TAŞ Yüreğimde Ağırdır...

Deniz kıyısından taş toplarken tuhaf bir şey olur. Önce en beyazları toplamaya başlarım; her ne demekse en “kusursuz” olanları…
Gözüm taşlara alıştıkça sarı damarlıların da güzel olduğunu düşünürüm. Yeşil damarlılarda hiç fena değildir aslında. Esasında sarı taşlar da güzeldir. Şu benekli de çok şaşırtıcı değil mi? Derken en sıradan gri taşlar çok enteresan görünmeye başlar gözüme. En sonunda aslında bütün taşların olaganüstü güzel olduğunun farkına varırım! Gözüm taşların kıymetini anlar. Böylece kabul eder taşlar beni kendi dünyalarına.

Bir taşın on adım ötede duran aynı renkteki kardeşini bulurum, bir başka taşın kırılmış yarısının ayrıldığı sevgilisi olduğunu hayal ederim, aynı renkteki daha büyük bir taş da annesidir belki de! Tam taşlardan biri kadar tanımışken onları bir ses;
“Haydi gitme vakti”

Taşların dünyasından insanların dünyasına geri dönme vaktidir. Kucağımda taşlar ve karmaşık kocaman dünyayla sese doğru döndüğümde birden bütün hikaye parça parça dökülür eteğimden. Artık anlatılacak bir şey kalmamıştır. O yeşil taşı neden aldığımı, sarı damarlıları neden sevdiğimi, şu aptal gri taşı neden enterasan bulduğumu, bir taşın sevgilisi olabileceğini nasıl hayal ettiğimi asla anlatamam.

Büyümek, bütün “hakikatli kıymetler sistemini” terk etmek zorunda bırakıyor bizi. Oysa hayatımın sonuna kadar gri bir taşa bakıp şaşıracağım günü arayacağım. Bu bilgeliği yeniden bulmak için nafile uğraşacağım belki de!

Şimdi anlıyorum Picasso’nun en son resimlerinin çocuk resimlerine benzemesinin nedenini. Gri bir taşa bakıp şaşırma bilgeliğine geri dönmek ister yalnızca…
Bu yüzden dehadır.
Bir çocuk gibi olabildiği için!