Yine bir "27 Mayıs" daha...
Zaman rüzgar gibi esip geçiyor.
Yaş; 33!
Büyüdüm mü şimdi?
-Aman ne küstahça bir cevap olur "büyüdüm" demek... Naaptın da büsbüyük oldun diye sormazlar mı adama hiç!
Peki, yaşlanıyor muyum?
-Eski, yıpranmış, demode olmuş, gözden düşmüş demek bir bakıma "yaşlı"...
Öyle miyim?
-Yıllar; yıpratırken, hırpalarken, yavaşlatırken, eskitirken ve de çizgiler koyarken yüzüme, hayatı öğretiyor bana. Düşe-kalka, güle-oynaya... "Yaşlanıyorum" demek, öğrendiklerimi ve önemimi küçümsemek olur. Eskimek, yılları bir bir devirmek değer katıyor hepimize.
İşin özeti; Ne büyüyorum dünya gitgide küçülürken, ne de yaşlanıyorum yıllar avuçlarımın içinden kayıp giderken... Sadece değişiyorum!!!
İçimden dışıma değişiyorum. Kendi etrafımda bir pernave gibi döne döne...
Dostluğun önemini kavrıyorum, sevgiyi anlıyorum, merhametin ve şefkatin değerini biliyorum, doğanın güzelliklerini görebiliyorum, evrenlere sığmayan Tanrı'yı küçücük yüreğime sığdırabiliyorum. Asıl meselenin yaşamın uzunluğu değil, derinliği olduğunu farkediyorum...
Hayatı akışına bırakmayı, affetmeyi, yaşama neşe katmayı, anı yaşamayı ve içimin karanlık köşelerine mumlar yakmayı öğreniyorum...
DEĞİŞİYORUM...
Yeni yaşım, yine bulutlarda başım...
"33 yaşım", benim en iyi arkadaşım
HOŞGELDİİİİNNNN :)
0 yorum:
Yorum Gönder