de Amerika'nın koyduğu ticaret ambargosu geliyordu o kadar. Şimdi anlıyorum ki yaşadıkları tüm sefalate rağmen gülümseyebilen, özel insanlar onlar... Müzik ve dans Kübalının adeta terapisi ve yaşam felsefesi olmuş zor zamanlarda.

Küba dansçılarını sadece seyretmekle kalmadım elbet, üç-beş figür de öğrendim. Henüz onlar kadar ritim duygum ve kıvrak bir bedenim yok, ama olacak inşallah:)

Kalça dansından aldığım enerjiyle bir de göbek dansını deneyeyim dedim. Soluğu Giwi'nin oryantal derslerinde aldım. Giwi, Adam&Eve'nin animasyon ekibinden. "Türk kadınının oryantal genlerinde var, mutlaka iyi göbek atar" diyor. Bendeki o oryantal gen nerede çok merak ediyorum. Sopa yutmuş gibi bir halim var da! Üstelik Ademim köşede beni izliyor. Ta ki Giwi, "Kız gönder bunu" diyene kadar. Ademim gidiyor, Giwi şen kahkahalarla derse devam ediyor. "Kız bir gram yağ kalmayacak haydi salla..."

Dans derslerinin ardından denize...
Cennet, denize sıfır. Plajı ince kum. Deniz kenarında incecik tentelerden localar halinde düzenlenmiş bölümde beyaz yataklar sıra sıra dizili.

Ayrıca beyaz çardakları olan bir iskele de var. İskeledeki armut koltuklara yayılıp, beyaz köpüklerini kıyıya bırakan dalgalı denize karşı (Belek'te deniz genellikle dalgalıdır. Öyle süt gibi bir deniz beklemeyin) kitap okumanın tadı da bir başka.

Plajda bir başka seçeneğiniz de Pavilyonlar... Kamelyanın; beyaz yatakla kaplanmış, yanında hamağı olan, oldukça konforlu hali bu Pavilyon dedikleri. Şampanya, soğutulmuş havlu, meyve ve fondü servisi var size özel.
Şeytanın gör dediği; cennette pavilyon kapatmaya sevabınız yetmeyebilir. Zira bu hizmetin bedeli ekstra!

Adem İle Havva olarak cennetin kumsalına ayak izimizi bırakmayı ihmal etmedik, yasak elmayı dişleyip yeryüzüne düşmeden... Sağdaki beni gülme krizine sokan Ademimin ayağı:)

Deniz kenarındaki palmiyelik alana taşınan beyaz yataklar, kırmızı armut koltuklar, konser platformu, müzik sistemi, palmiyelere asılan uçuşan beyaz tüller... Akşama cennette parti var.

Akşam yemeği sonrası saat 21:00 gibi 60-70-80'ler partisi başlıyor. Konukların parti konseptine uygun giyinmesi isteniyor. Kocaman vatkalı ceketler, ilginç tropikal desenli bluzler, bonus saçlar, nal gibi küpeler, kocaman güneş gözlükleri, bandanalar ve o yıllara ait arka arkaya çalınan hit şarkılarla zaman tünelinde seyahat ediyoruz...

Bonus peruğunu takan gelmiş partiye. Bizim çiçekli gömlekler, kocaman gözlükler falan tamamdı da bonus peruğumuz yoktu. Ademim çok üzüldü bu duruma. "Saçlarını fırçayla ve fönle kabart kuzum" türünden repliklere de karnı tok. Zira Ademim karizmatik de olsa kel! Sonuçta partinin ambiyansını tehdit ediyor. Karizma yerle bir!

60-70-80'ler partisinin asıl eğlenceli kısmı en iyi kostüm yarışmasıydı. Bonus saç, kallavi bıyık, renkli gözlük, lame bağcıklı tayt, pullu kısa ceket, açık bağırdan sarkıtılmış madalyon ve omza atılmış kaplan postişle tamamlanan kıyafet, alkışlarla en iyi kostüm seçildi. Biz "kafa farkıyla" birinciliği kaybettik:)
Omuzları neredeyse iki metre genişleten vatkalı kahverengi ceketiyle Tolga Savacı’ya doğru koşan Hülya Avşar, Leopar desenli kıyafetiyle Efes kalıntıları arasında “Ben Afroditim” diye bağıran Banu Alkan ve diskoda deri ceketiyle tekmeler atarak dans eden Yaşar Alptekinimiz vardı bizim de 80'li yıllarda Yeşilçam'da... Hey gidi yıllar hey nostaljisi...

Partinin en büyük süprizi ise 80'li yılların pop müziğine damgasını vuran BoneyM.'in konseri oldu. Vokalistleri "Bobby Farrell" hiç değişmemiş. Yalnız grubun bayan üyeleri için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Enden baya genişleme var. Ama olsun, ne farkeder onlar BoneyM. her haliyle güzeller:) Dünyanın çeşitli yerlerinden gelen Adem ve Havvalarla hep bir ağızdan, çığlık çığlığa BoneyM. şarkılarına eşlik etmek fevkaladenin fevkindeydi doğrusu.
Rasputin, Ma baker, Sunny, Rivers of babylon... efsane şarkılarmış...

Fakat zavallı Ademim cennetin havasından mıdır yoksa bol anasonlu suyundan mıdır onları "çakma" zannetmiş konser boyunca!

Tatil dönüşü plak arşivimizden çıkardığım BoneyM.'in "Love for sale" long playerını dinleterek zor teselli ettim Ademimi.
"60'lar Hikaye 70'ler Terane 80'ler Şahane" derlerdi de inanmazdım. 80'li yıllar bambaşkaymış. Şimdi var mı soyunup kendini zincirleyerek albüm kapağı fotoğrafı verebilecek bir grup? (Yalnız laf aramızda kalsın Bobby Farrell'ciğim, yerde fok balığı gibi yatan kızların zincirlerini eline almışsın iyi hoş da biraz vücut çalışsaydın be abicim. Ne o öyle bakımsız Tarzan gibi...)

Bu da plağın arka kapak fotoğrafı... Bu sefer giyinmişler. 80'li yılların moda trendiyle tabii...

Adam&Eve'de eğlence sınırsız. Her akşam süprizlerle dolu bir parti var. Sıra geldi Plaj Partisi'ne... Parti iskelede. Kumsal meşalelerle aydınlatılıyor. Ateş yakılıyor. Gökyüzü ışıltılı gece elbisesini giymiş, deniz beyaz köpükleriyle kumsalı öpüyor, ılık bir rüzgar teninizi okşuyor, şallar omuzlarda, kesintisiz müzik, havai fişekler altında dans eden yüzlerce Adem ve Havva...

Açık hava partilerinin yanı sıra Atrium'da yapılan şovlar ve partilerde yeryüzü cennetini renklendiriyor. Atrium, 22 metre tavan yüksekliğinde, 175 metre uzunluğunda, 5×5 cm boyutunda 4 milyon 980 bin küçük ayna ile donatılmış muhteşem bir mekan. Ala carte restoranlar, 4 bar, 8 mağaza ve dünyanın en uzun barı Bluetooth da Atrium’un içinde bulunuyor.

Bluetooht Bar geceleri ışık şovları, ünlü DJ’ler ve partileriyle başdöndürücü... Giwi ve Oscar her gece partinin temasına göre kendi tasarladıkları kostümlerle izleyicilere kısa bir şov yapıyor.

Bu renkli şovun ardından bar platformunda 4 dansçı kız, ayna parçacıklarına yansıtılan ışık efektleriyle dansetmeye başlıyor. Bütün Ademler nefes almadan dansçı kızları izliyor. Havvalar haliyle kızgın...
Şeytanın yardımıyla Ademimi derhal dürtüyorum. "Adem, Adem hadi şu elmayı koparalım da bir tadına bakalım" Ademim şeytanın oyununa gelmiyor. "Huri bunlar huri, cenneteyiz Havva" diyor. ..İyi de Ademim bunlar huri ise nuriler nerede?

Bir başka akşam duyduk ki Apple Garden'da (Elma Bahçesi) Space Party var. Uzay partisine giderken nasıl bir şeyle karşılaşacağımızı bilmiyorduk. Barmeninden komisine herkes uzaylı olmuş. Bir tek Kaptan Spark eksikti!

Eğer tepemizden bir UFO falan geçerse, (Hani onlar zaman zaman dünyamızı merak edip araştırma uçuşları yapıyor ya...) "Bizimkiler dünyayı işgal etmiş" diye şaşkınlıktan küçük dillerini (Tabii varsa) yutabilirler. Cüneyt Arkın "Dünyayı Kurtaran Adam" filmini çekerken bu kostümleri bulabilseydi, Oscar heykelciği cepteydi:)

Android ile bol bol dans ettik. ET ile kadeh tokuşdurduk. "Uzaylı kardeş No'lacak bu dünyanın hali" sohbeti bile yaptık. Çok ama, çok eğlendik.

Yazmadan geçemeyeceğim başka bir etkinlik de Atrium'da, 25 metre yükseklikte yapılan akrobasi gösterileri...

Denge, refleks, güç ve estetiğin harmanlandığı şovlarıyla izleyicileri büyüleyen dünyaca ünlü akrobatları izlemek cennette kısmetmiş.

Rüya gibi bir tatildi...
Tüm güzelliklere dokunduk. Dallarda asılı duran ışıl ışıl elmalar hariç!
Tanrım, (Oh my God), kırmızı...kırmızı ne kadar da güzeller... Niye yasaklar ki???
Güzel şeyler hep yasaktır nedense; ve bütün yasaklar güzel... Ve... sonunda yasak elmayı kopararak cennetten yeryüzüne düştük...

Cennetten geriye bol bol fotoğraf ve Ademimin bir yemek sırasında beni resmettiği peçete kaldı... Elveda cennetimiz...

Cennetten notlar;
1)Havvasını bulan Ademlere balayı için şiddetle önerilir.
2)Tamamen duygusal sistemle işletilen cenneti bir de ben göreyim derseniz, yüksek sezonda gitmeyin yoksa Allah muhafaza bu kadar duygusallığı kaldıramayabilirsiniz. Benden söylemesi....
3)Türk erkeklerine iyi haber; "huri"ler Rus. İtalyan "nuri" bekleyen hatunlar için biraz hayalkırıklığı yaratacak, amma "nuri"ler İsveç ve dolaylarından çıktı.
4) Milletin incir yaprağıyla dolaştığını zannedip bavulsuz gel-me-yin...

Cennette kısa bir mola: Adem ile Havva...

2008-06-23T09:45:00.004+03:00

Deniz, kumsal, palmiyeler, duvarlardan sarkan begonviller...
Yemek, müzik ve dans...
İşten uzak, stressiz günler...
Rahatlamış bedenler... Cennette miyiz ne?

Kayı Group tarafından "Yeryüzü cenneti" olarak dizayn edilmiş Anyalya Belek'teki Adam&Eve yani Adem ve Havva Otel'de tatildeyiz.. 100 bin m2 alana kurulan otel, denize sıfır konumlandırılmış, 6 katlı ana bina ve 24 taraça sistemli villasıyla 12 ay işletmeye açık.

Ormanlık alan içindeki otelin beton yığını gibi görünmemesi, doğayla bütünleşmesi için epey emek verilmiş. Dış cephe tamamen uzaktan sarmaşık izlenimi veren yeşil bir malzeme ile kaplanmış.

Otelin konseptini beyaz, ayna ve cam oluşturuyor. Beyaz ile yeryüzü cennetinin "saflığı", ayna ile asla "yalnız" kalmayacağınız, cam ile "yaşamsal zenginliği görme arzusu" sembolize ediliyor. Hatta bulutlar bile otelin beyaz konseptiyle yarışıyor. Otel cennet, her gelen konuk Adem ile Havva. Cennet dediğin meleksiz olmaz haliyle. "Angel (melek) Servis" ile bu işi de çözmüşler. Angel sizi karşılıyor, giriş işlemlerinizi tamamlıyor ve odanıza yerleştiriyor. Cennette kaldığınız sürece de omzunuzda bilesiniz:)

Melekler cennette 2. kattaki 2222 numaralı odayı verdiler bize. Cennetin girişinden itibaren her yer tavana kadar ayna kaplı. Başımızı nereye çevirsek biz... Kendimizi her açıdan gördük cennette:) Odalar; zemini ve tavanı simsiyah tek duvarı komple ayna kaplı, upuzun bir koridora yanyana sıralanmış. Ayna oyunlarıyla sonsuzmuş gibi görünen bu koridor, cehennemi temsil ediyor. Cehennemde yürürken, elinde çatalıyla kızıl boynuzlu şeytan her an karşınıza dikiliverecekmiş gibi geliyor. Ürperdiğimi itiraf edeyim. Nasıl ürpermeyeyim şeytan benim peşimde Ademimin değil ki:)

Cennette 1 hafta geçirmeden hayatta dişlemem o küp küp elmayı, ona göre ayağını denk al iblis! Bizim cennette elmalar metal bir ağaca sarılmış yapay bitkilerin arasında, kırmızı küpler halinde asılı duruyor. Akşamları da lambaları yanıyor, ışıl ışıl...

Cehennemdeyken neyseki cennetle aramızda sadece beyaz bir kapı var. Odalar cennetimiz çünkü... Otel, 64 m2 lik standart odalardan 640 m2 lik villalara ve 1000m2 likAdam&Eve Suit'e kadar geniş oda seçenekleri sunuyor. Her yer bembeyaz...

Bir şişe kırmızı Doluca şarap ve meyve ile bizi karşılayan mütevazı cennetimiz 64 m² 'cik. Övünmek gibi olmasın ayrıca 16 m²' cik muhteşem manzaralı bir terasımız var:) Beyaz cennetimizin dört bir yanı tavana kadar sonsuzluk hissi veren aynalarla kaplı. Beyaz ağırlıklı yalın bir atmoster, minimal çizgiler... Biraz rahatlamak, yolculuğun yorgunluğunu üzerimizden atmak istiyoruz, o da ne? Cennete buhar banyosu ve jakuzi koymamışlar mı... üstelik 106 ekran plazma TV karşımızda...

Jakuziden çıktıktan sonra kocaman dinlenme yatağına geçiyorsunuz. Bornozunuz üstünüzde, ayaklar havada, elinizde bir kadeh kırmızı şarap, fonda Heaven (cennet) şarkısı çalıyor bir keyif bir keyif... Uyumak isterseniz dinlenme yatağınızın hemen yanında bembeyaz, içinde kaybolacağınız dev gibi ayrıca bir yatağınız daha var. Demek 2 yatak ha! "vay be" diye aklınızdan geçiriyorsanız, orda durun! Terasa çıktığınızda aynı büyüklükte başka bir yatakla daha karşılaşıyorsunuz hem de orman ve deniz manzaralı... Terasınızın her iki duvarı da yine ayna kaplı. Parmaklıklar bile cam bir platformdan oluşuyor. Herşey olağanüstü estetik...

Odanın güzellikleri bununla sınırlı değil tabii. En büyük sürprizi sona sakladım. Şimdi sıkı durun elinizdeki kumanda ile odanızın rengini maviden yeşile, sarıdan kırmızıya farklı renk alternatiflerinde değiştirebiliyorsunuz.... Teknolojiye biraz da eğlence katmak isterseniz, o da var. Kumanda panelindeki son iki renk "tık-tık" sesine duyarlı. Masayı tıklıyorsunuz pat odanız "Maviş" olmuş:) Bizim favorimiz gökkuşağıydı ama.

Tamam odalar şahaneymiş de ya dışarısı nasıl? Her yer cennet sevgili dostlar... Büyük olan Relax Havuz'dayız. Sıra sıra dizili beyaz hasır şemsiyeler şapkamız olmuş. Üzerine beyaz streç çarşaf geçirilmiş deri yataklara (şezlong değil dikkatinizi çekerim!) sere serpe uzanmışız. Fonda slow bir müzik, havada yüzümüzü okşayıp geçen ılık bir meltem, misler gibi iyot kokusu, şiir gibi batan bir güneş... Şapkamızın sihirli düğmesine basılmış, beyazlar içindeki garson iki kadeh şarap getirmiş... Böylesine sihirli bir güzellik karşısında, Sevgili Orhan Veli'nin de dediği gibi "içmeyip de ne halt edeceksin...."

Sıra geldi en önemli mevzuya... Güzellik karın doyurmuyor e acıkıyor insan haliyle. Sabah kahvaltılarını ve öğle yemeklerini cennetimizin yürü yürü bitmeyen ana restoranının açık büfesinde aldık.

Ara öğün olan snack saatlerinde ise favorim kum midyeli Deniz Mahsulleri Fettucini oldu.

Ve yengeç bacağı...

Ve nar gibi kızartılmış kalamar halkaları... Deniz ürünlerine bayılıyorum. Balık, ahtopot, midye, karides, yengeç bacağı... ne bulsam affetmiyorum derhal mideye... Hani derler ya "denizden babam çıksa yerim" aynen öyle.

Ve Kulüp sandwich...

Veeee kuzu kulağı, semiz otu, nane, kiraz domates, haşlanmış nohut ve süzme yoğurt ile özenle hazırlanmış Yoğurtlu Ege Salatası...

Farkındayım bu veeee... ler bitmeyecek!!

Ama kendini minnacık bir nane yaprağıyla süsleyen şu tiramisucuğun güzelliğine bir bakın Allah aşkına... Yakasına broş takmış zarif bir hanımefendi gibi görünmüyor mu? Edanı yerim ben senin:)

Tüm cenneti yedim gibi görünse de inanın yalnız değildim, Adem'de boş durmadı hani... Yalnız o cennette, "dana malyon"dan başka lezzet tanımadı. Hatta dönüşte yolda gördüğü süt danalara, "yerim sizin madolyonunuzu" diyerek sulandıysa da, o anda bostandaki danalar olayın vehametini kavrayamadıklarından olsa gerek bizi dikkate almadılar...

Akşam yemekleri içinse ana restoran haricinde 7 adet ala carte restoran seçeneği var. Bunlar; Ocak Başı (Şark-i) , Rus-Özbek-Tatar-Azeri-Meksika Mutfağı (Mutbak), Balık (Mezes), İtalyan (Salve), Lübnan Mutfağı (Secret), Teppanyaki & Sushi (Arrigato) ve Körler Restorant (Blind)

Balık (Mezes) ilk tercihimiz oldu tabii ki... Yunan usulü ahtopotu ilk kez burada tatdık.

Kalamar dolma da sık rastlanacak bir lezzet değil... Genelde kızartması yapılır. Hazır yeri gelmişken hemen küçük bir püf noktası vereyim. Kalamarları kızartmadan önce yarım saat süte yatırırsanız daha yumuşak ve lezzetli olur.

Ana yemek olarak da lağos buğulama.... Damaklara vals yaptıran tatlardı doğrusu. Bu gurmeler gerçekten son derece zevkli bir iş yapıyorlar. Özenmedim desem yalan olur.

Adem'in tatlı seçimi yanında bir top kaymaklı dondurma eşliğinde fıstıklı irmik helvası oldu.

Artık tombik bir Havva olan ben, sütlü tatlıya yöneldim mecburen. Yalnız dikkatinizi çekerim kazandibinin cazibesinin yanında kaymaklı dondurma bile erimiş... Ben naapiiim:)

Sürekli ye ye ye... nereye kadar? Bu gidişle dayanamayıp yasak elmayı da yerim ben!

Adam&Eve Hotel'deki tatil maceramız bu kadar değil tabii... Daha eğlence kısmı var. 60-70-80'ler partisi, uzay partisi, plaj partisi, konserler... Bir sonraki yazımda, "Adem ile Havva'ya devam..." başlığıyla anlatacağım hepsini.

Su gibi...

2008-06-06T16:08:00.001+03:00

Deniz kenarında oturuyorum. Köpük köpük sahile vuran dalgalar, iyot kokusu ve deli deli esen rüzgarla birlikte uçuşan saçlarımla "içime" bakıyorum.

Meditasyon hali...

Denizden üstüme sıçrayan bir damlayla su olup o engin denize karışıyorum. Sadece suyum şimdi. Yolumu akarak buluyorum aramadan... Özümdeki akışkanlıkla akıyorum. Kah duruyor, kah birikiyor, kah dalgalara karışıyorum.
Dalga iken sahile akıyorum. Sahile çarpma korkusu diye birşey bilmiyorum. Bilmeden, planlamadan, ritmimi kontrol etmeden gidip dönüyorum. Herşeyin içinden akacağımı, akarken herşey olacağımı biliyorum. Özümü sorgulamıyorum. Ritmimde beyaz köpükler olmak varsa oluyor, bir an sonra akışa geçiyorum. Sahili, kayaları, taşları ve kum taneciklerini önüme engel olarak görmüyorum. Onların üstünden akıyorum. Onlara sevgiyle akıyorum....

Taşların, kayaların arasından tutunmadan akıyorum. Sonsuz bir kabul, teslimiyet, doğal bir biliş ve huzur hali...
Tek bildiğim su olmak. Ha damla, ha dalga, ha birikinti, ha taşan, ha köpük, ha duran, ha devinen... Hepsi benim. Hepsi çok güzel. Hepsi aynı şekilde kabulüm. Dalga iken, neden birikintiyim demiyorum. Evrenin uyumuna uyumluyum.

Anlıyorum ki insana özgü birşey ayırt etmek! Dualiteyi yaratmak. Dingin iken "iyi", dalgalı iken "kötü" demek. Duruyken "güzel", bulanıkken "çirkin" demek. Su, hep aynı su. Dalgalıyken de dinginken de...

Su gibi ayırt etmeden ak. Kayanın, taşın, kumun; üstünden, içinden, altından, yanından çoşkuyla ve kabul ederek ak. Taşa öfkelenme neden yolumu kestin, önüme çıktın diye. Kızma kayaya ayağını çarpıp incittin diye. Taş da kaya da yalnızca kabulle durur. Su gibi aktığında özünün farkına varacaksın, teslimiyeti içselleştireceksin. İşin özünün teslimiyetten geçtiğini öğrenince/bilince kıyıdaki damlada enginliği göreceksin.

Hayatın seni sıkıştırdığı her yerde, kendini sonsuzluğun sularına bırak. Yüzmene gerek yok. İzin verirsen su seni kaldırır. Hayata güven. Kendini teslim edersen, akış tüm girdapların içinden seni kendi cennetine taşır.

Doğa bize teslimiyetin ne demek olduğunu anlatıyor. Doğayı, hayvanları kendimizden farklı zannediyoruz. Halbuki herkesin içindeki Allah bir. Taşın da yosunun da, karıncanın da, tohumun da... Yaratılışta herkes ve herşey bir!

Ruhunuzun sesini açın, sevgiyle kalın...

Ve...Huzurlarınızda Pepino

2008-06-04T15:01:00.004+03:00

O bir Perulu.
O bir tropikal egzotik meyve.
O bir C vitamini deposu.
O bir potasyum zengini.
O bir şeker hastası dostu.
O bir kanser hücresi düşmanı.
O bir kolestrol düşürücü.
O bir sağlık iksiri.

Vee... huzurlarınızda pepino!

Pepino ile Ankara Beğendik'te alışveriş yaparken manav reyonunda karşılaştım ilk kez. Yeşilimsi, sarımsı üzerinde mor patlıcandaki gibi hareleri olan, oval formlu, portakaldan biraz daha irice, benim için yabancı birşey sıralıydı tezgahta. Nedir ki bu? diye şaşkın şaşkın bakarken, kasanın üzerinde asılı olan yazıyla karşılaştım. Demek bu şeyi kimsecikler tanımıyormuş ki menşeiinden, yetiştirildiği bölgeye ve tüketim alanlarına kadar ayrıntılı bir tanıtım yazısı saplamışlar böğrüne. Adım "Pepino" diyor. Pek sevimli bir adı varmış, insanın sürekli pepino, pepino... diyesi geliyor.

"Anavatanı Peru ama Güney Amerika ülkelerinde de yetişiyor. Ilıman iklim ve bol suyu seviyor. Başlangıçta meyveleri yeşil. Normal iriliğe ulaşıp olgunlaşmaya başladıklarında sap çukurundan meyve ucuna doğru şeritler halinde uzanan mor çizgiler oluşturuyor. Yeme olgunluğuna gelen meyveler krem-sarı renkte, bol sulu ve kavun aromalı. Bu sebeple bazı ülkelerde "Armut Kavun" olarak adlandırılıyor. Dünyada üretimi yapılan başlıca pepino çeşitleri Schmidt, Kawi, Suma, Asca, Lincoln, Gold, Golden Litestipe, Miski, ve Comeraya'dır. Ülkemizde üretimi yapılan pepino, Miski çeşididir. Pepinonun meyveleri taze olarak tüketildiği gibi genelde meze olarak, dondurma ile birlikte ve karışık meyve salatalarında garnitür olarak kullanılmaktadır. Ülkemizde Karadeniz bölgesinde fındık ve çaya alternatif olarak yetiştiriliyor. Pepino C vitaminin yanı sıra potasyum, kalsiyum, demir ve askorbik asit gibi mineralleri de içermektedir... "

Pepino patlıcangiller familyasından. Meyvede gözlemlediğim patlıcanımsı hareler boşa değil zahir! Kilosu 4-5 YTL. arasında satılıyor. Orta boy bir modeline 2.50 YTL. ödedim. En fazla 1 kg ağırlığa ulaşabiliyormuş. 3 gün buzdolabında yatırdıktan sonra nihayet bugün törenle kestim pepinoyu... İnce kabuklu bir meyve. Kolayca soyuluyor. Ortasında tıpkı patlıcanda olduğu gibi minicik kahverengi çekirdekler var. Tadı şekersiz kavun gibi. Bol sulu, şekersiz, kavun aromalı bir meyve. Glisemik endeksinin düşük olması nedeniyle iyi bir diyet meyvesi olur bence. Ayrıca kavun yiyemeyen şeker hastalarına da ilaç gibi gelecektir.

Rakı sofralarının vazgeçilmezi ve en iyi mezelerinden biri kabul edilen kavunun yerini tutar mı? Bu sorunun cevabını Oğuz Abim verebilir ancak. Kendileri rakıyı kutsal içecek kabul eden, rakı sofrasının adabını bilen, hoş sohbet, entellektüel, tam bir Ankara beyefendisidir. Pepinoyu severse, "O bir rakı sofrası mezesi..." diye de not düşebilirim gönül rahatlığıyla.

Sağlık açısından oldukça faydalı yeni tanışdığımız bu kavunumsu egzotik meyveyi bir deneyin derim. Kaymaklı dondurmayla birlikte servisinin daha güzel olacağı kanısındayım. Bir dahaki sefere bu şekilde tüketmeyi planlıyorum.
Evlerimizde konuk ettiğimiz misafirlere "Aaa... gitmeyin daha pepino kesecektik" diyeceğimiz günler yakın mıdır bilmem, ama ben sevdim kendisini:)

Kutlama...

2008-06-03T10:05:00.000+03:00

Güneş binbir renk cümbüşü içinde ihtişamla batıyor... Serin bir bahar akşamı tadında Ankara. Bütün çiçekler açmış, keskin kokuları havaya karışıyor. İnsanın ruhunda da çiçekler açtıran güzellikte bir koku. Oyak'ta yüksek binaların arasına saklanmış, bahçesinde küçük fiskiyeli havuzu olan bir yerde... Rengarenk yediveren gülllerinin arasındayız... Fonda, eski bir melodiden yükselen "Hayat sevilince, sevince güzel" dizeleri...

Gözümüz, kulağımız, burnumuz ve midemiz bayram ediyor. Kentin göbeğinde ama başka bir boyutta. Sanki yorucu bir günün akşamı dönülen yazlık evimizdeyiz. Sıcacık, mis kokulu, huzur dolu... Etrafı ağaçlarla çevrili bu sevimli restoranın adı; Planet! Nam-ı diğer Gezegen...

Çevresi beyaz, kırmızı ve mor petunyalarla donatılmış fıskıyeli havuzun dibinde bir masa.
Üstünde zeytinyağına yatırılmış bir tabak dolusu deniz börülcesi, zeytinyağlı enginar, yoğurtlu semizotu, domatesi bol çoban salata ve final yemeği; dönerden kaburgaya karışık ızgara... Bu şahane masada buluşmuş iki yürek, iki ikizler burcu. Kadehler iki kutlamanın şerefine kalkmış... Yeni bir yıl daha eklenmiş sevgili eşimin doğum hanesiyle birlikte evlilik andımıza.

Birlikte, uzun, keyifli, öğretici, sevgi dolu ve hep gülden olsun keşisen hayat yolumuz...

Yaş-alan yüreğin hep taze sürgünler versin. Ceplerinden hayaller, yüreğinden sevgi eksilmesin...

Doğum günün kutlu olsun...

27 Mayıs

2008-05-27T15:08:00.001+03:00

27 Mayıs!

Bugün benim doğum günüm.

Dingin ve sessizim. Bir ay önceden doğum günümü anons etmeler, Mısır'daki sağır sultana kadar olayı duyurma durumları, heyecan yapmalar, şımarmalar, naz-niyaz... hiçbiri yok. Tuhaf!
Bir ağırbaşlılık, sessizlik, içe dönüş, bilgelik halleri:) Enteresan!

Gülter Ablam "Sadece büyüyorsun çocuk" diyor.

Demek büyüyorum...

Sıska bedenim "Büyüsün" diye balık yağına bir dilim mandalinayı katık edip, her gün ağzıma tıkan babaannem büyüdüğümü görüyor mudur?

Doğduğum gün dışında hiçbir doğum günümde yanımda ol-a-mayan babam geçen yılları sayabilmiş midir?

Doğum günü pastalarımı keserken, yalnızlığın en derin sularında yüzdüğümü hissetmiş midir annemin yüreği?

Kız kardeşimin denize bakarken içi rahat mıdır doğum günümde?

İlk adımlarını hatırladığım sevgili küçük kardeşim, doğum günüme çok uzaklardan koşarak yetişmek istemiş midir?

Daha bu sabah giydiğim elbiseye bakıp, beni çocuklara benzeten eşim farkediyor mudur mavi gözlü çocuğun büyüdüğünü?

Mısır'daki sağır sultan da duysun büyüdüm ben!

Bir dilim böğürtlenli pastayla kapımı çalan "32 yaşım", başımın tacı hoşgeldin...

"Her yaşın, yaşamına koca bir demet papatya olsun..." diye yazan eşimle birlikte, yaşam yolculuğumuzda kucak dolusu papatya demetlerimizin olması dileğiyle...