Ankara Sevilmez Mi?

Havalar ısındı, ağaçlar tomurcuklandı, bahar geldi gelecek derken... Tabiat ananın beyaz sürpriziyle uyandık pazar sabahına...
"Bürokrat yüzlü, gri kent " diyenlere inat, bembeyaz olmuş bugün başkentim Ankara...
Başka hangi kente böylesine yakışır beyaz?
Kar manzaralı pencerenin kenarında, dumanı üstünde sıcacık bir bardak çayın yanına katık ettiğin çıtır çıtır Ankara Simiti ile pazar sabahına başlamanın keyfi nasıl anlatılır? Telaşsız, plansız programsız, randevusuz... Susam tanecikli bir sabah...
Sonradan yerleşsem de, "ama ben içinden deniz geçen kentleri severim" desem de, "gri" denilen bu kenti ne çok seviyormuşum meğer... Eşim, "Sen Ankara'yı seversen o da seni sever" der.
Soğuğuna, poyrazına, kışın lahana gibi kat kat giyinmeye bile alıştığıma göre, seviyorum kardeşim ben bu kenti... Biliyorum o da beni seviyor:) Çocuğunu koruyan bir anne gibi sarılır mıydı yoksa bana? Vefalı, şefkatli, yargısız, dostça...

Bilelim bilmeyelim, yaşayalım yaşamayalım, sevelim sevmeyelim her kentin bir masalı var. Kentleri gerçek kimlikleriyle görmenin, duymanın, yaşamanın ve onunla mutlu olmayı başarmanın sırrı yaşadığımız kentlerin içinde gizli aslında.

Ankara'ya bir çok açıdan bakılabilir. Cetvel ve pergelle, psikanalizmle, roman ve şiirle, Cumhuriyet nostaljisiyle, demokrasiyle olan ilişkisiyle, denize olan özlemiyle yada kaygıyla...

Ben; roman ve şiirle bakmayı, masallarını keşfetmeyi, olağanüstü güzellikteki hazan mevsimini yaşamayı, günbatımlarını seyretmeyi ve kar yağınca ayağıma botlarımı geçirip, beyaz Ankara fotoğrafları çekmeyi tercih edenlerdenim.

Pazar günü henüz kimsecikler uyanmamışken, eşimle birlikte arkamızda ayak izlerimizi bırakarak Botanik Park'a yürüdük. İlk günaydın selamını Botanik Park'ın yanıbaşında dimdik duran, Ankara'nın simgesi Atakule'ye verdik.

Paris için Eyfel Kulesi veya Roma için Pissa Kulesi ne ise, Atakule'de Ankara için o, bir bakıma. Atakule'nin tarihi bir geçmişi, bize bıraktığı kültürel bir mirası, mimari bir albenisi yok ne yazık ki! O nedenle Efyel ve Pissa Kuleleri'yle Atakule'yi yanyana getirmek her ne kadar abesle iştigal olsa da, bütün Ankara fotoğraf ve görüntülerinde arz-ı endam eder...
Eski cıvıl cıvıl ve şaşalı günlerinden uzakta olsa, hala Ankara'nın alameti farikasıdır Atakule...

125 metrelik Atakule'den kuş bakışı Ankara'yı seyretmek de vardı ama yükseklik korkumuz var bu aralar. Ayağımız yere sağlam bassın:) Foto safariye devam...
Karlı bir pazar gününün keyfini çıkaran tek biz değildik elbet. Görevi karlı kaldırımları temizlemek olan işçiler de, hem kar kürüdüler hem de kartopu oynadılar... Yaptığın iş ne olursa olsun sevmek ve onu eğlenceye dönüştürmek bu olsa gerek:)

Kar yağar da kardanadam yapılmaz mı? Yapılır, hem de en tontonundan:) Başına şapka, boynuna atkı da takılır takılmasına da... Temsili gözler ve burun biraz acayip sanki!

Yaratıcı yurdum insanı yine aklın sınırlarını zorlayan macit mucit fikirler ışığında dikmiş kardanadamını... Mantar gözler, muz burun, çim ağız...
Çok yaratıcı bir millet olduğumuz kesin ama insan yine de Çin'de yapılan kar ve buz heykeller festivalinin Ankara Botanik Parkı'nda inşaa edileceği günleri hayal etmeden geçemiyor. Düşünsenize heykeltraşlar ve güzel sanatlar fakültesi öğrencileri toplanmışlar muhteşem güzellikte kardan heykeller yontuyorlar... Tabii bu hayale bir de kar yağdırma teknolojisini de eklemek şart. Bildiğimiz ve bildiğiniz üzere "Ahh nerede o Ankara'ya lapa lapa yağan, yolları kapatan eski karlar" durumu sözkonusu. Küresel ısınma diyorlar bu duruma!
Şimdilik muz burunlu kardamadamlarla idare edececeğiz belli ki:) Olsun, bu da güzel... Mantar gözlüm, tontonum seneye de bekleriz...

İstanbul'un gölgesinde kalmış, hep onunla kıyaslanmış, renksizlikle suçlanmış, bürokrat maskesi gerçek sanılmış, bozkır güzeli, Ata'nın kenti Ankaram... Sana en çok beyaz yakışıyor. Kazıyınca griyi, altından hep beyaz çıkıyor. Bunu bildiğinden belki, her kış beyaza boyuyor seni tabiat ana...
Ankara'da güzeldir... Çam ağaçlarının karlı manzarasında kaybolmak, sevgiliye sımsıkı sarılmak, hiç ayak basılmamış kar üstünde yürümek, beyaz rengin verdiği huzuru içine çekmek, üşüyen ellerine "hoh" yapmak, sokağın başındaki kestaneciden kese kağının içinde aldığın nar gibi kızarmış kestaneleri ağzını yaka yaka yemek, bir yudum cep kanyağı ile içini ısıtmak,
Ve... bir de Ankara marşını diline dolamak...
"Ankara Ankara güzel Ankaraaa
seni göörmek ister her bahtı kara"

Ankara sevilmiz mi, gün gelir sevilir... Hem de çok sevilir...
Ankara'yı seven ve özleyen tüm dostlara selam olsun...