Ders Bitti, Tenefüsteyim :)

Sakin ve yalnız bir haftasonu...
Ankara bembeyaz kar örtüsünün altında uykuda. Üstünde pırıl pırıl bir güneş, kış güneşi. Tertemiz bir sayfa açılmış gibi kentin kirliliğine... Etraf sessiz, dingin, kendi halinde... Gürültü yapan benim beynim! Kafamın içindeki cümleleri arka arkaya dizsem, dünyanın çevresinde tam bir tur atar. Aklımda ne kadar düşünce varsa, hepsi kar olup yağmış sanki içimdeki ayak basılmayan yerlere...

Mutlu olmakta zorlanıyorum.
Beklemekten yoruldum.
Hani bazen diyorum ki, alıp başımı gideyim. Yollara düşeyim. Yolculuk iyi gelir bünyeme. Sözcükler azalır belki beynimde. Boğazımdaki düğümler çözülüverir. İçime kürek kürek sular serpilir. Kalbim beni sıkıştırmaktan vazgeçer. Bırakırım kendimi hayatın kollarına...
Ne mümkün!

Okunacaklar listesine eklediğim köşe yazılarından medet umarken, tepetaklak oluverdim. Radikal Gazetesi'ndeki köşesini ilgiyle takip ettiğim Ayça Şen, beynimin içindeki kargaşanın içine "Bir takım hayaller" başlıklı yazısıyla kılıcını çekiverdi. "Fakat nereye gidersen git, kendini de birlikte götüreceksin; hiçbir yere gitmeden önce, olduğun yerde önce sağlıklı durmayı, düşünmeyi becerebilirsen, zaten olduğun her yerde mutlu olursun, ne yapacağına hayat kendi kendine şekil verir, sen de sadece mutlu olursun. Hayat ne getirirse. Bu budur..."

Yapma Ayşeeee, bunu bana yapmaaaaa demeye kalmadı, kanlar içinde yerde yatıyorum işte!!! Hadi bakalım kaç kaçabilirsen! Önce olduğum yerde sağlıklı durmayı, düşünmeyi becermeliyim doğru ya... Ben de çektim kılıcımı... Yaşam cesurları severmiş. Ne bileyim öyle buyuruyor, bütün kişisel gelişim kitapları. Onların yalancısıyım:)

Hayat benden ne istiyor? Ben ondan ne istiyorum?

Kanlı ve acıtan bir hesaplaşma oldu. Çok dövdük birbirimizi, hırpaladık. Sonunda alacaklar alındı. Verilecekler verildi. Hesap defteri kapatıldı. Bir daha da açmamalı o defteri. Hesapsız kitapsız yaşamalı. En çok da öylece durup, keyifle bakabilmeli hayata... "Yokluğu" değil, yokluğun içinde elmas gibi parlayıp duran, o küçücük "varlığı" görebilmeli... Ne söylemişti RUMİ susan gönlüme, "Hayat sana arka arkaya dikenlerini gösteriyorsa sakın üzülme, aksine sevin... Çünkü çok yakında gülü de gönderecektir." Dikenlerle mücadele ettikten sonra gülü de almayı bilmek gerek. Acılar içinde kaybolmadan, acıyla beslenmeye alışmadan!

Okuduğum bir kitapta şöyle diyordu: "Anlayabildiğin hiçbir şey sana acı veremez. Bilge acı çekmez. Acının öğretmen olduğunu bildiği için. Acı içinde sana yazılmış bir mektubun saklı olduğu bir şişedir. Farkındalığı yüksek insan, acının şişesini açar ve içindeki mektubu okur. Acı Tanrı'dan gelen bir ceza değildir. Her acıda, anlama ve anlamlandırma sınırlarını zorlarsın. Şifresini çözdürene dek sana varlığını hissettiren acı, onun nedenini anladığın anda kesilir. Acı, öğretmendir ve senin mektubu okumanla birlikte onun dersi bitmiştir."

Zil çaldı, ders bitti. Tenefüsteyim. Şimdi hayat oyunundan yeniden keyif alma zamanı... Ankara karlar altında kendine bembeyaz bir sayfa açarken; koltuğuna yayılmış, üstüne pembe battaniyesini örtmüş, kırmızı kalpli termoforunu yüreğine bastırmış BEN, kendini temize çekti. Yeni sayfalar açtı yaşam defterinde... Kenar süsleri yaptı yanına bir de, en çiçeklisinden :) Demlenen gönlünden süzülenleri, inekli kupasından içti afiyetle... Damağını kuru erik ve üzümle lezzetlendirdi. Mutluluğunda onun da payı olsun diye, kocaman fındıklı çikolatalar attı ağzına...

Korkularınızı iyileştirin, olumsuz düşünce ve inançlarınızı düzeltin. Geçmişi ve sizi  üzdüğünü düşündüğünüz herkesi affedin gitsin. Kendinizi sevin, değer verin. Kalbinizde sevgiye yer açın. Size hizmet etmeyen olumsuz düşünceleri salıverin. Kendinizi özgürleştirin. Ve de arkanıza bakmayın!

Hayat bizden ne mi istiyor?
Mutlu ve dengede ol, yaşamına sahip çık, sağlıklı yaşa, yaşamdan keyif al. Hepsi bu!
Sizin ondan ne istediğinizi bilemem, tek bildiğim vermeden asla alamayacağınız!!!
Sevgi vermeden sevgiyi alamazsınız...
İyilik yapmadan iyilik bulamazsınız...