Yine Mi Güzeliz, Yine Mi Çiçek...

"Bıyıklarım uzayınca döneceğim." demiştim.
Eylül'de çıktığımız tatil maceramızı paylaşmak için...
Kaytan bıyıklarıma henüz tam olarak kavuşamadım. Tedavim sürüyor, ruhsal tadilatta...
Nitzsche şöyle der; "İnsan ağrılarda incelir. Sürekli kurcalayan, törpüleyen acı, ruhun toprağını altüst eder. Yeni düşünce meyveleri için gerekli havalandırmayı sağlayan da bu altüst oluştur".
Gerekli havalandırma tamamlanmadı anlaşılan, bu ısrarcı baş dönmelerim ondan...
Her ne kadar semazen gibi dönmeye devam etsem de, arşivimdeki fotoğraflar ve anılar daha fazla güncelliğini yitirmeden yazmak istedim.
İşte buyrun bir yaza elveda tatili; BÖLÜM 1:

¯`·.¸. ><((((º>·.¸¸.·´¯·.¸.·´¯`·...¸><((((º>¸. ·´¯

Eylül'de ormanlarının arasından kıvrıla kıvrıla giden yollardayız... Derin nefeslerle ciğerlerimize doldurduğumuz oksijenin sarhoş edeci mutluluğu var bünyemizde. Bereketli kırmızı topraklarda hayat bulmuş sedir, kızılçam, meşe, okülaptüs ve sığla (günlük) ağaçlarının arasından süzülerek denizi görmenin çoşkusu nasıl anlatılır? Anlatılmaz, yaşanır o an sadece...

Nihayet...
İnsanın rüyalarına girebilecek kadar güzel bir yerde, Akdeniz'in Ege'yi öptüğü "güneş ve ışık kenti" Fethiye'deyiz.
Tarih, doğa, turkuvaz bir deniz, minik minik adalar ve eşsiz güzellikteki şirin koylara yelken açmış tekneler...

Görür görmez büyülendik Fethiye'yi. Deniz kenarında küçük ve şirin bir ilçe beklerken; kent kimliğine bürünmüş, ama şirinliğinden de bir şey kaybetmemiş masal tadında bir yer bulduk. Fethiye sokaklarında dolaşırken ilk dikkatimi çeken, begonvillerin sarıp sarmaladığı İngiliz tarzı evler oldu. Hansel ile Gretel masalındaki "pasta evi" anımsattılar bana. Hani duvarları ekmekten, çatısı pastadan ve pencereleri şekerden olan bir ısırımlık evi...

Önlerinden geçip giderken... Pembesi, moru, kırmızısı ve beyazıyla duvarlara sarılmış, kapıların üstünü taçlandırmış begonvilli "pasta ev"lerin birinde yaşadığımızı hayal ettim. Borusu pencereden dışarıya uzatılmış gramofonda, eski bir taş plak dönüyor. Zeki Müren'in kadife sesi kulaklarımızda, ruhumuz dingin... Ben, verandadaki sallanan koltukta kitabımı okuyorum. Sarı yavru ördeğim yanıbaşımda, içi suyla doldurulmuş minik küvetinde neşeyle yüzüyor. Eşim, elinde budama makasıyla bahçemizdeki bitkilere form verirken, köpeğimiz seviçle bir sağa bir sola zıplıyor. Tombik turuncu kedimiz, bir ağacın gölgesinde uyukluyor. Zamanı unutmuşuz ve pembe begonvilli evimizde pek bir mutluyuz.
İmza: hayalperest:)

Pembe begonvilleri çok seviyorum tıpkı erguvanları sevdiğim gibi... O ruhsuz beton yığınlarını sevgiyle kollarının arasına alıp, şefkatle sardıkları için... Onlara zerafet kattıkları ve bir kimlik verdikleri için...

Pembe düşlerden maviliklere uzandık Çalış Plajı'nda. Kumsala paralel, bir kordonun üzerine dizilmiş oteller, pansiyonlar, kampingler ve lokantalarıyla güzel bir yer. Daha da güzeli sezonunun kapanmış olması nedeniyle Çalış Plajı -yazın aksine- sessiz, sakin ve sevdiğinle el ele uzun yürüyüşler yapmak için fazlasıyla romantik!

Ankara'dan yaptığımız uzun yolculuklar sonrası denizi görmek ruhuma hep iyi gelmiştir. Yine öyle oldu. Çarşaf gibi dümdüz, kıpırtısız bir deniz var gözlerimizin önünde, alabildiğine mavi hem de... Başka ne isteyebilir ki insan?

Yüzmek!
Ilık mavi sularda yüzdük, yüzdük, yüzdük... Hem de saatlerce. Bıraksanız yüzgeçlerimiz çıkacak hani neredeyse...
Denizkızı ve balıkadam edasıyla mavi sulardan çıkıp, (kızgın kumlara atlamadık merak etmeyin:) beyaz şezlonglara uzandık. Balıkadam pullarını silkeleyip piposunu yaktı. Etrafa vanilya kokulu dumanlar bırakırken, keyfi yerindeydi. Deniz kızı, balıkadamın hediye ettiği Orhan Pamuk'un yeni kitabı "Masumiyet Müzesi"ni -tam da istediği gibi- özel bir anda ve mekanda okumaya başladı. Romanın ana kahramanı Kemal bir cümlesinde, "Hayatımın en mutlu anıymış bilmedim" diyordu. Denizkızı hayatının en mutlu anını düşündü, kıyıya beyaz inciler bırakan denize bakarken...

Denizkızı ile balıkadam umudun rengi maviyi giyindi o akşamüstü. Tatlı bir heyecan yüreklerde... İzmir Tire Endüstri Meslek Lisesi'nde yatılı okuyan 3 çocuk, tam 30 yıl sonra deniz kenarına kurulmuş bir masada buluştu, ufkun kızıla kesildiği gurup vaktinde...
Eski hatıra defterleri okundu, siyah beyaz fotoğraflara bakıldı uzun uzun... Koca adam olmuş çocuklar anılarını tazeledi.


Tariflere sığmayan güzellikler yaşandı. Bir öykü, bir şiir kıvamında. Tam içinde yaşadığımız, kahramanları olduğumuz. Ve kafamın içinde hep o şarkı çaldı... Meral Okay'ın sözlerini yazdığı Sezen Aksu'nun söylediği...
"Kur masayı Madam Despina /kirli beyaz muşamba örtüleri ser/ çek sediri asmanın altına/ yanında bir ince Müzeyyen Abla/ yine mi güzeliz, yine mi çiçek?/ hamdolsun /taze mi bitti topik/ canın sağolsun/ amanın yine mi güzeliz, yine mi çiçek?/ hamdolsun /altınbaş kadehe yağ gibi dolsun/ gece çok genç, arzular şelale/ haber etsek o yare /gelse Bomonti'den/ şereflendirse bizi/ olsak teyyare/ Yine mi güzeliz, yine mi çiçek..."

Yazın son demleri hazan mevsiminin ilk günleri... Ilık ılık esen meltemin uzak bir yerlerden sürükleyip getirdiği yasemin kokusu sevgi ve umutla dolduruyor içimi. Güneşin yeniden doğmak için batması gerektiğini bildiği gibi, "Hayatımın en güzel anlarından biri şu an biliyorum."
Mutlu anları bilmek lazım!

Bazen; yalnızlıktır yaşamdan payına düşen...

Bazen; yazı ile tura gibi yaşamak. Sırt sırta verip ayrı yönlere bakarak...

Bazen de; hastalıklı bir sevgiyi kendini yok etme pahasına besleyip büyütmek ve "Çok mutlu bir hayat yaşadım" diyebilmektir. Masumiyet Müzesi'nin roman kahramanı Kemal gibi...
Rolün her ne olursa olsun yaşamak güzel şey. Güneşin hipnotize edici batışını saniye saniye sonuna kadar izlemek... Her batışın bir doğuşu ve her karanlığın bir sabahı olduğunu bilerek... Her gün yaşamı yeniden yaratarak... Kimi zaman da küllerinden yeniden doğarak...


Güneşle birlikte elveda derken güne,
İlhan İrem'in şarkı sözlerini fısıldadım kendime...
"Birbirinin aynı günler birbirine benziyor mu?/Sorular türlü çeşitli ,yanıtları yine öyle/Ola ki günün birinde gemiler döner geriye/Yolcular aynı yolcular ve biz aynı sahilde..."