Bıyık Uzatmaya Gittim, Dönücem...

Kendimi bıyıkları kesilmiş bir kedi gibi hissediyorum günlerdir...
Dengemi kaybettim!..

Yön duygum, zaman ve mekan yok oldu sanki. Etrafta herkes ve herşey yerli yerindeyken, ben kendi içimde pervane gibi dönüyorum.
Lunaparkta dönmedolap olmak isterdim çocukken. Kocaman bir tekerleğin etrafında ışıklar saçarak dönmenin pek de parlak bir fikir olmadığını tüm hücrelerimle öğrenmiş bulunuyorum.

Koltuğumda sakin sakin otururken, düştüğümü zannedip çığlık atmamla başlıyor herşey. Eşim panikle yüzüme bakıyor.
"Düştüm" diyorum.

-Ne düşmesi yerinde oturuyorsun!

Bana sorarsanız düştüğüme yemin edebilirim. Gülüp geçiyoruz...

Aynı gün gecenin bir yarısı "Aya falan çıkmış olabilir miyim?" diye düşünürken yakalıyorum kendimi. Yerçekimini hissetmiyorum çünkü... Berbat bir mide bulantısı eşliğinde deli gibi dönüyorum. Tamam benimle birlikte dünya da dönüyor ama bu kez kendisine ayak uyduramıyorum işte.
Mümkünse müsait bir yerde ineyim!
Çevremdeki tüm eşyaların rengi soluyor bir anda, herşey flu. "Halbuki ben sepya tonları severim oldu mu şimdi?" derken, olanlar oluyor... Dengemi kaybedip, karanlık ve derin bir kuyuya yuvarlanıyorum.

Madem müsait bir yerde inemiyorum, kuyunun dibini göreyim ve oracıkta öleyim bari. Başım fırıldak gibi dönerken başka türlü bir senaryo yazamıyorum maalesef!

Eşim alarma geçiyor hemen. Tansiyonum düştü zannederek ayaklarımın altına yastık koyuyor, tuzlu ayran içiriyor ama ne fayda! "Ben nereyim, burası kim?" durumundayım. Herşey birbirine girmiş, arap saçına dönmüşüm. Neler hissettiğimi anlatamıyorum ki...

Kabus gibi bir gecenin sonunda doktora gidiyoruz. Nörolojik testlerin ardından teşhis konuyor.
"Vertigo!"

Ben "Vertigo"yu A. Hitchcock'un ünlü bir filmi diye bilirdim.
Meğer Vertigo; iç kulakta yer alan ve dengemizi bulmamıza yardımcı olan mikroskobik denge taşlarının herhangi bir sebeple serbest kalıp, iç kulak kanallarında, özellikle ani baş hareketlerine bağlı olarak yer değiştiriyor olmasıymış.

"İç kulağımdaki denge taşlarım yerine otursun" diye, günde 3 kez tok karnına Betaserc içip, doktorumun gösterdiği Vertigo egzersizlerini uyguluyorum. Dengemi henüz bulmuş değilim. Yürürken sağa çektiğim oluyor, bazen de sola... Rot-balansçıyı mı denesem acaba? :)

Vertigolu günler işte böyle döne döne geçip gidiyor... İçimde pervaneyken, dışımda ağaç gibi hareketsiz duruyorum. Ne tuhaf değil mi?
Dengemi bulunca ve de dönmelerim durunca, sizlerle paylaşmak istediğim harika bir tatil maceram var. Lütfen bıyıklarımın uzamasını bekleyin:)

*Bu şirin kedi resmini yıllar önce Çıray Kaya benim için yapmıştı. Bin/bir kez daha teşekkürler küçük kedi ressamım...